ஸ்ரீ ஷேத்ர தத்தவாடி

சாங்க்ளி, தா. டிச்சோலி, ஜி. வடக்கு கோவா

அத்திரி என்றால் முக்குணங்களைக் கடந்த நிலை என்றும், அனசூயா என்றால் பொறாமையற்ற குணம் என்றும் பொருள்; இவற்றிடமிருந்தே ஞானம் பிறக்கிறது. இதனாலேயே தத்தாத்ரேயர் என்பவர் ஞானத்தின் உருவமாகவே கருதப்படுகிறார், மேலும் தத்தாவதாரம் என்பது இறைவனின் நித்தியமான அவதாரமாகக் கருதப்படுகிறது. இதனை அவினாஷ அவதாரம் என்றும் அழைப்பர். கோவாவில் தத்தாவதார வழிபாடு பதினாறாம் நூற்றாண்டிலிருந்து தொடர்ந்து வருகிறது. சாங்க்ளி கிராமத்தில் உள்ள தத்த மந்திர் இந்த வழிபாட்டு மரபின் ஒரு பழமையான கண்ணியாகும். ‘கோமந்தகத்தின் கான்காபூர்’ என்று புகழ்பெற்ற இந்த இடத்திற்கு, பக்தரைச் சந்திப்பதற்காக சாட்சாத் தத்த மகாராஜாவே வந்ததாக ஐதீகம் உள்ளது.

மதவெறி பிடித்த போர்ச்சுகீசியர்கள் ௧௫௧௦-இல் கோவாவிற்குள் நுழைந்தனர். அதன் பிறகு அவர்கள் இங்குள்ள இந்து மற்றும் முஸ்லிம் மதத்தினர் மீது சொல்லொணாத் துன்பங்களை இழைத்தனர். கோவில்களையும் மசூதிகளையும் இடித்துப் பலரை வலுக்கட்டாயமாக மதம் மாற்றினர். போர்ச்சுகீசிய ஆட்சியில் ‘ஆர்க்கைவ்’ துறையின் இயக்குநராக இருந்த வரலாற்றாசிரியர் டாக்டர் பாண்டுரங்கபாப் சக்காராம் ஷேண்வி பிசுர்லேகர், திஸ்வாடி, சாஷ்டி மற்றும் பார்தேஷ் ஆகிய பகுதிகளில் போர்ச்சுகீசியர்களால் ௧௫௪௦ முதல் ௧௫௬௭ வரையிலான காலத்தில் இடிக்கப்பட்ட கோவில்களின் முழுமையான பட்டியலை வெளியிட்டுள்ளார். அதில் தத்தாத்ரேயரின் ஒரு கோவில் கூட இடம்பெறவில்லை. போர்ச்சுகீசியர்கள் சாஷ்டியில் இருந்த ஆலயங்களை ௧௫௬௭-இல் அழித்தனர். அதன் பிறகு அவர்கள் ஆலயங்களைக் கட்டுவதற்குத் தடை விதித்திருந்தனர். இருப்பினும், இதற்குப் பிறகும் சாஷ்டியில் உள்ள கேளோஷியில் தத்த மந்திர் இருந்ததாக ஒரு குறிப்பு போர்ச்சுகீசிய ஆவணங்களில் உள்ளது. ‘சாஷ்டியில் உள்ள கேளோஷி கிராமத்தில் அம்பசேத் என்ற வயல் உள்ளது. அது ம्हाளு ஷேண்வி என்பவரால் தத்தாத்ரேய ஆலயத்திற்கு வழங்கப்பட்டது’, என்பது அந்தப் பதிவு. அந்த ஆவணத்தில் ௧ செப்டம்பர் ௧௫௮௩ என்ற தேதி உள்ளது. கோவாவில் தத்த வழிபாட்டிற்கு அது ஒரு முக்கியமான பதிவாகும். கி.பி. ௧௫௬௯-ஆம் ஆண்டளவில் கோவா தீவில் இருந்த இயேசு சபையினர் சில மராத்தி மத நூல்களைப் போர்ச்சுகீசிய மொழியில் சுருக்கமாக எழுதியிருந்தனர். ‘யோகராஜ் திலக்’ என்பது அவற்றில் ஒரு நூலாகும். இந்த நூல் தத்தாத்ரேயரின் நூல் என்று அழைக்கப்படுகிறது. இதற்குப் பிந்தைய நூற்றாண்டுகளில் கோமந்தகத்தில் தத்த வழிபாடு பெருமளவில் பரவியதாக ‘தேவபூமி கோமந்தக்’ என்ற நூலில் கோவில் ஆய்வாளர் விநாயக் நாராயண் ஷேண்வி தூமே குறிப்பிட்டுள்ளார்.

சாங்க்ளியில் ௧௮௮௧-௮௨-இல் தத்த மந்திர் கட்டுமானப் பணிகள் தொடங்கின. ஷேண்வி தூமே அவர்களின் நூலின்படி, ௫ ஏப்ரல் ௧௮௮௨ (சைத்ர வத்ய துவிதியை, ஷகே ௧௮௪) அன்று இங்கு தத்தாத்ரேயரின் சிலை பிரதிஷ்டை செய்யப்பட்டது. இந்த மந்திர் குறித்த ஐதீகம் என்னவென்றால், அக்காலத்தில் சாங்க்ளியில் ம्हाளு காமத் என்ற வித்தல பக்தர் வாழ்ந்து வந்தார். அவர் பண்டரிபுரத்தில் ஒரு தவம் தங்கியிருந்தார். அவருடைய புதல்வர் லக்ஷ்மண் ம्हाளு காமத் ஒரு தத்த பக்தர். அவர் ஒவ்வொரு ஆண்டும் நரசோபா வாடிக்குச் சென்று குருசரித்திர பாராயணம் செய்து வந்தார். அவர் கௌட சாரஸ்வத் இனத்தைச் சேர்ந்தவர் என்பதால், நரசோபா வாடியில் இருந்த சிலர் அவ்வப்போது அவரை அவமானப்படுத்தினர். அவருடைய பஜனை, பூஜை போன்ற சேவைகளில் காரணமின்றி இடையூறு செய்து துன்புறுத்தினர். இருப்பினும் தத்த பக்தரான காமத் தனது சேவையில் தொய்வு ஏற்பட விடவில்லை. ஒருமுறை அவர் வாடியில் உள்ள ஆலயத்தின் தாழ்வாரத்தில் குருசரித்திரத்தைப் படித்துக் கொண்டிருந்தபோது, மற்ற சில தத்த பக்தர்கள் காரணமின்றி அவரைத் தரக்குறைவாகப் பேசி தாங்க முடியாத அவமானத்தைச் செய்தனர். அதனால் துயருற்ற காமத் கண்ணீர் விட்டார். அவருடைய வாயிலிருந்து அறியாமல், ‘கருணைக்கடலான குரு மகாராஜாவே, நீ எல்லாம் அறிந்தவன். இன்று எனக்கு நேர்ந்த அவமானம் உனக்கே நேர்ந்த அவமானமாகக் கருதுகிறேன்’ என்ற சொற்கள் வெளிப்பட்டன. அதன் பிறகு அதே இரவில் அவருக்குத் தத்த குருவின் கனவுத் தரிசனம் கிடைத்தது. அதில் தத்த குரு அவரிடம், ‘நீ கவலைப்படாதே. உன்னுடைய அனைத்து விருப்பங்களும் நிறைவேறும். விரைவில் நான் உன் கிராமத்திற்கு வருவேன்’ என்று கூறினார்.

இதே காலக்கட்டத்தில் சாங்க்ளியைச் சேர்ந்த மதுராபாய் ஏசு போட்கே என்ற பெண்மணி, தனது மறைந்த கணவரின் நினைவாக, குலபுரோகிதர் ராமேஷ்வர் பட் பித்ரே மூலம் அத்தி மரத்தை (ஔதும்பர்) விதிப்படி நட்டார். முன்பு இந்த இடத்தில் சுடுகாடு இருந்தது. காலப்போக்கில் அந்த மரத்தைச் சுற்றி மேடை கட்டலாம் என்று முடிவானது. அதற்காக மதுராபாய் கொடுத்த பணம் போதாததால், லக்ஷ்மண் காமத் மீதிப் பணத்தைக் கொடுத்தார். அந்த மேடைக்காக அஸ்திவாரம் தோண்டும்போது, அங்கு தங்க நாகம், வெள்ளிப் பாதுகைகள் மற்றும் மாருதி, கணேசர் சிலைகள் கிடைத்தன. அந்தத் தங்க நாகத்தை பட்ஜி எடுத்துக்கொண்டார். பாதுகைகள் இறைவனின் சந்நிதியில் வைக்கப்பட்டன, மாருதி மற்றும் கணேசர் சிலைகள் உடைந்திருந்ததால் அவை ஆற்றில் கரைக்கப்பட்டன. இந்த மேடையின் கட்டுமானம் அஸ்வின் கிருஷ்ண துவாதசி, ஷகே ௧௮௧ (கி.பி. ௧௮௭௯) அன்று நிறைவடைந்தது. பின்னர் லக்ஷ்மண் காமத் மற்றும் பிற கிராம மக்கள் நிதி திரட்டி இந்த மேடைக்கு அருகிலேயே கருவறையைக் கட்டினர். போரியைச் சேர்ந்த சிற்பியிடம் இருந்து கொண்டு வரப்பட்ட, ஒரு முகத்துடன் கூடிய கருங்கல்லால் ஆன கூர்மாசனத்தில் அமர்ந்திருக்கும் தத்தர் சிலை இங்கு பிரதிஷ்டை செய்யப்பட்டது. இதற்குப் பிறகு இங்கு தத்தருக்குப் பெரிய மந்திர் கட்ட வேண்டும் என்று கிராம மக்கள் முடிவெடுத்தனர். இந்தக் காலத்தில் லக்ஷ்மண் காமத்தின் சகோதரர் வாசு காமத்திற்கு ஒருமுறை கனவுத் தரிசனம் கிடைத்தது. அதில் ஒரு சந்நியாசி அவரிடம், ‘சஹ்யாத்ரி மலையைக் கடந்து வந்ததால் நான் களைப்படைந்துள்ளேன். எனக்கு ஓய்வெடுக்க அமைதியான இடத்தைக் காட்டு’ என்றார். அதற்கு வாசு காமத் அந்தச் சந்நியாசியிடம், ‘இங்குள்ள பிராமணர்களின் வீட்டில் உங்களுக்கு வசதி செய்து தருகிறோம்’ என்றார். ஆனால் சந்நியாசி அதை மறுத்து, அத்தி மரத்தின் மேடைக்கு அருகில் உள்ள இடத்தைத் தேர்ந்தெடுத்தார். அவர் அங்கு வேகமாக நடந்து சென்று, சென்றவுடன் மறைந்து போனார். இந்தத் தத்த கனவுக் கதையை வாசு காமத் லக்ஷ்மண் காமத்திடம் கூறினார். இதைக் கேட்ட லக்ஷ்மண் காமத், இந்தச் சந்நியாசி தத்த மகாராஜாவே என்பதை உணர்ந்து, ‘ஆலயத்திற்கான இடத்தை தத்த மகாராஜாவே தேர்ந்தெடுத்துவிட்டார்’ என்றார். இதன் பிறகு இந்த இடத்தில் தத்தரின் பிரம்மாண்டமான மந்திர் எழுப்பப்பட்டது. இந்த கட்டுமானப் பணியின் போது ஒருமுறை மர வேலைப்பாட்டிற்கான பொருட்கள் கிடைப்பதில் சிக்கல் ஏற்பட்டது. அப்போது கோவாவின் அப்போதைய போர்ச்சுகீசிய கவர்னர் ஜெனரல் ரஃபேல் ஆந்திராதி, ஆலயத்திற்கு ௩௦-௪௦ மரங்களை வழங்க வன அதிகாரிகளுக்கு உத்தரவிட்டு இந்தச் சிக்கலைத் தீர்த்து வைத்தார். இந்த மந்திரின் மர வேலைப்பாடுகளை பாந்திவடை கிராமத்தைச் சேர்ந்த பாண்டுரங்கஜி என்ற தச்சர் செய்தார். மந்திர் கட்டுமானத்திற்கு அக்காலத்தில் எட்டரை ஆயிரம் ரூபாய் செலவானது. இந்த ஆலயத்திற்காக மும்பையிலிருந்து வெண்மையான பளிங்குக் கல்லால் ஆன புதிய சிலை கொண்டு வரப்பட்டது. சித்ரபானு சம்வத்ஸரம், ஷகே ௧௮௪, சைத்ர சுக்ல பௌர்ணமி முதல் சைத்ர வத்ய துவிதியை வரை இந்த மந்திரின் பிரதிஷ்டை விழா நடைபெற்றது. அப்போது இங்கு தத்த சிலையுடன் ஸ்ரீ பாதுகைகளும், பரிவார தேவதைகளாக கணபதி, மாருதி மற்றும் அன்னபூர்ணா தேவியின் சிலைகளும் பிரதிஷ்டை செய்யப்பட்டன.

ம्हाப்சா-டிச்சோலி சாலையில் தத்தவாடி என்று அழைக்கப்படும் பெரிய பகுதியில் தத்தாத்ரேயரின் இந்த மந்திர் அமைந்துள்ளது. வளாகத்தில் வளைவு போன்ற பெரிய நுழைவாயில் உள்ளது. இதைக் கடந்து உள்ளே சென்றால், முன்னால் ஒரு சிறிய சதுர வடிவிலான குளம் உள்ளது. அதில் தத்த குருவின் பாதுகைகளை வணங்கும் கபிலா பசு மற்றும் நாய்களின் சிலைகள் உள்ளன. தத்த குருவுடன் இருக்கும் பசு பூமியின் அடையாளமாகவும், நாய் வேதங்களின் அடையாளமாகவும் கருதப்படுகின்றன. தத்த மந்திரின் நூற்றாண்டு விழாவின் நினைவாக இந்தச் சிற்பம் அமைக்கப்பட்டுள்ளது. இதன் கருத்தாக்கம் ‘பாக்கிபாப்’ என்று அழைக்கப்படும் கவிஞர் பா. ப. போர்க்கர் அவர்களுடையது என்று கூறப்படுகிறது.

இந்த நினைவுச் சின்னத்திற்கு அருகில் சிறிய தீபஸ்தம்பம் உள்ளது. அதன் முன்னால் தத்தாத்திரேயரின் பிரம்மாண்டமான ஆலயம் அமைந்துள்ளது. திறந்தவெளி அமைப்பு, சரிவான ஓட்டுக்கூரை கொண்ட விசாலமான சபாமண்டபம், இரண்டு பெரிய அர்த்தமண்டபங்கள் மற்றும் கருவறை என இந்த ஆலயம் கட்டமைக்கப்பட்டுள்ளது. சபாமண்டபத்தின் மேற்கூரைப் பகுதியில் தத்தகுருவின் சரித்திரத்தைச் சித்தரிக்கும் பல கறுப்பு-வெள்ளை ஓவியங்கள் பொருத்தப்பட்டுள்ளன. இங்கிருந்து ஆலயத்தின் முதன்மை அர்த்தமண்டபத்திற்குள் நுழையலாம். அர்த்தமண்டபத்தின் வளைவு போன்ற நுழைவாயிலின் மேற்பகுதியில் தத்தகுருவின் தவக்கோலத்திலான அழகான ஓவியம் உள்ளது. இந்த அர்த்தமண்டபத்தில் பளிங்குக் கற்கள் பதிக்கப்பட்டுள்ளன. மேற்கூரையில் அழகான சரவிளக்கு உள்ளது. இதற்கு அடுத்து மற்றொரு பெரிய அர்த்தமண்டபம் உள்ளது. அதன் நுழைவாயிலின் உத்திரப் பகுதியில் மையத்தில் தத்தகுருவின் மும்முகத் திருவுருவமும், அதன் மேல் கீர்த்திமுகமும் உள்ளன. அர்த்தமண்டபத்தின் நடுவில் அகலமான வட்ட வடிவத் தூண்கள் வரிசையாக உள்ளன, இந்தத் தூண்கள் பெரிய வளைவுகளால் ஒன்றோடொன்று இணைக்கப்பட்டுள்ளன. இங்கேயே ஒரு பக்கத்தில் தத்தகுருவின் பல்லக்கு வைக்கப்பட்டுள்ளது. மேற்கூரையில் பெரிய பித்தளை மணி மற்றும் பல கண்ணாடி விளக்குகள் தொங்கவிடப்பட்டுள்ளன.

கருவறையின் முகப்புச் சுவரில் உள்ள மாடங்களில் கணபதி மற்றும் சங்கரரின் திருவுருவங்கள் உள்ளன. கருவறையின் நுழைவாயில் செதுக்கப்பட்ட வேலைப்பாடுகளால் அலங்கரிக்கப்பட்டுள்ளது. வாயில் தூண்களின் கீழ் பகுதியில் துவாரபாலகர்களின் சிலைகளும், லலாட பிம்பத்தில் கணபதியின் திருவுருவமும் செதுக்கப்பட்டுள்ளன. அதன் மேல் பகுதியில் கீர்த்திமுகம் உள்ளது. உள்ளே உயர்ந்த பீடத்தில் பளிங்குக் கல்லால் செதுக்கப்பட்ட மும்முக தத்தாத்திரேயரின் திருவுருவம் வீற்றிருக்கிறது. இந்த ஆலயத்தின் கோபுரங்கள் தனித்துவமானவை. இங்கு அர்த்தமண்டபத்தின் இடது மற்றும் வலது நுழைவாயில்களில் முகமண்டபங்கள் உள்ளன. அதன் மேல் நான்கு திசைகளிலும் சரிவான கூரையுடன் கூடிய பெரிய கோபுரம் உள்ளது. ஆலயத்தின் கருவறையின் மேல் மூன்று அடுக்குகள் கொண்ட சதுர வடிவக் கோபுர அமைப்பு உள்ளது. அதன் மேல் நான்கு திசைகளிலும் சரிவான ஓட்டுக்கூரையும், அதன் உச்சியில் கலசமும் உள்ளன. ஆலயத்தின் பின்புறம் பெரிய ஒதிமரத்தாலான மேடை கட்டப்பட்டுள்ளது.

தத்தாத்திரேயரின் இந்த ஆலயத்தில் ராமநவமி, நரசிம்ம சரஸ்வதி ஜெயந்தி, விஜயதசமி, அஸ்வின் வத்ய ௧௨ அன்று குருத்வாதசி, கார்த்திகை சுத்த பௌர்ணமியன்று திரிபுர பௌர்ணமி உள்ளிட்ட விழாக்கள் மிகுந்த உற்சாகத்துடன் கொண்டாடப்படுகின்றன. இங்கு விழா காலங்களிலும் மற்றும் ஒவ்வொரு பௌர்ணமியன்றும் சிபிகோற்சவம் நடைபெறுகிறது. இந்த விழாவில் இரவு ௧௦:௩௦ மணிக்கு இறைவனின் பல்லக்கு ஊர்வலம் நடைபெறுகிறது. இங்கு குருத்வாதசி, குருப்பிரதிபதா, தத்த ஜெயந்தி மற்றும் ஆலயத்தின் ஆண்டுவிழா ஆகிய நாட்களில் வெள்ளிப் பல்லக்கிலும், மற்ற விழாக்களில் மரப்பல்லக்கிலும் இறைவனின் திருவுருவம் ஊர்வலமாக எடுத்துச் செல்லப்படுகிறது. தத்த ஜெயந்தி இங்கு நடைபெறும் மிகப்பெரிய விழாவாகும். மார்கசீர்ஷ சுக்ல சப்தமியன்று இந்த விழா தொடங்குகிறது. பௌர்ணமி வரை தினமும் இரவு கீர்த்தனை நிகழ்ச்சி நடைபெறுகிறது. பௌர்ணமி அன்று மாலை வேளையில் தத்த ஜன்மோற்சவம் நடைபெறுகிறது. இந்த விழாவை முன்னிட்டு இங்கு லலிதா போன்ற கலை நிகழ்ச்சிகளும் நடத்தப்படுகின்றன. கோவாவுடன் சேர்த்து கார்வார் மற்றும் கொங்கண் பகுதியிலிருந்து ஆயிரக்கணக்கான பக்தர்கள் இந்த விழாவில் பங்கேற்கின்றனர்.

பயனுள்ள தகவல்கள்:

• டிச்சோலியிலிருந்து ௮ கி.மீ, பனாஜியிலிருந்து ௩௧ கி.மீ தொலைவில்
• டிச்சோலியிலிருந்து மாநிலப் போக்குவரத்துப் பேருந்து வசதி உள்ளது
• தனியார் வாகனங்கள் ஆலயம் வரை வரலாம்
• இப்பகுதியில் தங்குமிடம் மற்றும் உணவு வசதிகள் உள்ளன