पार्वती शंकर – भवानी शंकर मंदिर

சயன் தடாகம், சீவ், மும்பை

ஆங்கிலத்தில் சயன் என்று அழைக்கப்படும் பகுதியின் உண்மையான பெயர் சீவ் ஆகும். இப்பகுதியை ஆட்சி செய்த போர்த்துகீசியர்கள் இதனை ‘சிவா’ (Siva) அல்லது ‘சயவா’ (Syva) என்று அழைத்தனர். இங்குள்ள ஒரு பெரிய தடாகத்தின் கரையில் சிவபெருமானுக்கு அர்ப்பணிக்கப்பட்ட கோயில் இருப்பது ஒரு தனித்துவமான தற்செயல் நிகழ்வாகும். பழைய பாணியிலான கற்கட்டுமானத்தில் எழுப்பப்பட்டுள்ள இக்கோயிலின் சிறப்பு என்னவென்றால், இங்கு பார்வதி சங்கர் மற்றும் பவானி சங்கர் ஆகிய இருவருக்கும் தனித்தனி கருவறைகள் உள்ளன. சீவ் பகுதியில் உள்ள எண்ணற்ற பக்தர்களின் குலதெய்வமாக விளங்கும் இக்கோயிலில் மகாசிவராத்திரி விழா மிகவும் உற்சாகத்துடன் கொண்டாடப்படுகிறது.

சீவ் என்பது ஒரு குறிப்பிட்ட பகுதியின் எல்லை அல்லது வரம்பு என்று பொருள்படும். மும்பை தீவு மற்றும் சால்செட் தீவு ஆகியவற்றுக்கு இடையேயான புவியியல் எல்லையில் அமைந்துள்ள இது ஒரு தீவு போன்ற பகுதியாகும். பதினாறாம் நூற்றாண்டில் இப்பகுதி போர்த்துகீசியர்களின் கட்டுப்பாட்டில் இருந்தது. சீவ், மாஹிம் கஸ்பாவின் நிர்வாக அதிகார வரம்பிற்குள் வந்தது. வரலாற்றாசிரியர் ஜே. கெர்சன் டா குன்ஹாவின் ‘தி ஆரிஜின் ஆஃப் பாம்பே’ (௧௯௦௦) என்ற நூலின்படி, கி.பி. ௧௫௪௫ முதல் ௧௫௪௮ வரை இங்கு டி. ஜோவா டி காஸ்ட்ரோ என்ற போர்த்துகீசிய வைஸ்ராய் இருந்தார். அவரது காலத்தில் பரேல், வடலா மற்றும் வொர்லி ஆகியவற்றுடன் சீவ் கிராமமும் மானுவல் செராவோ என்ற போர்த்துகீசிய செல்வந்தருக்கு ஆண்டு குத்தகைக்கு வழங்கப்பட்டிருந்தது. போர்த்துகீசியர்கள் மிகுந்த மதவெறி கொண்டவர்களாக இருந்தனர். அவர்களுடன் வந்த மதகுருமார்கள் இங்கு துப்பாக்கிகளின் துணையுடன் மதமாற்றப் பணிகளை மேற்கொண்டனர். அவர்கள் இங்குள்ள கோயில்களை இடித்தனர். மேலும் பலரை வலுக்கட்டாயமாக மதம் மாற்றினர். பதினாறாம் நூற்றாண்டின் இறுதியில் சீவ் மற்றும் அதன் சுற்றுப்புறப் பகுதிகள் இயேசு சபையினரின் (Jesuit) உரிமையின் கீழ் வந்தன.

பிரிட்டிஷ் அரச குடும்பம் மும்பையைக் கைப்பற்றிய பிறகும், போர்த்துகீசியர்கள் சீவ், வொர்லி, தாராவி மற்றும் வடலா ஆகிய கிராமங்களை ஆங்கிலேயர்களிடம் ஒப்படைக்க மறுத்துவிட்டனர். இருப்பினும், பிரிட்டிஷ் கவர்னர் ஹம்ப்ரே குக் தனது ராஜதந்திரத்தால் இப்பகுதிகளைக் கைப்பற்றினார். ஆங்கிலேயர்கள் இங்கு மும்பையின் பாதுகாப்பிற்காக சிறிய கோட்டைகள், கொத்தளங்கள் மற்றும் காவல் சாவடிகளை அமைத்தனர். சீவ் கோட்டை ஆங்கிலேயர்களால் உருவாக்கப்பட்டது. ௧௭௬௦ இல் கர்னல் கிட்டிங்கின் மேற்பார்வையில் இந்தக் கோட்டை மேலும் பலப்படுத்தப்பட்டது. கோவிந்த் நாராயண் மாட்காவ்கர் தனது ‘மும்பைச்சே வர்ணன்’ (௧௮௬௩) என்ற புத்தகத்தில் அன்றைய சீவ் பற்றிய விவரங்களை அளித்துள்ளார். அவரது கூற்றுப்படி, சீவ் மற்றும் மாடுங்காவில் உப்பு உற்பத்தி நிலையங்கள் இருந்தன. சீவ் பகுதியில் சில இடங்களில் வாட்வல் மக்களின் குடியிருப்புகள் இருந்தன. இந்தத் தீவின் முடிவில் ஒரு அரசு காவல் சாவடி இருந்தது. அதற்கு அப்பால் உள்ள மலையில் சீவ் கோட்டை உள்ளது. அங்கு ஒரு ஆங்கிலேய அதிகாரியும் சில காவலர்களும் (Sentry) தங்கியிருந்தனர். இந்தக் கோட்டைக்குக் கீழே சிறிது தூரத்தில் மற்றொரு சிறிய தரைக்கோட்டை இருந்தது. அதை ‘ரிவா கோட்டை’ என்று அழைப்பார்கள் என்ற தகவலையும் மாட்காவ்கர் வழங்குகிறார். மாட்காவ்கர் மற்றும் ஜே. கெர்சன் டா குன்ஹா ஆகியோர் சீவ் பகுதியில் உள்ள கோயில்களைப் பற்றிக் குறிப்பிட்டுள்ளனர். மாட்காவ்கர் இங்குள்ள கோயிலைப் பற்றி மட்டுமே குறிப்பிட்டுள்ளார். இந்தத் தீவின் முடிவில் உள்ள காவல் சாவடிக்கு அருகில் ஒரு பெரிய தடாகமும் கோயிலும் உள்ளது என்று மாட்காவ்கர் ‘மும்பைச்சே வர்ணன்’ புத்தகத்தில் குறிப்பிட்டுள்ளார். இந்த வர்ணனையின்படி, இந்தக் கோயிலே இன்றைய பார்வதி – பவானி சங்கர் கோயில் ஆகும்.

இக்கோயிலின் தோற்றம் குறித்த சரியான வரலாறு தெரியவில்லை. போர்த்துகீசிய ஆட்சிக் காலத்தில் பல கோயில்கள் இடிக்கப்பட்டன. வரலாற்று ஆய்வாளர்களின் கருத்துப்படி, போர்த்துகீசிய இயேசு சபையினரின் மத சகிப்புத்தன்மையற்ற போக்கைக் கருத்தில் கொண்டால், அவர்களின் ஆட்சி முடிவுக்கு வந்த பின்னரே இங்கு பழைய கோயில்களைப் புதுப்பிக்கவோ அல்லது புதிய கோயில்களைக் கட்டவோ முடிந்திருக்க வேண்டும். கி.பி. ஆறாம் நூற்றாண்டிலிருந்து, அதாவது கலச்சூரி மற்றும் த்ரைக்குடகர்களின் காலத்திலிருந்தே மும்பை தீவுகளில் சைவ சமயத்தின் தாக்கம் இருந்ததைக் காண முடிகிறது. காராபுரி குகைகள் மற்றும் பரேலில் கண்டெடுக்கப்பட்ட ஒன்றரை ஆயிரம் ஆண்டுகள் பழமையான சிவ சிற்பம் (பாராதேவ்) இதற்கான சான்றாகும். இதனால் சீவ் பகுதியிலும் பழங்காலத்தில் சிவபெருமானின் கோயில்கள் இருந்திருக்க வேண்டும். நீர்நிலைகளின் கரையில் சிவபெருமானை நிறுவும் மரபு பழமையானது. அதன்படி, இங்கும் பழங்காலத்தில் சிவபெருமானின் தலம் இருந்திருக்க வேண்டும். ஆய்வாளர்களின் கருத்துப்படி, பிற்காலத்தில் இது புதுப்பிக்கப்பட்டு பெரிய கோயில் கட்டப்பட்டிருக்கலாம் அல்லது பிரிட்டிஷ் காலனித்துவ காலத்தில் இக்கோயில் புதிதாக எழுப்பப்பட்டிருக்கலாம். ௧௮௬௩ இல் வெளியிடப்பட்ட ‘மும்பைச்சே வர்ணன்’ புத்தகத்தில் இந்தத் தடாகக் கரை கோயில் குறிப்பிடப்பட்டுள்ளதால், இக்கோயிலுக்குக் குறைந்தபட்சம் ௧௬௩ ஆண்டுகால வரலாறு இருப்பது தெளிவாகிறது.

மும்பை மாநகராட்சியால் தரம் ௨-ஏ பாரம்பரியக் கட்டடமாக அறிவிக்கப்பட்ட சீவ் தடாகத்தின் கரையில் இக்கோயில் அமைந்துள்ளது. இக்கோயில் மராட்டியக் கட்டடக்கலை பாணியிலான உறுதியான கற்கட்டுமானத்தைக் கொண்டுள்ளது. உயர்ந்த அடித்தளத்தில் எழுப்பப்பட்டுள்ள இக்கோயிலின் முன்னால் பெரிய முற்றம் உள்ளது. ஏழு படிகள் ஏறி அங்கு நுழைய வேண்டும். தரைத்தளம் பதிக்கப்பட்ட இந்த முற்றத்தில், கோயிலின் முன்பக்கச் சுவரில் காராபுரி திரிமுக மகேஷமூர்த்தியின் வடிவம் செதுக்கப்பட்டுள்ளது. இந்த மகேஷமூர்த்தியின் நடு முகம் படைப்புக் கடவுளான தத்புருஷருடையது. வலதுபுற முகம் சிவனின் சாந்தமான மற்றும் மென்மையான வடிவத்தைக் காட்டுகிறது, இடதுபுற முகம் சிவனின் பைரவ அல்லது ருத்ர வடிவத்தைக் காட்டுகிறது. இந்தச் சிற்பத்திலிருந்து சிறிது தூரத்தில் துளசி மாடம் உள்ளது. கோயிலின் சபா மண்டபத்திற்கு இரண்டு நுழைவாயில்கள் மற்றும் ஒரு அரை நுழைவாயில் உள்ளது. சபா மண்டபத்தின் மீது தங்க நிறத் தகடு வேயப்பட்ட கோபுரம் உள்ளது. அதன் மீது தென்னிந்திய பாணியிலான ஆமலக்கம் மற்றும் உயர்ந்த கலசம் உள்ளது. சபா மண்டபத்தின் நடுவில் விலை உயர்ந்த ஆடைகளால் மூடப்பட்ட ஆசனத்தில் பல்வேறு தெய்வங்களின் சிறிய சிலைகள் மற்றும் படங்கள் உள்ளன. கோயிலில் பார்வதி சங்கர் மற்றும் பவானி சங்கர் ஆகிய இருவருக்கும் இரண்டு கருவறைகள் உள்ளன. இந்த இரண்டு கருவறைகளுக்கு முன்னால் பளிங்கு மேடையில் நந்தி மற்றும் ஆமை சிலைகள் வீற்றிருக்கின்றன. பளிங்கு கற்களால் அலங்கரிக்கப்பட்ட கருவறைகளில் தரை மட்டத்தில் சிவலிங்கம் உள்ளது. இந்த லிங்கத்திற்குப் பளிங்கு கற்களால் ஆன ஆவுடையார் உள்ளது, அதில் கல் லிங்கம் பிரதிஷ்டை செய்யப்பட்டுள்ளது. அதன் மீது நாகக் குடையும் அபிஷேகப் பாத்திரமும் உள்ளன. கருவறையின் தேவகோஷ்டத்தில் கணேசர் மற்றும் அனுமன் சிலைகள் வீற்றிருக்கின்றன. பார்வதி – சங்கர் கருவறையில் பார்வதி தேவியும், பவானி – சங்கர் கருவறையில் பவானி தேவியும் பிரதிஷ்டை செய்யப்பட்டுள்ளனர். இந்த இரண்டு கருவறைகளுக்கும் நடுவே உயர்ந்த பீடத்தில் சிவபுத்திரனான கணேசனின் கருங்கல் சிலை பிரதிஷ்டை செய்யப்பட்டுள்ளது. இங்கு இரண்டு கருவறைகள் இருப்பதால், அதன் மீது இரண்டு கோபுரங்கள் உள்ளன. மராட்டிய பாணியிலான இந்தக் கல் கோபுரங்களின் மீது தென்னிந்திய பாணியிலான ஆமலக்கம் உள்ளது. இங்குள்ள ஆமலக்கம் மற்றும் கலசம் தங்க நிறத் தகடுகளால் வேயப்பட்டுள்ளன.

சேட் பாய்தாஸ் சகிதார் அறக்கட்டளையின் மூலம் இந்த ஆலயத்தின் நிர்வாகம் கவனிக்கப்படுகிறது. இங்கு காலை ௭ மணி முதல் ௧௨.௩௦ மணி வரையிலும் மற்றும் மாலை ௪ மணி முதல் இரவு ௮ மணி வரையிலும் பக்தர்கள் இறைவனை தரிசனம் செய்து அருள் பெறலாம். ஆலயத்தில் தினமும் காலை மற்றும் மாலை ௭.௩௦ மணிக்கு இறைவனுக்கு இசை முழங்க ஆரத்தி நடைபெறுகிறது. மதியம் ௧௨ மணி மற்றும் இரவு ௮ மணிக்கு இறைவனுக்கு நைவேத்தியம் படைக்கப்படுகிறது. இந்த ஆலயத்திற்கு தினமும் காலை மற்றும் மாலை வேளைகளில் அப்பகுதியைச் சேர்ந்த மக்கள் பெருமளவில் தரிசனத்திற்கு வருகை தருகின்றனர். சிராவண மாத திங்கட்கிழமைகளில் இங்கு பக்தர்களின் கூட்டம் பெருமளவில் அதிகரிக்கிறது. மகாசிவராத்திரி இந்த ஆலயத்தின் மிக முக்கியமான திருவிழாவாகும். இந்தத் திருவிழா இங்கு பல்வேறு ஆன்மீக நிகழ்ச்சிகள் மற்றும் வழிபாடுகள் மூலம் கொண்டாடப்படுகிறது. இந்நாளில் நூற்றுக்கணக்கான பக்தர்கள் தரிசனத்திற்காக இங்கு வருகை தருகின்றனர்.

பயனுள்ள தகவல்கள்

• தாதர் ரயில் நிலையத்திலிருந்து ௪ கி.மீ தொலைவில்
• மும்பை சென்ட்ரல் ரயில் நிலையம் மற்றும் பேருந்து நிலையத்திலிருந்து ௧௧ கி.மீ தொலைவில்
• நகரின் பல பகுதிகளிலிருந்து பெஸ்ட் (BEST) பேருந்து வசதி உள்ளது
• தனியார் வாகனங்கள் ஆலயம் வரை வரலாம்
• இப்பகுதியில் தங்குவதற்கும் உணவிற்கும் பல வசதிகள் உள்ளன