கைலாசநாதர் கோவில்

வேரூல், தாலுகா குல்தாபாத், மாவட்டம் சத்ரபதி சாம்பாஜிநகர்

‘ஒரு மன்னர் இத்தகைய கோவிலைக் கட்ட விரும்பினால், அதற்கு இருபதாயிரம் சிறந்த சிற்பிகளும், ஆயிரம் ஆண்டுகாலமும் தேவைப்படும். மேலும், அத்தனை காலமும் அவர் தனது கருவூலத்தின் வாயிலைத் திறந்து வைத்திருக்க வேண்டும். அப்போதுதான் இத்தகைய ஒரு கட்டிடத்தை உருவாக்க முடியும், இல்லையெனில் இக்கோவிலை எழுப்புவது சாத்தியமே இல்லை,’ என்று ஒரு கல்வெட்டில் குறிப்பிடப்பட்டுள்ளது. இந்தக் கல்வெட்டு கைலாசநாதர் கோவிலைப் பற்றியது. பாமினி பேரரசின் நிறுவனர் ஹசன் கங்கு பாமினி, வேரூல் குகைகளைப் பார்க்கச் சென்றபோது, அவருடன் இருந்த பிராமண பண்டிதர்கள் இந்தக் கல்வெட்டைப் பதிவு செய்திருந்தனர்.

வேரூல் குகைகளில் உள்ள கைலாசநாதர் கோவில், குடைவரை கோவில் (ஷைலமந்திரம்) என்று அழைக்கப்படுகிறது. கைலாசநாதர் என்பதே இதன் மூலப் பெயர். இக்கோவில் கட்டிடக்கலையின் ஒரு அற்புதமான নিদর্শনமாகக் கருதப்படுகிறது. ஐக்கிய நாடுகள் சபையின் ‘யுனெஸ்கோ’ அமைப்பால் பட்டியலிடப்பட்ட இந்திய உலகப் பாரம்பரியச் சின்னங்களில், முதல் ஐந்து இடங்களில் இக்கோவில் இடம் பெற்றுள்ளது. இதன் கட்டுமானம் திட்டமிட்டபடி முதலில் கோபுரம், பின்னர் அடித்தளம் என்ற முறையில் மேற்கொள்ளப்பட்டுள்ளது. வரலாற்று ஆய்வாளர்களின் கூற்றுப்படி, இந்தச் சிவபெருமானின் கோவில் கட்டுமானம் ராஷ்டிரகூட மன்னர் தந்திதுர்கனின் காலத்தில் தொடங்கியது. அதன் பிறகு, ராஷ்டிரகூட மன்னர் முதலாம் கிருஷ்ணராஜர் எட்டாம் நூற்றாண்டில் இதற்கு முழுமையான வடிவம் கொடுத்தார். அதன்பிறகும் அடுத்த மூன்று-நான்கு மன்னர்களின் ஆட்சிக்காலத்தில் கோவிலைச் சுற்றி ஓவரிகள் (தாழ்வாரங்கள்), சரிதா கோவில், லங்கேஸ்வரர் குகை, மாத்ருகா கோவில் ஆகியவை செதுக்கப்பட்டன. இவ்வாறு ராஷ்டிரகூட வம்சத்தின் நான்கு தலைமுறையினர், சுமார் 150 ஆண்டுகளில் இந்தச் சிற்பக் கோவிலை உருவாக்கினர்.

இக்கோவில் தென்னிந்திய மற்றும் வட இந்தியக் கட்டிடக்கலை பாணிகளின் சிறந்த கலவையாகும், மேலும் இது கர்நாடகாவில் உள்ள விருபாக்ஷர் கோவிலுடன் குறிப்பிடத்தக்க ஒற்றுமையைக் கொண்டுள்ளது. இருப்பினும், கைலாசநாதர் கோவிலின் தனிச்சிறப்பு என்னவென்றால், இது உலகிலேயே மிகப்பெரிய ஒற்றைக்கல் குடைவரை கோவில்களில் ஒன்றாகும். இக்கோவில் 300 அடி நீளமும் 175 அடி அகலமும் கொண்டது. இதன் முன்புறத்தில் கோபுரங்களும், பின்புறத்தில் சிகரங்களும் காணப்படுகின்றன. கோவிலின் நுழைவாயிலில் இரண்டு அடுக்கு கோபுரம் உள்ளது. அதில் சைவர்களுக்கும் வைணவர்களுக்கும் போற்றுதலுக்குரிய தெய்வங்களின் சிலைகள் செதுக்கப்பட்டுள்ளன. கோவில் வளாகத்தில் பிரம்மாண்டமான யானை ஒன்றின் சிலை ஒரே பாறையில் செதுக்கப்பட்டுள்ளது. யானைகளை ராஷ்டிரகூட மன்னர்கள் வலிமை மற்றும் செழிப்பின் அடையாளமாகக் கருதினர், மேலும் அவர்களின் படைகளிலும் யானைகள் இடம்பெற்றிருந்தன. கைலாசநாதர் கோவிலின் பிரதான நுழைவாயில் வழியாக உள்ளே சென்றால், தாமரை மலர் மீது அமர்ந்திருக்கும் கஜலட்சுமியின் சிலையைக் காணலாம். கோவிலின் கருவறை சதுர வடிவிலானது. கருவறையில் பிரம்மாண்டமான சிவலிங்கம் உள்ளது. கருவறையைச் சுற்றி சிறிது தொலைவில் ஐந்து சிறிய கோவில்கள் உள்ளன. இதில் மூன்று கோவில்கள் கங்கை, யமுனை மற்றும் சரஸ்வதி ஆகிய புனித நதிகளுக்கு அர்ப்பணிக்கப்பட்டுள்ளன. முன்னால் சதுர மண்டபமும், மண்டபத்திற்கு முன்னால் சிறிது தொலைவில் நந்தி மண்டபமும் உள்ளன.

இந்த அமைப்பின் முழு தரைத்தளமும் திடமானது. அதன் அடித்தளம் சுமார் மூன்று அடி உயரம் கொண்டது. அடித்தளத்தில் ராமாயணம் மற்றும் மகாபாரதக் காட்சிகள் சிற்பங்களாகச் செதுக்கப்பட்டுள்ளன. இதில் ராவணன்-ஜடாயு போர், திரிபுரவதம், கைலாச மலையைத் தூக்க முயலும் ராவணன் ஆகிய காட்சிகள் சித்தரிக்கப்பட்டுள்ளன. அடித்தளத்திற்கு மேலே யானைகள், சிங்கங்கள், பல்வேறு வ்யாளங்கள் (இவ்வகைச் சிற்பங்களில் யானை, குதிரை, ஆடு போன்ற விலங்குகளின் முகம் மட்டுமே இருக்கும், அதன் கீழே கற்பனை விலங்கு அல்லது பறவையின் உடல் இருக்கும். எனவே, அவற்றின் முகத்தை வைத்து கஜவ்யாளம், அஸ்வவ்யாளம், சரபவ்யாளம் என அடையாளம் காணப்படுகின்றன) ஆகியவற்றின் பிரம்மாண்டமான சிலைகள் உள்ளன. அதன் மேல் கோவில் கட்டிடம் உள்ளது, அதில் தூண்கள், மாடங்கள், கூரை மற்றும் சிகரம் செதுக்கப்பட்டுள்ளன. இவை அனைத்தும் திராவிட பாணியில் உள்ளன. கோவிலின் இருபுறச் சுவர்களிலும் திரிபுராந்தகர், விஷ்ணு, அர்ஜுனன்-சுபத்ரா திருமணம் போன்ற புராணக் காட்சிகள் செதுக்கப்பட்டுள்ளன. கோபுரத்தின் இருபுறச் சுவர்களிலும் ஒரே பாறையில் செதுக்கப்பட்ட யானை சிலைகளும், இரண்டு கொடி மரங்களும் உள்ளன.

கோவிலின் கட்டுமானத்தைப் பற்றி ஆய்வாளர்கள் கூறுவதாவது, ஒரு குன்றின் சரிவுப் பகுதியில் இந்தக் கோவில் செதுக்கப்பட்டது. கோபுரத்திற்கும் பிரதான கோவிலுக்கும் தேவையான இடத்தை விட்டுவிட்டு, முதலில் 30 மீட்டர் அகலமும் அதே அளவு ஆழமும் கொண்ட அகழி தோண்டப்பட்டது. நடுவில் 60 மீட்டர் நீளமும் 30 மீட்டர் அகலமும் கொண்ட பாறைப்பகுதி எஞ்சியிருந்தது. அதிலிருந்து கைலாசநாதர் கோவில் கட்டிடமும், அதற்கு முன்னால் 30 மீட்டர் தொலைவில் விடப்பட்ட பாறைப்பகுதியிலிருந்து நுழைவாயிலும் கோபுரமும் செதுக்கப்பட்டன. இதற்காக சுமார் 20,000 டன் பாறைகள் உடைத்து அகற்றப்பட்டன. குறிப்பிடத்தக்க விஷயம் என்னவென்றால், கைலாசநாதர் கோவிலைச் சுற்றியுள்ள பகுதிகளில் இந்த கற்களின் துகள்கள் எங்கும் காணப்படவில்லை. சாளுக்கியர் மற்றும் ராஷ்டிரகூடர்கள் காலத்தில் மராத்வாடாவில் கட்டப்பட்ட பிற கோவில்களின் கட்டுமானப் பணிகளுக்கு, கைலாசநாதர் கோவிலுக்காகத் தோண்டி எடுக்கப்பட்ட கற்கள் பயன்படுத்தப்பட்டதாகக் கூறப்படுகிறது.

கைலாசநாதர் கோவிலின் அளவு, கலைநயமிக்க வடிவமைப்பு மற்றும் விகிதாச்சாரம் ஆகியவை வியக்கத்தக்கவை. உலகெங்கிலும் உள்ள சிற்பிகள் இக்கோவிலின் சிற்ப வேலைப்பாடுகளைப் பாராட்டியுள்ளனர். இக்கோவில் எவ்வாறு கட்டப்பட்டிருக்கலாம் என்பது குறித்து பல நாட்டுப்புறக் கதைகள் சொல்லப்படுகின்றன. சில வெளிநாட்டு ஆராய்ச்சியாளர்கள், இக்கோவிலை வேற்றுக்கிரகவாசிகள் கட்டியிருக்கலாம் என்று கூறுகின்றனர். அதேபோல், கோவிலின் அடியில் ஒரு பழங்கால நகரம் இருப்பதாகவும் கூறப்படுகிறது; ஆனால் அதில் உண்மை இல்லை, இக்கோவில் ராஷ்டிரகூட காலத்தில் கட்டப்பட்டது என்பது வரலாற்று ரீதியாக உறுதிப்படுத்தப்பட்டுள்ளது. மற்றொரு நாட்டுப்புறக் கதையின்படி, ஔரங்கசீப் இக்கோவிலை இடிக்க முயன்றான். ஆனால் அவனால் அதில் வெற்றி பெற முடியவில்லை. இந்தியாவில் பல கோவில்களை அழித்த ஔரங்கசீப், தானே ஔரங்காபாத்தின் சுபேதாராக இருந்தான். மேலும், சத்ரபதி சிவாஜி மகாராஜாவின் மறைவுக்குப் பிறகு மகாராஷ்டிரா வந்த அவன், இந்தப் பகுதியில் தங்கியிருந்தான். இக்கோவிலின் அமைப்பைக் கண்டு அவனும் வியப்படைந்ததாக வரலாற்றாசிரியர்கள் கூறுகின்றனர். அதனால்தான் அவன் இந்த கோவிலுக்கு எந்தத் தீங்கும் விளைவிக்கவில்லை.

புராணங்களின்படி, இமயமலையில் உள்ள கைலாச மலையில் சிவபெருமான் வசிக்கிறார். அந்த மலை வெண்மையான பனியால் மூடப்பட்டிருக்கும். எனவே, கைலாசநாதர் கோவில் கட்டப்பட்டபோது, அந்த நேரத்தில் முழு கோவிலுக்கும் வெள்ளை நிறப் பூச்சு பூசப்பட்டிருந்தது. காலப்போக்கில் அது மறைந்துவிட்டாலும், அதன் சில எச்சங்கள் இன்றும் காணப்படுகின்றன.

இந்தக் கோயிலின் தலபுராணம் என்னவென்றால், அலஜ்பூர் அதாவது எலிச்ச்பூரைச் சேர்ந்த ஒரு மன்னர் இருந்தார். முற்பிறவிப் பாவங்களால் அவர் தீராத நோயால் பாதிக்கப்பட்டிருந்தார். ஒருமுறை அவர் அரசியுடன் வேட்டையாடுவதற்காக இந்தப் பகுதிக்கு வந்தார். இங்கு வந்ததும், மன்னரின் நோய் குணமாகிவிட்டால் தான் சிவபெருமானுக்கு ஒரு கோயில் கட்டுவதாக அரசியார் கிருஷ்ணேஸ்வரர் கோயிலுக்குச் சென்று வேண்டிக்கொண்டார். அதன் பிறகு, மன்னர் இங்குள்ள குளத்தில் நீராடியதும் அவரது நோய் உடனடியாகக் குணமானது. அப்போது அரசியார் தனது வேண்டுதலைப் பற்றி மன்னரிடம் கூறி, கோயிலின் சிகரத்தைக் காணும் வரை உண்ணாவிரதம் இருப்பதாக உறுதியளித்தார். இந்த உறுதிமொழியின் காரணமாக, மிகக் குறைந்த காலத்தில் கோயிலைக் கட்ட மன்னர் முடிவு செய்தார்; ஆனால் அது எந்தவொரு கட்டிடக் கலைஞருக்கும் சாத்தியமானதாக இருக்கவில்லை. பைத்தானைச் சேர்ந்த கோக்சா என்ற கட்டிடக் கலைஞர் இந்தச் சவாலை ஏற்றுக்கொண்டு, ஒரு வாரத்திற்குள் அரசியார் கோயிலின் சிகரத்தைக் காண்பார் என்று மன்னருக்கு வாக்குறுதி அளித்தார். கோக்சா தனது உதவியாளர்களுடன் இணைந்து பாறையைக் குடைந்து கோயிலைச் செதுக்கத் தொடங்கினார், முதலில் சிகரத்தைச் செதுக்கினார். இதனால் அரசியின் வேண்டுதல் நிறைவேறியது. இந்த அரசியின் நினைவாக இக்கோயிலுக்கு மாணிகேஸ்வரர் என்று பெயரிடப்பட்டது மற்றும் மன்னர் அங்கு ஏலாப்பூர் என்ற நகரத்தை உருவாக்கினார். அதுவே இப்போது எல்லோரா என்று அழைக்கப்படுகிறது.

ஐக்கிய நாடுகள் சபையின் ‘யுனெஸ்கோ’ அங்கீகாரம் பெற்ற இந்தத் தொன்மையான கட்டிடக்கலை பற்றி நாட்டின் ஒவ்வொரு குடிமகனும் அறிய வேண்டும் என்ற நோக்கில், ஏப்ரல் 26, 2019 அன்று இந்திய ரிசர்வ் வங்கியால் புழக்கத்திற்கு விடப்பட்ட 20 ரூபாய் நோட்டில் இந்தக்கோயிலின் படம் அச்சிடப்பட்டுள்ளது. செவ்வாய்க்கிழமை தவிர, தினமும் காலை 9 மணி முதல் மாலை 5 மணி வரை பக்தர்கள் மற்றும் சுற்றுலாப் பயணிகள் கைலாசநாதர் கோயிலைக் காணலாம். கைலாசநாதர் கோயில் மற்றும் இங்குள்ள அனைத்து குகைகளும் ஒவ்வொரு செவ்வாய்க்கிழமையும் மூடப்பட்டிருக்கும்.

பயனுள்ள தகவல்கள்:

• சத்ரபதி சாம்பாஜி நகரிலிருந்து 30 கி.மீ தொலைவில்
• சத்ரபதி சாம்பாஜி நகரிலிருந்து அரசுப் பேருந்து மற்றும் நகரப் போக்குவரத்துப் பேருந்து வசதிகள் உள்ளன
• மாநிலத்தின் பல நகரங்களிலிருந்து வேரூருக்கு அரசுப் பேருந்து சேவை
• தனியார் வாகனங்கள் வேரூர் குகைகளின் வாகன நிறுத்துமிடம் வரை வரலாம்
• இப்பகுதியில் தங்குவதற்கும் உணவிற்கும் பல வசதிகள் உள்ளன