சக்ரேஷ்வர் மகாதேவ் மந்திர்

சோபாரா, வசை வட்டம், பால்கர் மாவட்டம்

அபராந்தம், அதாவது கொங்கணத்தின் கி.மு. ௧௫௦௦ முதல் கி.பி. ௧௩௦௦ வரையிலான காலகட்டத்தில் தலைநகராகவும், சுமார் இரண்டரை ஆயிரம் ஆண்டுகளாக வணிக மையமாகவும் திகழ்ந்த சூர்ப்பாரகம் என்பது இப்போதைய சோபாரா ஆகும். வரலாற்று மற்றும் புராண முக்கியத்துவம் வாய்ந்த இந்த கிராமத்தில் அமைந்துள்ள சக்ரேஷ்வர் மகாதேவர் கோயிலும், அதற்கு எதிரே உள்ள சக்ரதீர்த்தமும் (குளம்) பல பக்தர்களின் நம்பிக்கைக்குரிய இடங்களாகும். நிர்மல் மகாத்மியத்தின் விளக்கத்தின்படி, இக்கோயிலும் தீர்த்தமும் பரசுராமரால் நிறுவப்பட்டவை. பாளபஞ்சர் என்ற அசுரனைக் கொன்ற பிறகு, பகவான் விஷ்ணு தனது சக்கரத்தை இத்தீர்த்தத்தில் கழுவியதால், இக்கோயில் சக்ரேஷ்வர் என்றும், குளம் சக்ரதீர்த்தம் என்றும் பெயர் பெற்றது. இந்த பழமையான கோயிலின் மற்றொரு சிறப்பு என்னவென்றால், இங்கு ஆயிரம் ஆண்டுகளுக்கு முற்பட்ட, சுமார் ஆறு அடி உயரமுள்ள, தனித்துவமான மற்றும் அரிய பிரம்ம மூர்த்தி ஒன்று உள்ளது.

தாணே கெசட்டியர் (பாகம் ௧௪, ௧௮௮௨) இந்த இடத்தைப் பற்றி ஒரு புராணக் கதையைத் தருகிறது: பழங்காலத்தில், இந்த பகுதியை ஒரு பிருத் ராஜா ஆட்சி செய்து வந்தார். அவர் தர்மராஜா என்றும் அழைக்கப்பட்டார். அவர் மிகவும் கருணையுள்ளவர். மக்களிடமிருந்து வரி கூட வசூலிக்கவில்லை. அவர் தானே செய்த மூங்கில் கூடைகளை விற்று, அதில் வரும் பணத்தில் தனது செலவுகளைச் சமாளித்தார். அவரது ராணியின் வாழ்க்கை முறையும் எளிமையாக இருந்தது. அவர் நகைகள் அணியவில்லை. வீட்டு வேலைகளை தானே செய்தார். ராஜா கோட்டையிலிருந்து சுமார் ௪௫௦ மீட்டர் தொலைவில் உள்ள சக்ரேஷ்வர் குளத்திலிருந்து அவர் தானே தண்ணீர் எடுத்தார். இந்த தீர்த்தத்தில், ராஜ்யத்தின் மற்ற பெண்கள் கரையில் தண்ணீர் எடுத்தனர், ஆனால் ராணி நேரடியாக தண்ணீரில் நடந்து, குளத்தின் நடுவில் உள்ள குண்டத்தில் இருந்து புனித நீரை எடுத்து வந்து, அந்த நீரால் சக்ரேஷ்வர் மகாதேவருக்கு அபிஷேகம் செய்தார். சக்ரேஷ்வர் மீதான பக்தியால் அவருக்கு இந்த சித்தி கிடைத்தது.

சில பொறாமை கொண்ட பெண்கள் ராணியை எப்போதும் கண்காணித்துக் கொண்டிருந்தனர். ஒருமுறை அந்தப் பெண்கள் ராணியை அவமானப்படுத்தத் திட்டமிட்டனர். ஒரு பண்டிகை நாளில், கிராமத்துப் பெண்கள் ராணியிடம், “இன்று பண்டிகை நாளாக இருந்தும், நீங்கள் ஒரு ஆபரணம் கூட அணியவில்லையே, ஏன்?” என்று கேட்டனர். மற்றொரு பெண், ‘ஆபரணங்கள் என்பது பெண்களுக்கு அழகுதானே. மகாராஜா உங்களுக்கு நகைகள் செய்து தரவில்லையா?’ என்று கேட்டாள். இதைக் கேட்டதும் எல்லாப் பெண்களும் சிரிக்கத் தொடங்கினர். ராணிக்கு அது வருத்தமாக இருந்தது. அவள் அரசனிடம் ஆபரணங்களுக்காக அடம் பிடித்தாள். மறுநாள், அரசன் நாட்டின் ஒவ்வொரு வீட்டிற்கும் சென்று, எனக்கு வரி கொடுங்கள் என்று கேட்கத் தொடங்கினான். அதுவரை அரசன் ஒருபோதும் வரி கேட்டதில்லை. அதனால் மக்கள் ஆச்சரியப்பட்டனர். மக்கள் எவ்வளவு வரி வேண்டும் என்று கேட்டபோது, எனக்கு ஒரு பாக்கு கொடுங்கள் என்று அரசன் சொன்னான். மக்கள் திகைத்துப் போயினர். ஆனால் அரசனின் கூற்றுப்படி, ஒவ்வொரு குடும்பமும் அரசனுக்கு ஒரு பாக்கு கொடுத்தது. அந்தப் பாக்குகளை விற்று, அரசன் ராணிக்காக நகைகளை வாங்கினான். அந்த நகைகள் அனைத்தையும் அணிந்துகொண்டு ராணி சக்ரதீர்த்தத்திற்குச் சென்றாள். வழக்கம் போல், ராணி குளத்தின் நடுவில் உள்ள குண்டத்தில் இருந்து தண்ணீர் எடுக்க தண்ணீரின் மேல் நடக்கத் தொடங்கினாள். ஆனால் அன்று அவள் தண்ணீரில் விழுந்தாள். தான் ஏன் விழுந்தாள் என்பதை அவள் உணர்ந்தாள். அவள் சக்ரேஸ்வரரிடம் மன்னிப்பு கேட்டுவிட்டு, வீட்டிற்கு வந்து அரசனிடம் அனைத்து நகைகளையும் திருப்பிக் கொடுத்தாள்.

நாலசோபாரா நகரத்தின் மையப்பகுதியில் உள்ள உம்ராளே பகுதியில் சக்ரதீர்த்த குளம் உள்ளது. அதன் அருகிலேயே சக்ரேஷ்வர் மகாதேவர் கோயில் அமைந்துள்ளது. கோயிலின் எதிரே ஒரு மேடையில் தீபமாலை உள்ளது. கோயில் எளிமையான அமைப்பைக் கொண்டுள்ளது. ஒரு பெரிய சபா மண்டபமும், கருவறையும் இந்தக் கோயிலின் அமைப்பாகும். சபா மண்டபத்தில் கருவறைக்கு எதிரே உள்ள உயரமான மேடையில் நந்தியின் பழமையான சிலை உள்ளது. கருவறையின் முகப்புச் சுவரில் உள்ள தேவகோஷ்டங்களில் இடதுபுறம் விநாயகர் சிலையும், வலதுபுறம் சக்ரதாரி ஸ்ரீவிஷ்ணுவின் சிலையும் உள்ளன. கருவறையின் மையத்தில் சிவலிங்கம் உள்ளது. சபா மண்டபத்தின் வலதுபுறத்தில் ஒரு சிறிய கோயிலில் மாருதியின் சன்னதி உள்ளது. இங்குள்ள சிறப்பு என்னவென்றால், இந்த மாருதிக்கு மீசைகள் உள்ளன. மேலும், இந்த சிலையின் காலடியில், குஜராத்தில் உள்ள அனுமன் சிலைகளின் காலடியில் காட்டப்படுவது போல, சிம்ஹிகா ராக்ஷசி என்ற ஒரு சிறிய தேவி சிலை குறுக்காக வைக்கப்பட்டுள்ளது.

இக்கோயில் எளிமையான அமைப்பைக் கொண்டிருந்தாலும், அதன் வளாகத்தில் உள்ள சிலைகள் வரலாற்று ரீதியாக இதற்கு அதிக முக்கியத்துவத்தை அளிக்கின்றன. அதிலும் இங்குள்ள பிரம்மதேவரின் சிலை பக்தர்களுக்கும், ஆராய்ச்சியாளர்களுக்கும் ஆர்வத்தை ஏற்படுத்தும் ஒரு விஷயமாகும். கோயிலின் வளாகத்தில் திறந்தவெளியில் உள்ள இந்தச் சிலை ஆறு அடி நான்கு அங்குலம் நீளமும், இரண்டு அடி அகலமும் கொண்டது. இந்தச் சிலை பதினோராம் அல்லது பன்னிரண்டாம் நூற்றாண்டைச் சேர்ந்தது என்று ஆய்வாளர்கள் மதிப்பிடுகின்றனர். இந்தச் சிலை ஆயிரத்து எண்ணூற்று ஐம்பது ஆம் ஆண்டு வாக்கில் சோனார்பட் பகுதியிலுள்ள ஒரு வயலில் கண்டுபிடிக்கப்பட்டது என்று தானே கெசட்டியர் கூறுகிறது. பத்தொன்பதாம் நூற்றாண்டின் நடுப்பகுதி வரை இந்தச் சிலை தத்தரின் சிலையாகக் கருதப்பட்டு வழிபடப்பட்டது. உள்ளூர் மக்கள் இந்தச் சிலையை ‘சாபுஸ்வார் கிராமத்தின் பாதுகாவலர்’ என்றும் அறிந்திருந்தனர். இப்போதும் சிலர் இதை விஸ்வகர்மாவின் சிலை என்று கருதுகின்றனர். ஆனால் இது உண்மையில் பிரம்மதேவரின் சிலை ஆகும்.

ஏழு அடி மூன்று அங்குல உயரமுள்ள பாறையின் ஒரு பக்கத்தில் இந்த முழு உருவச் சிலை செதுக்கப்பட்டுள்ளது. இந்தச் சிலை மும்முகமும் நான்கு கரங்களும் கொண்டது. மூன்று முகங்களிலும் நேர்த்தியான வேலைப்பாடுகளுடன் கூடிய உயரமான கிரீடங்கள் உள்ளன. சிலையின் நடு முகத்தில் மட்டுமே கூர்மையான தாடி உள்ளது. மேல் வலது கரத்தில் ஸ்ருக் (நீண்ட கைப்பிடியுள்ள கரண்டி), மேல் இடது கரத்தில் வேதப் புத்தகம், கீழ் வலது கரத்தில் ஜபமாலை மற்றும் கீழ் இடது கரத்தில் எண்ணெய் குடுவை செதுக்கப்பட்டுள்ளது. இந்தச் சிலையின் பாதங்களில் சுமார் எட்டு அங்குல உயரமுள்ள பெண் உருவங்கள் உள்ளன. அவற்றில் ஒரு பெண்ணின் கரத்தில் ஸ்ருக் மற்றும் நெய்ப் பாத்திரம் உள்ளது, மற்றவளின் கரத்தில் ஆயுதம் உள்ளது. பிரம்மதேவரின் சிலையின் பாதங்களுக்கு வலதுபுறத்தில் அன்னத்தின் உருவம் செதுக்கப்பட்டுள்ளது. சிலையின் கழுத்தில் ஒரு எளிய பட்டை மாலை உள்ளது, அதன் நடுவிலும் இருபுறமும் மேடுகள் உள்ளன. இடது தோளில் மான்தோல் உள்ளது, தோளுக்கு சற்று கீழே ஒரு மானின் தலை தெரிகிறது. அதேபோல், கழுத்தில் உள்ள பூணூல் தொடை வரை நீண்டுள்ளது. இடுப்பு வஸ்திரம் பக்கிள் கொண்ட பட்டையால் கட்டப்பட்டுள்ளது. இந்த வஸ்திரம் வலது தொடையில் ஒரு முடிச்சால் கட்டப்பட்டுள்ளது. சிலையின் பீடமும் பிரபையும் முழுமையாக செதுக்கப்படவில்லை.

ஸ்காட்டிஷ் தொல்பொருள் ஆராய்ச்சியாளரும், இந்திய தொல்லியல் துறையின் மேற்குப் பிரிவின் கண்காணிப்பாளருமான ஹென்றி கூசென்ஸ் எழுதிய ‘மெடிவல் டெம்பிள்ஸ் ஆஃப் தி டெக்கான்’ என்ற நூல், இந்திய அரசின் மத்திய வெளியீட்டு நிறுவனத்தால் ௧௯௩௧ ஆம் ஆண்டு வெளியிடப்பட்டது. இந்த நூலின் ௨௦ ஆம் பக்கத்தில் இந்த பிரம்ம மூர்த்தியின் விளக்கமும் புகைப்படமும் உள்ளன. இருப்பினும், இந்த மூர்த்தி ‘ராமகுண்டத்திற்கு அருகிலுள்ள கோவிலில்’ இருப்பதாகவும், அது முழுமையற்ற நிலையில் இருப்பதாகவும் அங்கு குறிப்பிடப்பட்டுள்ளது.

மிகவும் பழமையான வரலாற்றுச் சிறப்புமிக்க பொக்கிஷமான இந்த பிரம்மமூர்த்தியைப் போலவே, இந்தக் கோயில் வளாகத்திலும் சில பழமையான சிலைகளைக் காணலாம். அவற்றில் ஒரு நந்தி சிலையும் உள்ளது. இந்தச் சிலை தலையற்றது. இருப்பினும், அதன் கழுத்தில் உள்ள மாலைகளின் வேலைப்பாடுகள் இன்றும் அழகாகத் தெரிகின்றன. இந்தச் சிலையும் பிரம்மமூர்த்தி கண்டெடுக்கப்பட்ட இடத்திற்கு அருகிலேயே புதைக்கப்பட்ட நிலையில் இருந்தது. இது பத்தாம் நூற்றாண்டைச் சேர்ந்ததாக இருக்கலாம் என்று கெசட்டியர் ஆசிரியர் கணித்துள்ளார். இந்தச் சிலைக்கு அருகில் பல சிலைகளின் உடைந்த பாகங்கள் சிதறிக் கிடக்கின்றன. இதில் ஒரு உயரமான கல்லில் செதுக்கப்பட்ட தெய்வச் சிலை உள்ளது. அதன் கழுத்தில் உள்ள ஆபரணங்கள், காதணிகள், உடைகள், அத்துடன் தலையில் உள்ள விசித்திரமான கிரீடம் மற்றும் சிகை அலங்காரம் ஆகியவற்றின் சிற்ப வேலைப்பாடுகள் மிகவும் கவர்ச்சிகரமானவை. இந்தச் சிலைக்கு அருகிலேயே கஜலட்சுமியின் உடைந்த சிலை ஒரு கிடைமட்ட கல்லில் செதுக்கப்பட்டுள்ளது. இந்தச் சிலைகளின் பல்வேறு உறுப்புகள் உடைந்திருந்தாலும், இந்தப் பகுதியின் கலாச்சார மற்றும் மத வரலாற்றின் கண்ணோட்டத்தில் இந்தச் சிலைகள் விலைமதிப்பற்றவையாகக் கருதப்படுகின்றன. சக்ரேஷ்வர் மகாதேவர் கோயிலுக்கு அருகிலேயே ஒரு தனியார் ராமர் கோயில் உள்ளது. இங்கு சில பழமையான சிலைகளைக் காணலாம். இந்தப் பகுதியில் உள்ள சிலைகளில் சமண சிலைகளும் இருப்பதாக கெசட்டியரில் குறிப்பிடப்பட்டுள்ளது. மேலும் சில சிலைகளைப் பற்றியும் விவரிக்கப்பட்டுள்ளது. ஆனால் அந்தச் சிலைகள் இப்போது அங்கு காணப்படவில்லை.

பயனுள்ள தகவல்

• நாலாசோபாரா ரயில் நிலையத்திலிருந்து ௨.௫ கி.மீ., மற்றும் வசாயிலிருந்து ௯ கி.மீ. தொலைவில்
• மும்பை, தானே மாவட்டத்தின் பல பகுதிகளிலிருந்து நாலாசோபாராவுக்கு எஸ்.டி. பஸ் வசதி
• தனியார் வாகனங்கள் கோயில் வரை வரலாம்
• வளாகத்தில் தங்குவதற்கும், காலை உணவுக்கும் பல விருப்பங்கள்