சாந்தாராம் மந்திர்

நாடியாடு, தாலுகா நாடியாடு, மாவட்டம் கேடா

கேடா மாவட்டத்தின் நிர்வாக மையமாகவும், ‘அமுல்’ பாரம்பரியத்திற்குப் புகழ்பெற்றதுமான நடியாடின் மையப்பகுதியில், சந்த்ராம் மஹாராஜின் பிரம்மாண்டமான ஆலயம் அமைந்துள்ளது. பக்தர்கள் இந்த உன்னதமான மகானை ஸ்ரீ தத்தாத்ரேயரின் அவதாரமாகப் போற்றுகின்றனர். ‘கிர்னாரி பாவா’, ‘விதேஹி பாவா’ மற்றும் ‘சுக்சாகர்ஜி’ என்று அன்புடன் அழைக்கப்படும் இந்த அவதூதர் (விடுதலை பெற்ற ஞானி), சாதி மற்றும் மத எல்லைகளைக் கடந்த ஒரு புகலிடத்தை நிறுவினார். இன்று, இது ஒரு மிகச்சிறந்த ஆன்மீக மற்றும் சமூகக் கோட்டையாகத் திகழ்கிறது; ஒவ்வொரு வியாழக்கிழமை, ஏகாதசி மற்றும் பௌர்ணமி தினங்களிலும் ஆயிரக்கணக்கான பக்தர்களை ஈர்க்கிறது. ‘மனிதகுலத்திற்குச் செய்யும் சேவையே இறைவனுக்குச் செய்யும் சேவை’ என்ற கொள்கையின்படி நிர்வகிக்கப்படும் இந்த ஆலயம், தனது அறப்பணிகள் மூலம் பசியால் வாடுபவர்களுக்கு உணவும், பலவீனமானவர்களுக்கு மருத்துவ உதவியும் வழங்கி வருகிறது.

பகவான் சுவாமிநாராயண் நடியாட்டிற்கு வருகை தந்தபோது, அங்கு ஒரு கோவிலைக் கட்ட வேண்டும் என்ற பக்தர்களின் வேண்டுகோளை அவர் மறுத்துவிட்டார் என்றும், அந்த இடம் ஒரு சிறந்த சமூக சீர்திருத்தவாதிக்காக ஒதுக்கப்பட்டுள்ளது என்றும், அவருடைய நிறுவனம் ரயான் மரத்திலிருந்து பஞ்சோதேரியா ஆலமரம் வரை விரிவடையும் என்றும் அவர் தீர்க்கதரிசனம் உரைத்ததாக வரலாற்றில் பதிவு செய்யப்பட்டுள்ளது. வேதங்கள், புராணங்கள் மற்றும் யோகக் கலையில் ஆழ்ந்த புலமை பெற்ற யோகியான சாந்தாராம் மகாராஜ், ௧௮௧௬-ஆம் ஆண்டில் கிர்னார் மலைகளிலிருந்து நடியாதை வந்தடைந்தார். தொடக்கத்தில், அவர் ஒரு ராயன் மரத்தின் பொந்தில் தியானத்தில் தனித்திருந்தார். பதினைந்து ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு, அவர் அங்கிருந்து புறப்படத் தயாரானபோது, லக்காவாடைச் சேர்ந்த பூஜபாய் படேல் என்ற பக்தியுள்ள விவசாயி, பஞ்சோத்தேரியா ஆலமரத்தடியில் அவரைத் தடுத்து நிறுத்தினார். அந்த மகான் அங்கேயே தங்கியிருக்க வேண்டும் என்று வேண்டிக்கொண்ட பூஜபாய், அவர் புறப்பட்டுச் சென்றால் நகரத்தின் அதிர்ஷ்டமும் மறைந்துவிடும் என்று வருந்தினார். இந்த பக்தியைச் சோதிக்க, மகாராஜ் வாழ்நாள் முழுவதும் சேவை செய்ய வேண்டும் என்ற நிபந்தனையை விதித்தார். அதற்கு பூஜபாய் ஒப்புக்கொண்டார், பின்னர் ராயன் மரம் இருந்த நிலத்தை ஆசிரமத்தின் அடித்தளத்தை அமைப்பதற்காக தானமாக வழங்கினார்.

காலப்போக்கில், லட்சுமணதாஸ்ஜி என்ற இளைஞர் மகாராஜின் சீடரானார். பயணத்தினால் களைப்படைந்து, மரத்திற்கு அருகில் சுயநினைவின்றி கண்டெடுக்கப்பட்ட அவர், மகாராஜின் ஸ்பரிசத்தால் அவர் உயிர் பெற்று, பெயரிட்டு அழைக்கப்பட்டார். லட்சுமண்தாஸ்ஜி ஆசிரமத்தின் முதன்மை சீடராகவும், முதல் மஹந்தாகவும் (தலைவர்) உயர்ந்தார். அவர் இதற்காக கடுமையான விதிமுறைகளை நிறுவினார்

கோவிலின் நிர்வாகம், ஆசிரமத்தைச் சேர்ந்த எவரும் வெளியில் நிதி திரட்டக்கூடாது என்று ஆணையிட்டது. இந்த நிறுவனம் இறைவனின் திருவுளத்தால் பெறப்படும் காணிக்கைகளைக் கொண்டு மட்டுமே இயங்குகிறது. ௧௮௩௧-ஆம் ஆண்டில் சாந்தாராம் மகாராஜின் சமாதிக்கு (இறுதி தியான நிலை) பிறகு, ௧௮௬௯-ஆம் ஆண்டு வரை லட்சுமண்தாஸ்ஜி தலைமை வகித்தார்.

இந்தச் சிறப்பான குருபரம்பரை, சதுர்தாஸ், ஜெயராம் தாஸ், முகுத்ராம் தாஸ், மாணிக்தாஸ், ஜானகிதாஸ், நாராயணதாஸ் ஆகிய வரிசையான மஹந்தர்களாலும், தற்போதைய ஒன்பதாவது மஹந்தரான ராமதாஸ் மஹராஜ் அவர்களாலும் பாதுகாக்கப்படுகிறது.

அவர்களது வழிகாட்டுதலின் கீழ், கரம்சத், வதோதரா, உம்ரேத் மற்றும் சோஜித்ரா உள்ளிட்ட பல கிராமங்களில் இக்கோயிலின் கிளைகள் செழித்தோங்கியுள்ளன. இந்த மரபின் ஆன்மீக சாராம்சம் ‘சந்த்ராம் கல்பதரு’, ‘ஜீவன் பாதே’ மற்றும் ‘பத் சங்க்ரஹ்’ போன்ற நூல்களில் பொதிந்துள்ளன.
சந்த்ராம் மகாராஜின் வரலாறுகள் மர்மமான நிகழ்வுகளால் நிறைந்திருக்கின்றன.

ஒருமுறை பயணத்தின் போது தாகத்தால் வாடிய அவர், கிணற்றடியில் இருந்த தொழிலாளி ஒருவரிடம் கயிறும் வாளியும் கேட்டதாகக் கூறப்படுகிறது. அவர் அலட்சியப்படுத்தியதால், மகாராஜ் கிணற்றின் அருகே அமர்ந்து, தனது யோக சக்தியால், எந்த உதவியும் இன்றி நீரை மேற்பரப்பிற்கு வருமாறு கட்டளையிட்டார். மற்றொரு கதையின்படி, ஒரு விவசாயி மகாராஜை உணவருந்த அழைத்தபோது, அவர் அதற்குப் பதிலாக எருமைப் பால் கேட்டார். அந்த எருமை நீண்ட நாட்களாகப் பால் கொடுக்காமல் வறண்டு போயிருந்தாலும், மகாராஜ் அந்த விவசாயியிடம் அதன் அடியில் ஒரு தும்பிபாத்திரத்தை (பாத்திரம்) பிடிக்குமாறு பணித்தார்.

அதிசயமாக, அந்தப் பாத்திரம் பால் நிரம்பி வழிந்தது, ஆனால் விவசாயி தனக்காகப் பால் கறக்க முயன்ற அந்த நொடியே பசுவின் மடி வறண்டு போனது. கி.பி. ௧௮௩௧-ஆம் ஆண்டு, மாக் சுத் பூர்ணிமா வியாழக்கிழமையன்று, மகாராஜ் ஜீவன் சமாதி அடைந்தார். சமாதிக்குள் இறங்குவதற்கு முன்னால், குழிக்கு வெளியே ஏற்றப்படாத நெய் விளக்கை வைக்குமாறு பக்தர்களுக்கு அவர் ஆணையிட்டார். அவரது திருமேனி உள்ளே மறைந்தபோது, அவரது பிரம்மரந்திரத்திலிருந்து (தலை உச்சி) ஒரு சுடர் தோன்றி, தானாகவே அந்த விளக்கை ஏற்றிக்கொண்டது. இந்தத் தெய்வீகச் சுடர் பிற்காலத்தில் லட்சுமண்தாஸ்ஜியால் முதன்மைக் கோவிலில் பிரதிஷ்டை செய்யப்பட்டது.

நாடியாதின் பசுமையான பரப்பில் அமைந்துள்ள இந்த ஆலயம், ‘ராமத்வார்’ எனப்படும் பிரம்மாண்டமான நுழைவாயில் வழியாக அணுகப்படுகிறது. இந்த நுழைவாயில், ஸ்ரீ கிருஷ்ணரின் வாழ்க்கை நிகழ்வுகளாலும், சுர்சுந்தரிகளின் (வானுலக அழகிகள்) உருவங்களாலும் நுணுக்கமாகச் செதுக்கப்பட்டுள்ளது.

முற்றத்தின் இருபுறமும் அரைவட்ட வடிவிலான வளைவுத் தூண்களுடன் கூடிய நடைபாதைகள் அமைந்துள்ளன. அங்குள்ள மூல ராயன் மரம் இருந்த இடத்தில் ஒரு சிறிய தேரி அமைந்துள்ளது. மூன்று தளங்களைக் கொண்ட இந்த முதன்மைக் கட்டமைப்பு, பண்டைய இந்து மற்றும் பாரம்பரிய குஜராத்தி கட்டடக்கலைக்கு ஒரு மிகச்சிறந்த எடுத்துக்காட்டாகும்.

கருவறையில், வழக்கமான விக்கிரகம் இல்லாத அந்த இடத்தில், புனிதமான பாதுகைகளும், வெள்ளி பீடத்தின் மீது அமர்ந்திருக்கும் மகராஜின் பழமையான புகைப்படமும் காணப்படுகின்றன. ௧௭௧ ஆண்டுகளுக்கும் மேலாக அணையாமல் பாதுகாக்கப்படும் ஒரு நித்திய ஜோதி, இந்த இடத்தை ஒளிரச் செய்கிறது. இதற்கு மேலே அறுபது அடி உயரமுள்ள நாகர பாணி சிகரம் உயர்ந்து நிற்கிறது; அதன் தங்கக் கலசத்திற்குள் யோகா குறித்த பழங்கால ஏட்டுச் சுவடி பாதுகாப்பாக வைக்கப்பட்டுள்ளதாகக் கூறப்படுகிறது.

மாக பௌர்ணமியன்று நடைபெறும் சமாதி மஹோத்சவம் மிக முக்கியமான வருடாந்திர நிகழ்வாகும். இது ஐந்து நாள் திருவிழாவாகவும், கோயில் கோபுரங்களிலிருந்து பக்தர்கள் மீது சர்க்கரையைத் தூவும் தனித்துவமான பாரம்பரியத்துடனும் கொண்டாடப்படுகிறது. பேச்சுத் திறன் குறைபாடுள்ள குழந்தைகளின் பெற்றோர்கள், அந்த மகானின் அருளைப் பெறுவதற்காக ‘போர் வர்ஷா’ (இலந்தை பழங்களைச் சொரியும் நிகழ்வு) என்று அழைக்கப்படும் ஒரு தனித்துவமான சடங்கைச் செய்கிறார்கள்.

தேவ் தீபாவளியின் போது, ஆலய வளாகம் ௧,௨௫,௦௦௦ மண் அகல் விளக்குகளால் ஒளிர்கிறது, அதே சமயம் தீபாவளியைத் தொடர்ந்து வரும் அன்னகூட் திருவிழாவில் ௨,௫௫௦ வகையான உணவுப் படைப்புகள் சமர்ப்பிக்கப்படுகின்றன.

இந்தக் கோயில் கண் மருத்துவமனை, பிசியோதெரபி மையம் மற்றும் பள்ளிகள் உள்ளிட்ட விரிவான அறப்பணிகளையும் நிர்வகித்து வருகிறது. இக்கோயில் தினமும் காலை ௬ மணி முதல் நண்பகல் ௧௨ மணி வரையிலும், மாலை ௪ மணி முதல் இரவு ௯ மணி வரையிலும் பக்தர்களின் தரிசனத்திற்காகத் திறந்திருக்கும்.

பயனுள்ள தகவல்கள்

• நாடியாட் பேருந்து நிலையத்திலிருந்து ௧.௫ கி.மீ தொலைவிலும், கேடாவிலிருந்து ௨௧ கி.மீ தொலைவிலும் அமைந்துள்ளது.
• மாவட்டத்தில் உள்ள பல நகரங்களிலிருந்து அரசுப் போக்குவரத்துக் கழக (GSRTC) பேருந்து வசதிகள் உள்ளன.
• சொந்த வாகனங்கள் கோயில் வாகன நிறுத்துமிடம் வரை செல்லலாம்.
• கோயிலின் அருகாமையில் தங்குவதற்கும் காலை உணவிற்கும் ஏராளமான வசதிகள் உள்ளன.
• தொடர்புக்கு – கோவில் அலுவலகம், தொலைபேசி: ௦௨௬௮ ௨௫௫௦௦௦௫/௬.