बुलडाणा जिल्ह्यातील खामगाव तालुक्यात वसलेले आंत्रज हे छोटेसे गाव येथील अडबंगनाथ महाराजांच्या वास्तव्यामुळे जागृत श्रद्धास्थान बनले आहे. अडबंगनाथांना नाथ संप्रदायातील एक महान सिद्ध पुरुष मानले जाते. त्यांनी आंत्रजच्या या भूमीत कडक तपश्चर्या केली आणि आपल्या योगसामर्थ्याने परिसरातील लोकांची दुःखे दूर केली, असे सांगितले जाते. आंत्रज येथील अडबंगनाथांचे हे मंदिर शेकडो वर्षे प्राचीन आहे आणि ते विदर्भातील हजारो भाविकांचे श्रद्धास्थान आहे. या परिसरात एकावर एक असे पाच दगड रचून मनातील इच्छा बोलल्यास त्या पूर्ण होतात, अशी भाविकांची श्रद्धा आहे.
श्री नवनाथ भक्तिसार ग्रंथामधील उल्लेखानुसार, पूर्वी माणिक नावाचा शेतकरी शेतात काम करीत असताना भुकेने व्याकुळ झालेले गोरक्षनाथ तेथे आले. त्यांनी माणिकजवळ काहीतरी खाण्यास मागितले. माणिकनेही त्वरित आपली शिदोरी व पाणी त्यांना दिले. स्वतःसाठी आणलेली शिदोरी दिल्याने गोरक्षनाथ माणिकवर प्रसन्न झाले व ‘तुला काही वर मागायचा असेल तर माग’, असे म्हणाले. त्यावर माणिक म्हणाला, ‘मीच तुला माझी शिदोरी दिली, तू मला काय वर देणार? तुझे पोट भरले असेल तर आता तू येथून निघून जा.’ त्यावर गोरक्षनाथ माणिकला म्हणाले, ‘तुला जर माझ्याकडून वर नको असेल तर तूच मला वर दे.’ माणिकने त्यांना संमती दिली. त्यावर गोरक्षनाथांनी सांगितले की ‘इच्छेला जे येईल ते तू करू नकोस.’ माणिकला वाटले त्यात काय असे अवघड आहे म्हणून त्याने गोरक्षनाथांना होकार दिला.
संध्याकाळ झाल्यावर माणिकने आपले औत (नांगर) सोडले व ते डोक्यावर घेतले. त्यानंतर घराकडे जावे, अशी इच्छा त्याच्या मनात येताच त्याला गोरक्षनाथांना दिलेले शब्द आठविले. तो तसाच डोक्यावर औत घेऊन तेथेच एक तप तटस्थ उभा राहिला. १२ वर्षे एकाच जागेवर राहिल्याने माणिकच्या शरीरात त्राण उरले नव्हते. एके दिवशी गोरक्षनाथ, गुरू मच्छिंद्रनाथ व चौरंगीनाथांसह येथे आले. गोरक्षनाथांनी मच्छिंद्रनाथांना माणिकबद्दल सांगितले. दिलेल्या शब्दाला माणिक जागला होता. मच्छिंद्रनाथ म्हणाले, ‘खरोखरच तू महान तपस्वी आहेस. तुझ्यासारख्यांचा गुरू करून अनुग्रह घ्यावा, अशी माझी इच्छा आहे.’ त्यावर माणिकने स्वभावानुसार प्रत्युत्तर केले की ‘मी का गुरू होऊ तुमचा, त्याऐवजी तुम्हीच माझे गुरू व्हा.’ त्यानंतर गोरक्षनाथांनी माणिकच्या कानावर आपले मुख लावत कान फुंकताच तो सज्ञान झाला. त्यांच्या मंत्राने माणिकच्या कानात प्रवेश करताच तो बृहस्पतीसमान (देवांचे गुरू) विद्वान झाला. गोरक्षनाथांनी माणिकला मच्छिंद्रनाथांसमोर आणले आणि सांगितले की हा अडबंग आहे, त्यास ‘अडबंगनाथ’ असे ओळखले जावे. अडबंगनाथांना नाथ संप्रदायाची दीक्षा देऊन निर्धारित यात्रेस गोरक्षनाथ आपल्यासोबत घेऊन गेले. पुढे तीर्थयात्रा करताना अडबंगनाथांनी सर्व विद्या संपादित केल्या. त्यांनी अनेक ठिकाणी तपश्चर्या केली. त्यापैकी खामगावमधील आंत्रज हे महत्त्वाचे स्थान मानले जाते. आंत्रज येथील ही टेकडी म्हणजेच त्यांची तपस्याभूमी मानली जाते.
बुलडाणा जिल्ह्याची भौगोलिक विभागणी प्रामुख्याने बाळाघाट आणि पायंघाट अशा दोन भागांत केली जाते. खामगाव तालुका हा जिल्ह्याच्या मध्यवर्ती भागात येतो आणि आंत्रज हे गाव खामगाव-चिखली रस्त्यावर वसलेले आहे. आंत्रज हे गाव जरी लहान असले तरी, अडबंगनाथ महाराजांच्या मंदिरामुळे ते संपूर्ण विदर्भात प्रसिद्ध आहे. हे मंदिर एका उंच टेकडीवर स्थित असून पायथ्यापासून या मंदिराकडे येण्यासाठी पायरी मार्ग आहे. याशिवाय खासगी वाहने मंदिरापर्यंत येऊ शकतील, असा पक्का रस्ताही नव्याने बांधलेला आहे. या मंदिराच्या परिसरातून ज्ञानगंगा नदीचा प्रवाह वाहतो, ज्याला गॅझेटियरमध्ये ‘ज्ञान नदी’ असे संबोधले गेले आहे. ही नदी चिखली तालुक्यातील डोंगरशेवली येथून उगम पावते आणि उत्तरेकडे वाहत जाऊन पूर्णा नदीला मिळते. ज्ञानगंगा नदीचा हा प्रवाह आंत्रज परिसरातील शेती आणि पिण्याच्या पाण्याचा मुख्य स्रोत आहे.
या मंदिराच्या संदर्भात अनेक आख्यायिका आहेत. त्यानुसार, एकेकाळी जेव्हा या भागात भीषण दुष्काळ पडला होता आणि पिण्याच्या पाण्यासाठी सर्वत्र हाहाकार माजला होता, तेव्हा महाराजांच्या आशीर्वादाने गावातील पाण्याचे स्रोत पुन्हा जिवंत झाले होते. आजही आंत्रज आणि आसपासच्या गावांतील लोकांची अशी दृढ श्रद्धा आहे की अडबंगनाथ महाराज हे परिसरातील शेती आणि गोधनाचेही रक्षण करतात. नैसर्गिक आपत्ती असो वा वैयक्तिक संकट; महाराजांकडे केलेला नवस पूर्ण होतोच, असा भक्तांचा विश्वास आहे.
पायरी मार्गावरून सुमारे २०० पायऱ्या चढून मंदिर असलेल्या टेकडीच्या पठारावर येता येते. या संपूर्ण पठारावर भाविकांकडून इच्छापूर्तीसाठी लहान लहान दगड एकावर एक असे मांडून ठेवलेले दिसतात. येथे अडबंगनाथांचे दर्शन घेतल्यानंतर पाच लहानमोठे दगड एकावर एक मांडून मनातील इच्छा बोलल्यास, ती अडबंगनाथ त्वरीत पूर्ण करतात, अशी भाविकांची श्रद्धा आहे. या पठारावर एका उंच अधिष्ठानावर हेमाडपंती रचनेचे हे मंदिर आहे. या मंदिर परिसरात भाविकांना बसण्यासाठी आसनांची सुविधा आहे. मंदिरासमोर अधिष्ठानावर खुला मंडप आहे. त्यामधून मंदिराच्या सभामंडपात जाण्यासाठी पायऱ्या आहेत. लहानसा सभामंडप आणि त्यापुढे गर्भगृह अशी या मंदिराची रचना आहे. गर्भगृहात एका वज्रपीठावर दोन शेंदूरचर्चित शिळा आहेत. त्या शिळांना अडबंगनाथ म्हणून पुजले जाते. त्याशेजारी एक शिवपिंडी व नंदी आहे. चौकोनी आकाराच्या या मंदिराचे सर्व बांधकाम हे दगडी आहे. मंदिराच्या वर घुमटाकृती शिखर व त्यावर लहानसा कळस आहे.
आंत्रज येथे चैत्र शुद्ध प्रतिपदा म्हणजेच गुढीपाडव्याला उत्सव असतो. गुढीपाडव्याच्या आदल्या दिवशी येथे जत्रा असते व गुढीपाडव्याला त्याची समाप्ती होते. यावेळी येथे नवनाथ भक्तीसार ग्रंथाचे पारायण केले जाते. यावेळी येथे भजन व कीर्तन असतात. आलेल्या भाविकांना यावेळी महाप्रसादाचे वाटप केले जाते. याशिवाय माघ शुद्ध द्वितीयेला धर्मनाथ बीज, महाशिवरात्र असे सण व उत्सव साजरे केले जातात.
उपयुक्त माहिती:
खामगाव येथून १२ किमी अंतरावर
बुलडाणा येथून ५० किमी अंतरावर
खामगाव व चिखली येथून एसटीची सुविधा
खासगी वाहने मंदिरापर्यंत येऊ शकतात
परिसरात निवास व न्याहारीची सुविधा नाही
संपर्क : हरिदास खंडारे, अध्यक्ष, मो. ७४१०७५६११८
Adbangnath Temple
Antraj, Taluka Khamgaon, District Buldhana
The small village of Antraj, nestled in Khamgaon Taluka of Buldhana District, has become a vibrant place of pilgrimage and faith due to the presence of Adbangnath Maharaj. Adbangnath is revered as a great Siddha Purush (accomplished spiritual master) of the Nath Sampradaya. It is said that he performed severe penance (tapasya) in this sacred land of Antraj and, through his yogic powers (yogasamarthya), alleviated the sufferings of the people in the surrounding region. This ancient temple of Adbangnath in Antraj is hundreds of years old and is a revered place of worship for thousands of devotees from Vidarbha. Devotees firmly believe that if one stacks five stones one upon another in this area and expresses a heartfelt wish, it will be fulfilled.
As per the mention in the sacred text, Shri Navnath Bhaktisar Granth, once, while a farmer named Manik was working in his field, Gorakhnath, distressed by hunger, arrived there. He asked Manik for something to eat. Manik immediately offered him his packed meal (shidori) and water. Pleased by Manik’s generosity in giving away his own meal, Gorakhnath said, “If you wish for any boon, ask for it.” To this, Manik replied, “I gave you my meal; what boon can you grant me? If your hunger is satisfied, you may now leave.” Thereupon, Gorakhnath said to Manik, “If you do not wish for a boon from me, then you grant me a boon.” Manik consented. Gorakhnath then said, “Do not do whatever your mind desires.” Manik thought this was not difficult and agreed to Gorakhnath’s condition.
As evening fell, Manik unyoked his plough (aut) and placed it on his head. The moment the desire to go home arose in his mind, he remembered the words he had given to Gorakhnath. He remained standing there, motionless, with the plough on his head, for a period of penance (ek tap). After remaining in the same spot for twelve years, Manik’s body had lost all strength. One day, Gorakhnath arrived there along with Guru Machhindranath and Chauranginath. Gorakhnath told Machhindranath about Manik. Manik had truly honored his word. Machhindranath said, “Indeed, you are a great ascetic. It is my wish to accept a Guru like you and receive your grace (anugraha).” Manik, true to his nature, retorted, “Why should I be your Guru? Instead, you should be my Guru.” Thereafter, Gorakhnath placed his mouth near Manik’s ear and whispered a mantra (kan phunkane), and Manik instantly attained spiritual knowledge (sajnyan). As Gorakhnath’s mantra entered Manik’s ear, he became as learned as Brihaspati (the Guru of the Devas). Gorakhnath then brought Manik before Machhindranath and declared, “He is Adbang; let him be known as ‘Adbangnath’.” After initiating Adbangnath into the Nath Sampradaya, Gorakhnath took him along on a pre-determined pilgrimage. During his subsequent pilgrimages (teerthayatra), Adbangnath acquired all branches of knowledge. He performed penance at numerous places. Among these, Antraj in Khamgaon is considered a significant location. This very hillock in Antraj is revered as his Tapasyabhoomi (land of penance).
The Buldhana district is geographically divided primarily into two regions: Balaghat and Payanghat. Khamgaon Taluka lies in the central part of the district, and the village of Antraj is situated on the Khamgaon-Chikhli road. Although Antraj is a small village, it is renowned throughout Vidarbha due to the temple of Adbangnath Maharaj. The temple is located on a high hillock, and there is a stepped pathway leading to it from the base. Additionally, a new paved road has been constructed, allowing private vehicles to reach the temple. The Dnyanganga River flows through the vicinity of this temple, referred to as ‘Dnyan Nadi’ (River of Knowledge) in the Gazetteer. This river originates from Dongsheroli in Chikhli Taluka and flows northwards to merge with the Purna River. The flow of the Dnyanganga River is the primary source of water for agriculture and drinking in the Antraj region.
There are many legends associated with this temple. According to these, once, when a severe drought struck this region and there was widespread distress for drinking water, the village’s water sources were revived through the blessings of Maharaj. Even today, the people of Antraj and surrounding villages hold a firm belief that Adbangnath Maharaj also protects the agriculture and livestock (godhana) of the region. Whether it is a natural calamity or a personal crisis, devotees are confident that vows (navas) made to Maharaj are always fulfilled.
One can reach the plateau of the hillock where the temple is situated by ascending approximately 200 steps via the stepped pathway. Throughout this plateau, one can see small stones stacked one upon another by devotees, symbolizing their wishes for fulfillment (ichhapurti). Devotees believe that after having the darshan (sacred sight) of Adbangnath here, if one stacks five small or large stones one upon another and expresses a heartfelt wish, Adbangnath promptly fulfills it. On this plateau, the temple, built in the Hemadpanti architectural style, stands on a high plinth (adhishthana). Within the temple premises, seating arrangements are available for devotees. In front of the temple, on the plinth, there is an open mandap (pavilion). From there, steps lead to the Sabhamandap (assembly hall) of the temple. The temple’s structure consists of a small Sabhamandap followed by the Garbhagriha (sanctum sanctorum). Inside the Garbhagriha, on a Vajrapeeth (pedestal), there are two vermillion-smeared sacred stones (shendurcharchit shila). These stones are worshipped as Adbangnath. Beside them are a Shivpindi (lingam of Lord Shiva) and a Nandi (bull, Shiva’s mount). The entire construction of this square-shaped temple is made of stone. Above the temple is a dome-shaped shikhara (spire) topped with a small kalas (finial).
In Antraj, a festival is celebrated on Chaitra Shuddha Pratipada, which is Gudi Padwa. A fair (jatra) is held here on the day before Gudi Padwa, concluding on Gudi Padwa itself. During this time, the sacred text, Navnath Bhaktisar Granth, is recited (parayan). Bhajans (devotional songs) and Kirtans (devotional discourses) are also held. Mahaprasad (sacred food offering) is distributed to the visiting devotees. Additionally, festivals and celebrations like Dharma Nath Beej on Magh Shuddha Dwitiya and Mahashivratri are observed.
Useful Information:
12 km from Khamgaon
50 km from Buldhana
ST (State Transport) bus facility available from Khamgaon and Chikhli
Private vehicles can reach the temple
No accommodation or breakfast facilities in the vicinity
बुलडाणा जिले के खामगाव तालुका में स्थित आंत्रज नामक यह छोटा सा गाँव यहाँ अडबंगनाथ महाराज के निवास के कारण एक जागृत श्रद्धास्थल बन गया है। अडबंगनाथ को नाथ संप्रदाय के एक महान सिद्ध पुरुष के रूप में माना जाता है। ऐसा कहा जाता है कि उन्होंने आंत्रज की इस भूमि पर कठोर तपस्या की और अपनी योगशक्ति से आसपास के लोगों के दुखों को दूर किया। आंत्रज स्थित अडबंगनाथ का यह मंदिर सैकड़ों वर्ष पुराना है और यह विदर्भ के हजारों भक्तों का श्रद्धास्थल है। भक्तों की ऐसी श्रद्धा है कि इस परिसर में एक के ऊपर एक पाँच पत्थर रखकर मन की इच्छा बोलने से वह पूर्ण होती है।
श्री नवनाथ भक्तिसार ग्रंथ में उल्लेख के अनुसार, प्राचीन काल में जब माणिक नामक किसान खेत में काम कर रहा था, तब भूख से व्याकुल गोरक्षनाथ वहाँ आए। उन्होंने माणिक से कुछ खाने के लिए माँगा। माणिक ने भी तुरंत अपनी शिदोरी (रास्ते का भोजन) और पानी उन्हें दे दिया। अपने लिए लाई गई शिदोरी देने से गोरक्षनाथ माणिक पर प्रसन्न हुए और बोले, ‘यदि तुम्हें कोई वर माँगना हो तो माँगो।’ इस पर माणिक ने कहा, ‘मैंने ही तुम्हें अपनी शिदोरी दी, तुम मुझे क्या वर दोगे? यदि तुम्हारा पेट भर गया हो तो अब तुम यहाँ से चले जाओ।’ इस पर गोरक्षनाथ ने माणिक से कहा, ‘यदि तुम्हें मुझसे वर नहीं चाहिए तो तुम ही मुझे वर दो।’ माणिक ने उन्हें सहमति दे दी। इस पर गोरक्षनाथ ने कहा कि ‘तुम्हारी इच्छा में जो आए, वह तुम मत करना।’ माणिक को लगा कि इसमें क्या मुश्किल है, इसलिए उसने गोरक्षनाथ को हाँ कर दी।
शाम होने पर माणिक ने अपना औत (हल) छोड़ा और उसे सिर पर उठा लिया। उसके बाद घर जाने की इच्छा उसके मन में आते ही उसे गोरक्षनाथ को दिए गए वचन याद आ गए। वह वैसे ही सिर पर हल लिए वहीं एक तप (बारह वर्ष) तक तटस्थ खड़ा रहा। १२ वर्ष तक एक ही स्थान पर रहने से माणिक के शरीर में शक्ति नहीं बची थी। एक दिन गोरक्षनाथ, गुरु मच्छिंद्रनाथ और चौरंगीनाथ के साथ यहाँ आए। गोरक्षनाथ ने मच्छिंद्रनाथ को माणिक के बारे में बताया। माणिक अपने दिए हुए वचन पर अडिग था। मच्छिंद्रनाथ बोले, ‘वास्तव में तुम महान तपस्वी हो। मेरी इच्छा है कि तुम्हारे जैसे व्यक्ति को गुरु बनाकर अनुग्रह प्राप्त करूँ।’ इस पर माणिक ने अपने स्वभाव के अनुसार उत्तर दिया कि ‘मैं आपका गुरु क्यों बनूँ, इसके बजाय आप ही मेरे गुरु बनिए।’ उसके बाद गोरक्षनाथ ने माणिक के कान पर अपना मुख लगाकर कान में मंत्र फूँकते ही वह ज्ञानी हो गया। उनके मंत्र ने माणिक के कान में प्रवेश करते ही वह बृहस्पति के समान (देवताओं के गुरु) विद्वान हो गया। गोरक्षनाथ ने माणिक को मच्छिंद्रनाथ के सामने लाया और बताया कि यह अडबंग है, इसे ‘अडबंगनाथ’ के नाम से जाना जाए। अडबंगनाथ को नाथ संप्रदाय की दीक्षा देकर गोरक्षनाथ उन्हें निर्धारित यात्रा पर अपने साथ ले गए। आगे तीर्थयात्रा करते हुए अडबंगनाथ ने सभी विद्याएँ अर्जित कीं। उन्होंने अनेक स्थानों पर तपस्या की। उनमें से खामगाव स्थित आंत्रज को एक महत्वपूर्ण स्थान माना जाता है। आंत्रज स्थित यह पहाड़ी ही उनकी तपस्याभूमि मानी जाती है।
बुलडाणा जिले का भौगोलिक विभाजन मुख्य रूप से बाळाघाट और पायंघाट इन दो भागों में किया जाता है। खामगाव तालुका जिले के मध्यवर्ती भाग में आता है और आंत्रज गाँव खामगाव-चिखली मार्ग पर स्थित है। आंत्रज गाँव भले ही छोटा हो, लेकिन अडबंगनाथ महाराज के मंदिर के कारण यह पूरे विदर्भ में प्रसिद्ध है। यह मंदिर एक ऊँची पहाड़ी पर स्थित है और तलहटी से इस मंदिर तक पहुँचने के लिए सीढ़ियों वाला मार्ग है। इसके अतिरिक्त, निजी वाहन मंदिर तक पहुँच सकें, ऐसी पक्की सड़क भी नई बनाई गई है। इस मंदिर के परिसर से ज्ञानगंगा नदी का प्रवाह होता है, जिसे गजेटियर में ‘ज्ञान नदी’ कहा गया है। यह नदी चिखली तालुका के डोंगरशेवली से उद्गमित होती है और उत्तर दिशा की ओर बहते हुए पूर्णा नदी में मिल जाती है। ज्ञानगंगा नदी का यह प्रवाह आंत्रज परिसर की खेती और पीने के पानी का मुख्य स्रोत है।
इस मंदिर के संबंध में अनेक किंवदंतियाँ हैं। उनके अनुसार, एक बार जब इस क्षेत्र में भीषण अकाल पड़ा था और पीने के पानी के लिए चारों ओर हाहाकार मचा था, तब महाराज के आशीर्वाद से गाँव के जल स्रोत फिर से जीवित हो उठे थे। आज भी आंत्रज और आसपास के गाँवों के लोगों की ऐसी दृढ़ श्रद्धा है कि अडबंगनाथ महाराज इस परिसर की खेती और पशुधन की भी रक्षा करते हैं। प्राकृतिक आपदा हो या व्यक्तिगत संकट; महाराज से की गई मन्नत अवश्य पूर्ण होती है, ऐसा भक्तों का विश्वास है।
सीढ़ियों वाले मार्ग से लगभग २०० सीढ़ियाँ चढ़कर मंदिर वाली पहाड़ी के पठार पर पहुँचा जा सकता है। इस पूरे पठार पर भक्तों द्वारा इच्छापूर्ति के लिए छोटे-छोटे पत्थर एक के ऊपर एक रखे हुए दिखाई देते हैं। भक्तों की ऐसी श्रद्धा है कि यहाँ अडबंगनाथ के दर्शन करने के बाद पाँच छोटे-बड़े पत्थर एक के ऊपर एक रखकर मन की इच्छा बोलने से अडबंगनाथ उसे तुरंत पूर्ण करते हैं। इस पठार पर एक ऊँचे अधिष्ठान पर हेमाडपंती शैली का यह मंदिर है। इस मंदिर परिसर में भक्तों के बैठने के लिए आसनों की सुविधा है। मंदिर के सामने अधिष्ठान पर एक खुला मंडप है। उसमें से मंदिर के सभामंडप में जाने के लिए सीढ़ियाँ हैं। एक छोटा सभामंडप और उसके आगे गर्भगृह, ऐसी इस मंदिर की संरचना है। गर्भगृह में एक वज्रपीठ पर दो सिंदूर-लेपित शिलाएँ हैं। उन शिलाओं को अडबंगनाथ के रूप में पूजा जाता है। उनके पास एक शिवपिंडी और नंदी हैं। चौकोर आकार के इस मंदिर का पूरा निर्माण पत्थरों से हुआ है। मंदिर के ऊपर एक गुंबदाकार शिखर और उस पर एक छोटा कलश है।
आंत्रज में चैत्र शुद्ध प्रतिपदा, अर्थात् गुड़ी पड़वा को उत्सव होता है। गुड़ी पड़वा के एक दिन पहले यहाँ मेला लगता है और गुड़ी पड़वा को उसकी समाप्ति होती है। इस अवसर पर यहाँ नवनाथ भक्तिसार ग्रंथ का पारायण किया जाता है। इस समय यहाँ भजन और कीर्तन होते हैं। आए हुए भक्तों को इस समय महाप्रसाद वितरित किया जाता है। इसके अतिरिक्त, माघ शुद्ध द्वितीया को धर्मनाथ बीज और महाशिवरात्रि जैसे पर्व व उत्सव मनाए जाते हैं।