ममलेश्वर ज्योतिर्लिंग

ब्रह्मपुरी, ओंकारेश्वर, जिल्हा खंडवा

ज्योतिर्लिंग म्हणजे असे पवित्र स्थान जिथे भगवान शिव स्वतः प्रकाशाच्या आणि लिंगाच्या रूपात प्रकट झाले. ‘शिवपुराण’ानुसार, असे चौसष्ट ज्योतिर्लिंग आहेत जे भारताचे सांस्कृतिक आणि आध्यात्मिक स्वरूप घडवतात, त्यापैकी बारा ज्योतिर्लिंगांना विशेष महत्त्व आहे. या बारा ज्योतिर्लिंगांपैकी एक मध्य प्रदेशातील ओंकारेश्वर क्षेत्रात स्थित आहे. या ठिकाणाचे वैशिष्ट्य असे की, एकच ज्योतिर्लिंग दोन स्वतंत्र ठिकाणी अस्तित्वात आहे: एक ओंकारेश्वर म्हणून आणि दुसरे ममलेश्वर म्हणून. ओंकारेश्वरची तीर्थयात्रा जोपर्यंत भक्त ममलेश्वरचे दर्शन घेत नाही, तोपर्यंत अपूर्ण मानली जाते.

कावेरी आणि नर्मदा नद्यांच्या संगमामुळे तयार झालेल्या बेटावर ओंकारेश्वर ज्योतिर्लिंग स्थित आहे, तर अगदी समोर, ब्रह्मपुरी भागात ममलेश्वर किंवा अमलेश्वर मंदिर आहे. एक ‘आत्मलिंग’ (स्वयंभू लिंग) मानले जाते, तर दुसरे ‘मूर्ती लिंग’ (प्रतिष्ठित स्वरूप) मानले जाते. ‘शिवपुराण’च्या अठराव्या अध्यायात ओंकारेश्वर महात्म्याचे वर्णन आहे. कथा अशी आहे की, एकदा नारद मुनींनी विंध्य पर्वताला भेट दिली. पर्वताने त्यांचे अत्यंत भक्तीभावाने स्वागत आणि सन्मान केला. त्यावेळी नारदांनी पर्वताला सांगितले की, जरी तो शक्तिशाली आणि विशाल असून अनेक गुणांनी संपन्न असला, तरी तो महान मेरू पर्वताची बरोबरी करू शकत नाही. हे ऐकून विंध्य पर्वत दुःखी झाला आणि त्याने आत्मसुधारणेसाठी तपश्चर्या करण्याचा निश्चय केला.

त्यानंतर विंध्य माळव्यातील मांधाता बेटावर आला आणि त्याने मातीचे शिवलिंग स्थापित करून दिवस-रात्र त्याची पूजा केली. त्याच्या तपश्चर्येने भगवान शिव प्रसन्न झाले, त्यांनी त्याला दर्शन दिले आणि वरदान दिले. विंध्याने प्रार्थना केली की जगाच्या कल्याणासाठी शिवाने तिथे कायमचे वास्तव्य करावे. अशा प्रकारे, विंध्याचलावर स्थापित लिंगात शिव तेजोमय रूपात प्रकट झाले. कालांतराने, हे लिंग दोन भागांत विभागले गेले असे मानले जाते, ओंकारेश्वर तेजोमय रूप म्हणून आणि ममलेश्वर पार्थिव रूप म्हणून. ‘शिवपुराण’मध्ये ममलेश्वर ज्योतिर्लिंगाचा उल्लेख परमेश्वर असा केला आहे. ते अमलेश्वर आणि अमलेश्वर या नावांनीही ओळखले जाते. आणखी एका दंतकथेनुसार, भगवान रामांचे पूर्वज, इक्ष्वाकू वंशातील राजा मांधाता यांनी येथे कठोर तपश्चर्या केली होती आणि त्यांच्या भक्तीने प्रसन्न होऊन भगवान शिव ज्योतिर्लिंगाच्या रूपात प्रकट झाले.

पौराणिक कथेनुसार, ओंकारेश्वर आणि ममलेश्वर दोन्ही ज्योतिर्लिंग ५,५०० वर्षांहून अधिक जुनी आहेत. ऐतिहासिक पुराव्यांवरून असे दिसून येते की ममलेश्वर मंदिर अकरावीत शतकात, माळव्यातील परमार राजवटीत बांधले गेले होते. १०५५ ईस्वी सनातील एका शिलालेखात प्रसिद्ध राजा भोजाचा भाऊ, राजा जयसिंह याने अमलेश्वर मंदिराच्या ब्राह्मणांना एक गाव दान केल्याचा उल्लेख आहे. ममलेश्वर मंदिराच्या भिंतींवर ‘शिव महिम्न स्तोत्र’ कोरलेले आहे. हा शिलालेख १०६३ ईस्वी सनातील असून तो राजा भोजाचा भाऊ उदयादित्य (१०६०–१०९० ईस्वी सन) याच्या कारकिर्दीतील आहे. या निष्कर्षांवरून हे सिद्ध होते की ममलेश्वर मंदिराची निर्मिती अकराव्या शतकाच्या सुरुवातीला झाली होती. १३०५ ईस्वी सनात अलाउद्दीन खिलजीच्या आक्रमणामुळे परमार राजवटीचा अंत झाला आणि ब्रह्मपुरी भाग, जिथे ममलेश्वर स्थित आहे, त्याचे नुकसान झाले असे म्हटले जाते. नंतर, महान अहिल्याबाई होळकर (१७६७–१७९५) यांनी मंदिराचा जीर्णोद्धार केला. नोंदींनुसार, त्यांनी अखंड दिवा तेवत ठेवण्यासाठी १३५ रुपये दान केले होते. आज, भारतीय पुरातत्व सर्वेक्षणाने या मंदिराला राष्ट्रीय वारसा स्थळ म्हणून घोषित केले आहे.

ओंकारेश्वरच्या दर्शनानंतर ममलेश्वर मंदिरापर्यंत पोहोचण्याचे दोन मुख्य मार्ग आहेत. एक म्हणजे ‘ममलेश्वर सेतू’, जो २००४ मध्ये बांधलेला २३५ मीटर लांब पूल आहे, जिथून नर्मदा, धरण आणि ओंकारेश्वर बेटाचे सुंदर दृश्य दिसते. दुसरा मार्ग म्हणजे बोटीने नदी ओलांडून मंदिराच्या पायऱ्या चढून जाणे. ममलेश्वर मंदिर पूर्णपणे दगडी असून ते उत्तर भारतीय नागर शैलीत बांधलेले आहे. प्रत्येक मजल्यावर शिवाची एक छोटी देवालये आहेत. याच्या रचनेत प्रवेशद्वार, सभामंडप, अंतराळ आणि गर्भगृह यांचा समावेश आहे. सभामंडप तीन बाजूंनी उघडा असून तो सुमारे चाळीस खांबांवर आधारलेला आहे – त्यापैकी सहा प्राचीन आहेत आणि उर्वरित जीर्णोद्धारादरम्यान जोडले गेले आहेत. खांब आणि भिंतींवर देवता, वेली, फुले, गंधर्व आणि हत्तींच्या कोरीव प्रतिमा आहेत. प्रवेशद्वार विशेषतः हत्तींच्या नक्षीकामासाठी आणि नाजूक फुलांच्या आकारांसाठी उल्लेखनीय आहे. मंदिराचे शिखर ‘लॅटिन’ प्रकारचे आहे, ज्यामध्ये मुख्य शिखर सर्वात उंच असून त्याच्या प्रत्येक बाजूला छोटी शिखरे आहेत. त्याच्या वर एक गोलाकार आमलक आणि उंच कलश आहे.

गर्भगृह लहान असून त्याचे प्रवेशद्वार बारीक कोरलेल्या दगडी स्लॅब आणि मजबूत लाकडी दरवाजांनी बनलेले आहे. आत, पितळी आवरणासह एक मोठा गोलाकार योनीपीठ आहे, ज्यामध्ये ममलेश्वर महादेवाचे लिंग विराजमान आहे. लिंगावर पितळी सर्पाचा फणा आहे. गर्भगृहाच्या मागील भिंतीवर देवी पार्वतीची मोठी मूर्ती आहे, एका बाजूला गणेशाची छोटी संगमरवरी मूर्ती आणि दुसऱ्या बाजूला कार्तिकेयाची काळ्या दगडाची मूर्ती आहे.

ममलेश्वरच्या शेजारी प्राचीन वृद्धेश्वर महादेव मंदिर आहे, जे भूमीज वास्तुकलेच्या शैलीत बांधलेले आहे. याचे मुख्य आकर्षण म्हणजे भव्य सात कमानींचे प्रवेशद्वार, ज्याच्या तळाशी यक्ष, गंधर्व आणि अप्सरांचे उत्कृष्ट कोरीव काम आहे. येथे शिव आणि पार्वतीच्या मूर्ती देखील कोरलेल्या आहेत आणि दरवाजाच्या वरच्या भागात सुंदर नक्षीकाम आहे. गर्भगृहामध्ये, एका गोलाकार दगडी पीठावर लिंग विराजमान आहे, ज्यावर पितळी सर्पाचा फणा आहे. गर्भगृहाच्या आतील भिंतींना अनेक भग्न मूर्ती टेकवलेल्या आहेत आणि दोन्ही मंदिरांच्या आसपास अनेक छोटी देवालये आहेत.

ममलेश्वर ज्योतिर्लिंग मंदिर दररोज पहाटे ५:३० ते रात्री ९:३० पर्यंत दर्शनासाठी खुले असते. भाविक दररोज होणाऱ्या पाच आरत्यांमध्ये सहभागी होऊ शकतात – पहाटे ५:३० वाजता मंगला आरती, सकाळी ८:०० वाजता श्रृंगार आरती, दुपारी १२:०० वाजता दुपारची आरती, संध्याकाळी ७:०० वाजता संध्या आरती आणि रात्री ९:०० वाजता शयन आरती. महाशिवरात्री, नागपंचमी आणि कार्तिक महिन्यातील दिवाळीची अमावास्या यांसारखे सण येथे मोठ्या उत्साहात साजरे केले जातात. श्रावण महिन्यात येथे भाविकांची मोठी गर्दी असते आणि पहाटेपासूनच लांबच लांब रांगा लागतात. महाशिवरात्रीच्या दिवशी अखंड अभिषेक आणि रात्रभर जागर केला जातो. रुद्राभिषेक, महामृत्युंजय जप आणि श्रावण पूजा यांसारखे विशेष विधी देखील येथे केले जातात.

ओंकारेश्वर क्षेत्रात केवळ ममलेश्वरच नाही, तर इतरही अनेक प्राचीन मंदिरे आणि स्मारके आहेत. बेटावरील सिद्धनाथ मंदिर हे मध्ययुगीन वास्तुकलेचा एक अद्भुत नमुना असून, येथील हत्तींची शिल्पे जगप्रसिद्ध आहेत. गौरी सोमनाथ मंदिरातील भव्य शिवलिंग भाविकांसाठी एक विलोभनीय दृश्य आहे. विष्णूच्या चोवीस अवतारांची शिल्पे असलेले चोवीस अवतार मंदिर संकुल हे कलेचा एक उत्कृष्ट नमुना आहे. केदारेश्वर मंदिर, काजल राणी गुहा आणि गुरु गोविंद भगवतपाद यांची गुहा यांसारखी ठिकाणे ओंकारेश्वरच्या आध्यात्मिक प्रवासाला अधिक समृद्ध करतात.

उपयुक्त माहिती –

  • खंडवा शहरापासून ७० किमी आणि इंदूरपासून ७८ किमी अंतरावर स्थित.
  • नवीन ओंकारेश्वर बस स्थानकापासून सुमारे १.५ किमी अंतरावर.
  • इंदूर आणि खंडवा येथून राज्य परिवहन बसेस आणि टॅक्सी उपलब्ध आहेत.
  • खाजगी वाहने मंदिराच्या पार्किंगपर्यंत पोहोचू शकतात.
  • जवळच राहण्याची आणि भोजनाची अनेक सोयीस्कर पर्याय उपलब्ध आहेत.
  • मंदिराचे स्थान : https://maps.app.goo.gl/UtbNSzXBzcadp4868
Back To Home