ரூபநாராயணக் கோயில்

திவேஆகர், தாலுகா ஸ்ரீவர்தன், மாவட்டம் ராய்கட்

திவேஆகர் ஒரு சுற்றுலாத் தலமாக இருப்பது போலவே, அங்குள்ள பழமையான கோயில்களுக்காகவும் புகழ்பெற்றது. நூற்றுக்கணக்கான ஆண்டுகளுக்கு முந்தைய கோயில்கள் இன்றும் கம்பீரமாக நிற்கின்றன. இந்த அனைத்துக் கோயில்களிலும், ஒன்பதாம் நூற்றாண்டைச் சேர்ந்த ரூபநாராயணர் மற்றும் சுந்தர நாராயணர் கோயில்கள், அவற்றின் தனித்துவமான சிறப்பம்சங்களால் பக்தர்களுக்கும் ஆய்வாளர்களுக்கும் ஆர்வமூட்டும் பொருளாக உள்ளன. இங்குள்ள பதிவுகளின்படி, கி.பி. ௧௭௭௨-இல் மாதவராவ் பேஷ்வா மற்றும் அவரது மனைவி ரமாபாய் ஆகியோர் இக்கோயிலுக்கு வருகை தந்தனர். பேஷ்வா ஆட்சிக் காலத்திலிருந்தே இக்கோயிலுக்குப் பூஜைகளுக்காக ஆண்டுதோறும் நிதி வழங்கப்பட்டு வந்தது. ௧௯௬௦-ஆம் ஆண்டில் இக்கோயில் புனரமைக்கப்பட்டதாகப் பதிவு உள்ளது.

திவேஆகர் கிராமத்திற்குப் பழமையான வரலாறு உண்டு. ௮௨௫ முதல் ௧௨௬௫ வரையிலான காலகட்டத்தில், இப்பகுதியை சிலாஹாரர்களின் வடக்கு கொங்கண் கிளையினர் ஆட்சி செய்தனர். இங்கு ஐந்தாம் நூற்றாண்டைச் சேர்ந்த பல செப்புப் பட்டயங்கள் கண்டெடுக்கப்பட்டுள்ளன. இதில் கி.பி. ௧௦௨௭-௨௮-ஐச் சேர்ந்த நாகரி எழுத்துக்களில் உள்ள ஒரு செப்புப் பட்டயத்தில் திவேஆகர் ‘தீபக்ககர்’ என்று குறிப்பிடப்பட்டுள்ளது. இந்தச் செப்புப் பட்டயம் சிலாஹார மன்னர் சித்தராஜால் வழங்கப்பட்டது. அதில் தண்டநாயகன் நாகவர்மன் என்பவர் தீபக்ககரின் கோவிந்த பிராமணருக்கு வழங்கிய தோட்டத்தைப் பராமரிப்பதற்காக, மன்னர் அவருக்கு ௨௦௦ த்ரம்மங்கள் (அக்கால நாணயம்) நன்கொடையாக வழங்கியதாகக் குறிப்பிடப்பட்டுள்ளது. இதே சித்தராஜ்தான் அம்பர்நாத்தின் புகழ்பெற்ற சிவாலயத்தைக் கட்டினார், அவரது சகோதரர் மும்முணிராஜர் அக்கோயிலைப் பழுதுபார்த்தார். இந்தச் சிலாஹார மன்னர் நாகார்ஜுன மும்முணிராஜரின் செப்புப் பட்டயத்திலும் தீபக்ககர் என்றே குறிப்பிடப்பட்டுள்ளது. 

‘மகாராஷ்டிர மாநில இலக்கிய-கலாச்சார வாரியம்’ வெளியிட்ட ‘மகாராஷ்டிர மற்றும் கோவா கல்வெட்டுகள்-செப்புப் பட்டயங்களின் விளக்கப் பட்டியல்’ என்ற நூலின்படி, இந்தச் செப்புப் பட்டயம் கி.பி. ௧௦௫௩-௫௪-ஐச் சேர்ந்த நாகரி எழுத்துக்களில் உள்ளது. இது தீபக்ககர் மற்றும் பிற கிராமங்களிலிருந்து கிடைக்கும் வரி தொடர்பாக பத்மலதேவியால் வழங்கப்பட்ட மற்றும் சிலாஹார மன்னர் மும்முணிராஜரால் புதுப்பிக்கப்பட்ட நிர்வாக ஆவணமாகும். இதில் திவேஆகரில் கண்டெடுக்கப்பட்ட பதினோராம் நூற்றாண்டைச் சேர்ந்த செப்புப் பட்டயம் மிகவும் முக்கியமாகக் கருதப்படுகிறது. இதற்குக் காரணம், இது மராத்தியில் உள்ள மிகப்பழமையான செப்புப் பட்டயமாகும். இது தேவநாகரி எழுத்துக்களிலும் பழமையான மராத்தி மொழியிலும் உள்ளது. அதில் சகாப்தம் ௯௮௨ ஷார்வரி ஆண்டு, மார்கசீரிஷ பௌர்ணமி (வெள்ளிக்கிழமை, ௧௦ நவம்பர் ௧௦௬௦) என்ற தேதி குறிப்பிடப்பட்டுள்ளது. செப்புப் பட்டயத்தின் சுருக்கம் என்னவென்றால், ‘திவே கிராமத்தைச் சேர்ந்த வாசுதேவ பட் என்ற பிராமணர், தன்னிடம் இருந்த ஸ்திதிபுரி கிராமம் தொடர்பான இரண்டு செப்புப் பட்டயங்களை ரிசியப்ப கைசாஸ், சீவு ஷடங்கவித் ஆகியோர் முன்னிலையில் முக்கிய சபையில் மாவல்பட் என்பவரிடம் ஒப்படைத்தார். சபையின் நலனுக்காக ௧௨௭ தங்க நாணயங்களை தாமோதர் என்ற நபரிடம் கொடுத்தார். இது திவே கிராமத்தின் ரிசியப், பௌந்தேவ் ஷட்கவித், திகை ஷடங்கவித், ஜீவனே, நாகருத்ர பட், மதுவை ஷடங்கவித் மற்றும் மதுவய தேவல் ஆகியோருக்குத் தெரியும். மேலும் எழுதப்பட்ட தங்க நாணயங்கள் அனைத்தும் ஒரு மாலையில் கோர்க்கப்பட்டுள்ளன.’ இந்த மராத்தி செப்புப் பட்டயத்தில் திவே என்ற கிராமத்தின் பெயர் தெளிவாகக் குறிப்பிடப்பட்டுள்ளது. இந்தச் சிலாஹாரர் காலத்தில்தான் கொங்கண் பகுதியில் அரேபியர்களின் வணிகக் குடியேற்றம் அதிகரித்து வந்தது. கோவாவின் கதம்ப மன்னர் இரண்டாம் ஜெயகேசி (கி.பி. ௧௧௦௪ முதல் ௧௧౪௭ வரை) என்பவரின் அமைச்சராக ஒரு அரேபியர் இருந்தார். இந்த அரேபியர்கள் மற்றும் போர்த்துகீசியர்களின் தொடர் தாக்குதல்களால் திவேஆகர் கிராமம் பலமுறை சிதைக்கப்பட்டது. 

இத்தகைய வரலாற்றுச் சிறப்புமிக்க கிராமத்தில், கடற்கரையோரம் தென்னை மற்றும் பாக்கு மரங்களுக்கு இடையே ரூபநாராயணரின் இந்த அழகான சிறிய கோயில் அமைந்துள்ளது. இங்குள்ள பழமையான கோயில் ௧௯௬௦-இல் புனரமைக்கப்பட்டது. அதன்பிறகு, சமீபத்திய காலங்களில் இக்கோயில் செம்பாறை கற்களைக் கொண்டு புதுப்பிக்கப்பட்டுள்ளது. இக்கோயிலுக்கு முன்னால் ஒரு தீபஸ்தம்பம் உள்ளது. இக்கோயில் உயரமான அடித்தளத்தில் அமைந்துள்ளது. கோயிலுக்கு முன்னால் நான்கு பெரிய செம்பாறைத் தூண்கள் உள்ளன. முகமண்டபம், சபாமண்டபம் மற்றும் பிரகாரத்தைச் சுற்றி கருவறை என இக்கோயிலின் அமைப்பு உள்ளது. முகமண்டபத்திலிருந்து சில படிகள் ஏறி சபாமண்டபத்திற்குள் நுழையலாம். இங்குள்ள சபாமண்டபம் திறந்த நிலையில் உள்ளது மற்றும் பக்கவாட்டில் பக்தர்கள் அமர்வதற்கு வசதியாக இருக்கைகள் உள்ளன.

கருவறையில் உள்ள ரூபநாராயணரின் தனித்துவமான சிலை சுமார் ஒன்றரை மீட்டர் உயரம் கொண்டது. ஆய்வாளர்களின் கூற்றுப்படி, இந்தச் சிலை தமிழ்நாட்டின் மதுமலைக் காடுகளில் உள்ள பச்சை கலந்த கருப்பு சலவைக்கல்லால் செதுக்கப்பட்டுள்ளது. இது சிற்பக்கலைக்குச் சிறந்த எடுத்துக்காட்டாகும். சிலாஹாரர் காலத்தைச் சேர்ந்தது, அதாவது ஒன்பதாம் முதல் பதின்மூன்றாம் நூற்றாண்டு வரையிலான காலகட்டத்தைச் சேர்ந்த சிலையாக இது இருக்கலாம் என்று ஆய்வாளர்கள் கருதுகின்றனர். இக்காலகட்டத்தில் கொங்கண் பகுதி வடக்கு சிலாஹாரர்களின் ஆட்சியின் கீழ் இருந்தது. இந்தச் சிலையில் உள்ள நுணுக்கமான வேலைப்பாடுகள் தனித்துவமானவை. காதுகளில் மகர குண்டலங்கள், தாமரை போன்ற கண்கள், கழுத்தில் முத்து மாலைகள், யக்ஞோபவீதம் (பூணூல்), இடுப்பு ஆடையில் அரைஞாண், மணிக்கட்டில் வளையல்கள், கழுத்தில் தொங்கும் ஆபரணங்கள் என அனைத்தும் அழகாகச் செதுக்கப்பட்டுள்ளன. கைகளில் தோள்வளைகள், விரல்களில் மோதிரங்கள் மற்றும் இடுப்பைச் சுற்றி பல ஆபரணங்கள் செதுக்கப்பட்டுள்ளன. தலையில் தாமரை மொட்டு வடிவிலான கிரீடம் மற்றும் அதன் மேல் உள்ள கௌஸ்துப சின்னம் மற்றும் வியாக்ரமுகம் (புலி முகம்) ஆகியவற்றால், இந்தச் சிலை தென்னிந்திய பாணியைச் சேர்ந்தது என்று கூறப்படுகிறது.

முதன்மைச் சிலைக்கு இருபுறமும் தசாவதாரங்கள் செதுக்கப்பட்டுள்ளன. மத்ஸ்ய, கூர்ம, வராஹ, வாமன அவதாரத்தின் குள்ள வடிவம், தவிர ஹிரண்யகசிபுவுடன் போரிடும் நரசிம்ம அவதாரம் கண்டிப்பாகப் பார்க்க வேண்டியவை. இடது காலால் ஹிரண்யகசிபுவைப் பிடித்துள்ள நரசிம்மர், இடது கையால் அவனது தலைமுடியைப் பிடித்துள்ளார். சிலைக்குப் பின்னால் உள்ள பகுதியில் புத்தர் மற்றும் காளியமர்த்தனம் செய்யும் கிருஷ்ணர் ஆகிய சிற்பங்களும் கண்களைக் கவர்கின்றன. இந்த விஷ்ணு சிலையின் தோள்பட்டையில் வலதுபுறம் சதுர்முக பிரம்மாவும், இடதுபுறம் சிவபெருமானின் உருவமும் செதுக்கப்பட்டுள்ளன. சிலையின் தலைக்கு பின்னால் உள்ள பிரபையில் தாமரை ஏந்திய கந்தர்வர்களும், ஆடை அணிந்த வித்யாதரர்களும் உள்ளனர். கோயிலுக்கு முன்னால் கற்களால் ஆன படிகளைக் கொண்ட பழமையான குளம் உள்ளது. இது தவிர, இங்கு விஷ்ணுவின் சுந்தர நாராயணர் கோயிலும் உள்ளது. 

ரூபநாராயணக் கோயில் குறித்து ஒரு ஐதீகம் சொல்லப்படுகிறது: சில ஆண்டுகளுக்கு முன்பு வெளிநாட்டு ஆக்கிரமிப்பாளர்கள் இந்தச் சிலையைத் திருடிச் செல்ல முயன்றனர். சிலையைத் திருடி படகுக்கு எடுத்துச் செல்லும்போது கிராம மக்கள் அவர்களை எதிர்த்தனர். அப்போது திருடர்கள் கிராம மக்கள் மீது துப்பாக்கிச் சூடு நடத்தினர். சிலையை வைத்த பிறகு திருடர்களின் படகு மூழ்கத் தொடங்கியதால், சிலையை அங்கேயே போட்டுவிட்டு அவர்கள் தப்பி ஓடினர். இருபதாம் நூற்றாண்டின் முற்பகுதியில் சிலைக்கு வஜ்ரலேபம் பூசும்போது, சிலையின் சக்கரத்தில் சிக்கியிருந்த துப்பாக்கிக் குண்டு அகற்றப்பட்டது. கோயில் பக்தர்களுக்காக நாள் முழுவதும் திறந்திருக்கும். இங்கு வரும் சுற்றுலாப் பயணிகளும் தவறாமல் இக்கோயிலுக்கு வருகை தருகின்றனர். 

பயனுள்ள தகவல்கள்

• திவேஆகர் பேருந்து நிலையத்திலிருந்து ௨ கி.மீ தொலைவில்
• மாங்காவ், ஸ்ரீவர்தனிலிருந்து அரசுப் பேருந்து வசதி
• சொந்த வாகனங்கள் நேரடியாகக் கோயில் வரை வரலாம்
• இப்பகுதியில் தங்குவதற்கும் உணவிற்கும் பல வசதிகள் உள்ளன