நந்திகேஸ்வரர் / திலகேஸ்வரர் கோவில்

திளசே, தாலுகா வாடா, மாவட்டம் பால்கர்

மகரிஷி வேதவியாசர் வைதரணை நதியை பாபநாசினி என்று குறிப்பிட்டுள்ளார். மகாபாரதத்தின் வனபர்வத்தில், ‘ததஸ்த்ரிவிஷ்டபம் கச்சேத் த்ரிஷு லோகேஷு விச்ருதம் । தத்ர வைதரணீ புண்யா நதீ பாபப்ரணாசினீ ।।’ என்று குறிப்பிடப்பட்டுள்ளது. இதன் பொருள் என்னவென்றால், ‘அவன்தற்காலிகச் சேமிப்பை நீக்கவும்மூவுலகிலும் புகழ்பெற்ற திரிவஷ்டப தீர்த்தத்திற்கு மக்கள் செல்ல வேண்டும். அங்கு பாவங்களைப் போக்கும் வைதரணி நதி பாய்கிறது. இத்தகைய நதியின் படுகையில் உள்ள ஒரு பெரிய பாறையின் மீதுதான் தில்ஸே கிராமத்தின் நந்திகேஸ்வர மகாதேவர் ஆலயம் அமைந்துள்ளது. இந்த பழமையான ஆலயத்திற்கு அருகிலுள்ள நதிப்படுகையில் வசிக்கும் ஒன்றரை முதல் இரண்டு அடி நீளமுள்ள ஆயிரக்கணக்கான தெய்வீக குணங்கள் கொண்ட மீன்கள் இக்கோயிலின் தனிச்சிறப்பாகக் கருதப்படுகிறது.

வைதரணி என்ற நதியின் பெயருக்கு ‘வை’ என்றால் உண்மையாகவே என்றும், ‘தரணி’ என்றால் காப்பவள் என்றும் பொருள் கூறப்படுகிறது. மகாபாரதத்தில் வியாச முனிவர் வைதரணி குறித்து மேலும் குறிப்பிடுகையில், இந்த நதியில் நீராடி சிவபெருமானை வழிபடுபவர் தூய உள்ளம் கொண்டவராக மாறி, மேலான கதியை அடைகிறார் என்று கூறியுள்ளார். (‘தத்ர ஸ்நாத்வார்சயித்வா ச சூலபாணிம் வ்ருஷத்வஜம்। ஸர்வபாபவிசுத்தாத்மா கச்சேத் பரமாம் கதிம்।।’ – மகாபாரதம், வனபர்வம், தீர்த்தயாத்ராபர்வம், அத்தியாயம் ௮௩, சுலோகம் ௮௫). இதன் காரணமாக, இங்குள்ள நந்திகேஸ்வர மகாதேவர் கோவிலில் வழிபாடு செய்ய எண்ணற்ற பக்தர்கள் மிகுந்த பக்தியுடன் வருகை தருகின்றனர். இந்தியாவில் வேறெங்கும் காணப்படாத, ஆற்றில் எவ்வளவு வெள்ளம் வந்தாலும் கோவிலுக்கு அருகிலுள்ள குளத்தை விட்டு வெளியேறாத தெய்வீகத் தன்மையுடைய மீன்களைக் காண்பதற்காகவும் பக்தர்கள் மற்றும் சுற்றுலாப் பயணிகள் இங்கு எப்போதும் வருகை தருகின்றனர்.

இங்குள்ள நந்திகேஸ்வரர் ஆலயத்தின் புராணக் கதை என்னவென்றால், பாண்டவர்கள் வனவாசத்தில் இருந்தபோது, எங்கு சுயம்பு சிவலிங்கத்தைக் கண்டனரோ, அங்கு ஒரே இரவில் ஆலயம் அமைத்து சிவபெருமானை வழிபட்டனர். அந்த ஆலயங்களில் இதுவும் ஒன்றாகும். இந்த ஆலயத்திலிருந்து பாண்டவர்களின் தேர் வைதரணை நதிப் படுகை வழியாகத் திரியம்பகேஸ்வரரை நோக்கிச் சென்றது. அந்தத் தேரின் தடயங்கள் நதிப் படுகைக்கு அருகில் இருப்பதாக பக்தியுடன் நம்பப்படுகிறது. இந்த ஆலயம் பன்னிரு ஜோதிர்லிங்கங்களில் ஒன்றான திரியம்பகேஸ்வரத்தில் உள்ள சிவபெருமானுடன் தொடர்புடையது என்றும் கூறப்படுகிறது. இந்த ஆலயத்தின் மூலப் பெயர் நந்திகேஸ்வர மகாதேவர் ஆலயம் என்பதாகும். இருப்பினும், தில்சா கிராமத்தில் இந்த ஆலயம் அமைந்துள்ளதால், இது தில்சேஸ்வர மகாதேவர் ஆலயம் என்றும் அழைக்கப்படுகிறது. தானே கெசட்டியர் குறிப்புகளின்படி, இங்கு முன்பு பெரிய ஆலயம் இருந்தது; ஆனால் ௧௮௮௦-ஆம் ஆண்டில் அது தீ விபத்தில் எரிந்து சாம்பலானது. அதன் பெரிய அடித்தளம் மட்டுமே எஞ்சியிருந்தது. இருப்பினும், பின்னர் அது மீண்டும் கட்டப்பட்டது. அக்காலத்தில் நதிப் படுகையில் ராமகுண்டம் மற்றும் லட்சுமணகுண்டம் என இரண்டு குண்டங்கள் இருந்தன. மேலும், ஆலயத்தின் வடகிழக்கே ஒரு பெரிய ஆழமான குண்டத்தில் பெரிய மீன்கள் இருந்ததாக இந்தக் குறிப்பில் குறிப்பிடப்பட்டுள்ளது. இந்த ஆலயத்திற்கு ௧.௧௦ பவுண்டு மற்றும் ௮ ஷில்லிங் வருடாந்திர மானியமாகக் கிடைத்தது, மேலும் ஆலயத்திற்காக இருபத்திரண்டேகால் ஏக்கர் நிலம் இனாமமாக வழங்கப்பட்டிருந்தது. இந்த ஆலயம் பலமுறை திருப்பணி செய்யப்பட்டுள்ளது. சில ஆண்டுகளுக்கு முன்பு நடந்த திருப்பணிக்குப் பிறகு, ஆலயம் தற்போதைய வடிவத்தைப் பெற்றது.

இந்தக் கோயில் ஒரு பெரிய பாறையின் மீது கட்டப்பட்டுள்ளது. கோயில் அமைந்துள்ள அந்தப் பாறை உட்புறம் காலியாக இருப்பதாகக் கூறப்படுகிறது. இருப்பினும், அது பல ஆண்டுகளாகக் கோயிலின் எடையைத் தாங்கி நிற்கிறது. கோயிலுக்கு முன்னால் உள்ள பாலத்திலிருந்து கட்டப்பட்டுள்ள நடைபாதை வழியாகக் கோயிலுக்குச் செல்லலாம். பக்தர்களின் வசதிக்காக இந்த பாதையில் தகரக் கூரை அமைக்கப்பட்டுள்ளது. கோவிலுக்கு வெளியே நந்தியின் வெள்ளை நிறச் சிலை உள்ளது. சபா மண்டபத்திலும் நந்தியின் மற்றொரு சிலை உள்ளது. கருவறை வளைவு வடிவ நுழைவாயிலைக் கொண்டுள்ளது. கருவறையின் மையப்பகுதியில் சுயம்பு சிவலிங்கம் உள்ளது, அதன் மீது நாகம் குடை பிடித்துள்ளது. அதன் மேலுள்ள கலசத்திலிருந்து பிண்டியின் மீது அபிஷேகம் நடைபெறுகிறது. சிவலிங்கத்திற்கு அருகில் பெரிய திரிசூலம் உள்ளது. முன்பு இந்த சிவலிங்கத்தில் ஒரு துளை இருந்ததாகக் கூறப்படுகிறது. அதனுள் நாணயத்தைப் போட்டால், அது தண்ணீரில் விழுவது போன்ற சத்தம் கேட்கும். காலப்போக்கில் இந்தத் துளை மூடப்பட்டது. சிவலிங்கத்திற்குப் பின்னால் உள்ள சுவரில் சிவபெருமானின் பெரிய படம் உள்ளது. இந்தச் சுவரின் கீழ் பகுதியில் இடதுபுறம் உள்ள தேவகோட்டத்தில் விநாயகரும், வலதுபுறம் பார்வதியின் சிலையும் உள்ளன. கருவறையின் பின்புறம் உள்ள சுவரின் கீழ் பகுதியில் இருக்கும் கோமுகத்திலிருந்து, சிவலிங்கத்திற்குச் செய்யப்படும் அபிஷேக நீர் நேரடியாக நதிப் படுகையில் விழுகிறது.

இந்தக் கோவிலுக்கு நாள்தோறும் நூற்றுக்கணக்கான பக்தர்கள் தரிசனத்திற்காக வருகிறார்கள். மகா சிவராத்திரி அன்று இங்கு பெரிய திருவிழா நடைபெறுகிறது. ௧௮௮௨ ஆம் ஆண்டின் கெசட்டியர் குறிப்புகளின்படி, அக்காலத்தில் வாடா, ஷாப்பூர், பிவண்டி, ஜவ்ஹார் ஆகிய பகுதிகளில் இருந்து சுமார் ௨௦௦ பக்தர்கள் இந்த யாத்திரைக்கு வந்திருந்தனர். தற்போது, திருவிழாவின் போது நந்திகேஸ்வரரை தரிசிக்க வரும் பக்தர்களின் எண்ணிக்கை மூன்று லட்சத்தைத் தாண்டியுள்ளதாகக் கூறப்படுகிறது. மகா சிவராத்திரி அன்று இங்கு பல்வேறு நிகழ்ச்சிகள் ஏற்பாடு செய்யப்படுகின்றன. மூன்று நாட்கள் இடைவிடாது ஹரிநாம சங்கீர்த்தன விழா நடைபெறுகிறது. இந்த நேரத்தில் தரிசனத்திற்கு வரும் பக்தர்களுக்கு கோவில் நிர்வாகத்தின் சார்பில் சிற்றுண்டி வழங்கப்படுகிறது. சிராவண மாதத்தின் ஒவ்வொரு திங்கட்கிழமையும் நூற்றுக்கணக்கான பக்தர்கள் இங்கு தரிசனத்திற்காக வருகிறார்கள்.

கோயிலிலிருந்து ஆற்றங்கரைக்கு இறங்குவதற்குப் படிகள் உள்ளன. கீழே இறங்கியதும் அருகில் ஒரு சிறிய சிவலிங்கமும் நந்தி சிலையும் உள்ளன. ஒருமுறை சிவபெருமான் தனது சடாமுடியை ஆற்றுப்படுகையில் மோதச் செய்தார் என்றும், அதன் அடையாளங்கள் இங்கே காணப்படுவதாகவும் பக்தர்கள் நம்புகின்றனர். ஒரு புராணக் கதையின்படி, ஒருமுறை பார்வதி தேவி சிவபெருமானுக்குத் தயிர் சாதத்தை ஊட்டிவிட்டுக் கொண்டிருந்தார். அப்போது அதில் இருந்த சில சாதப் பருக்கைகள் வைதர்ணா ஆற்றுப்படுகையில் இருந்த பாறையின் மீது விழுந்தன. இந்தப் பாறைகளில் காணப்படும் வெள்ளை நிறத் தழும்புகள் அந்தத் தயிர் சாதத்தின் அடையாளங்களே என்று பக்தர்கள் நம்புகின்றனர்.

இந்த நதிப்படுகையில் உள்ள பாறை இடுக்குகளில் காணப்படும் தெய்வீகத் தன்மை கொண்ட மீன்கள் இக்கோயிலின் சிறப்பம்சமாகும். இந்த மீன்களைப் பற்றிய ஐதீகம் என்னவென்றால், இப்பகுதியைச் சேர்ந்த பெரும்பான்மையான மக்களின் பாரம்பரியத் தொழில் மீன்பிடித்தலாகும். பழங்காலத்தில், ஒரு மீனவர் தம்பதியினர் இந்த நதியில் மீன் ஒன்றைப் பிடித்து வீட்டிற்கு எடுத்துச் சென்றனர். ஆனால், அதை வெட்டிய பிறகு, அதன் துண்டுகள் மீண்டும் இணைந்து அது உயிர் பெற்றுவிட்டது. இவ்வாறு பலமுறை நிகழ்ந்தது. இதனால், இது இறைவனின் மீன் என்ற நம்பிக்கையில், அந்தத் தம்பதியினர் அதற்குப் பூஜை செய்து மீண்டும் நதியிலேயே விட்டுவிட்டனர். அன்றிலிருந்து, இந்த நதிப்படுகையில் உள்ள மீன்கள் இறைவனுக்குச் சொந்தமானவை என்ற நம்பிக்கையினால், அவற்றை யாரும் பிடிப்பதில்லை.

இங்கு காணப்படும் மீன்கள் மஹசீர் இனத்தைச் சேர்ந்தவை. பெரிய தலையைக் கொண்ட மீன் என்பதால் இவை மஹசீர் என்று அழைக்கப்படுகின்றன. இதன் அறிவியல் பெயர் ‘டார் டார்’ என்பதாகும். இந்த மீன்கள் மகாராஷ்டிரா உள்ளிட்ட பல மாநிலங்களின் நீர்நிலைகளில் காணப்படுகின்றன. பல இடங்களில் இவை வழிபடப்படுகின்றன. இருப்பினும், இந்த மீன்கள் சுவையாக இருப்பதால், இவை பெருமளவில் வேட்டையாடப்படுகின்றன. ஆனால், இங்கு இவை இறைவனின் மீன்களாகக் கருதப்பட்டு பாதுகாக்கப்படுகின்றன. சொல்லப்போனால், தில்சே பகுதியின் இந்த இடம் மீன் சரணாலயமாகவே அறியப்படுகிறது. இப்பகுதியில் துக்கடி மீன், தேவ மீன் மற்றும் நதனி மீன் ஆகிய மஹசீர் இனத்தின் மூன்று வகைகள் காணப்படுகின்றன. இவை நதிப்படுகையில் உள்ள பெரிய பாறைகளின் இடுக்குகளிலும், பாறைகளுக்கு இடையே உருவான சிறிய பிளவுகளிலும் வசிக்கின்றன. எனவே, நதியில் எவ்வளவு பெரிய வெள்ளம் வந்தாலும், இந்த மீன்கள் தங்கள் இடத்தை விட்டு நகர்வதில்லை. மஹசீர் மீன்கள் ஐந்து முதல் ஆறு அடிகள் வரை வளரக்கூடியவை, மேலும் இவற்றின் எடை ௧௫௦ முதல் ௨௦௦ பவுண்டுகள் வரை இருக்கலாம்.

பயனுள்ள தகவல்கள்

• வாடா நகரத்திலிருந்து ௯ கி.மீ மற்றும் பால்கரிலிருந்து ௫௪ கி.மீ தொலைவில்
• வாடா நகரத்திலிருந்து அரசுப் பேருந்து வசதி
• தனியார் வாகனங்கள் ஆற்றுப்படுகை வரை வரலாம்.
• பகுதியில் தங்குமிடம் மற்றும் காலை உணவு வசதி இல்லை.