व्यासेश्वर महादेव मंदिर

देना, ता. / जि. वडोदरा

देना गावामध्ये – जे महाभारताचे महान ऋषी आणि लेखक महर्षी वेद व्यास यांच्या वास्तव्याने पावन झाले आहे – भगवान महादेवांचे एक मंदिर उभे आहे, जे या ऋषींच्याच नावाने ओळखले जाते. स्थानिक लोककथेनुसार, विश्वामित्री नदीच्या काठावर वसलेले व्यासेश्वर महादेवांचे हे मंदिर महाभारताच्या महाकाव्य काळापेक्षाही जुने आहे. असे म्हटले जाते की, अनेक ऋषीमुनी आणि अयोध्येचे धर्मपरायण राजा हरिश्चंद्र यांनीही येथे असलेल्या स्वयंभू शिवलिंगाची पूजा केली होती. या मंदिराचे एक वैशिष्ट्य म्हणजे याचा गर्भगृह, जो जमिनीच्या पातळीच्या खाली स्थित आहे. पवित्र शिवलिंगाचे दर्शन घेण्यासाठी भाविकांना जमिनीखाली २४ पायऱ्या उतरून जावे लागते.

महाभारतातील एक वेधक कथा या ठिकाणाला ऋषी पराशर यांच्या कथेशी जोडते, जे एकदा यमुना नदी ओलांडण्यासाठी निघाले होते. होडी सत्यवती नावाची एक कोळीण चालवत होती, जिला तिच्या शरीरातून येणाऱ्या माशांच्या वासामुळे ‘मत्स्यगंधा’ म्हणून ओळखले जात असे. तिच्या सौंदर्यावर मोहित होऊन ऋषी तिच्याकडे आकर्षित झाले, परंतु सत्यवतीने, आपल्या सदाचारावर ठाम राहून, आपली पवित्रता भंग होणार नाही याची अट घातली. तेव्हा पराशरांनी तिच्या शरीराचा वास दूर केला आणि त्यांना एका दाट धुक्याने वेढले. त्यांच्या मिलनातून कृष्ण द्वैपायन व्यासांचा जन्म झाला. पुढे वेद व्यास म्हणून पूजले गेलेले, २४,००० श्लोकांच्या महाभारताचे रचनाकार, त्यांनी ब्रह्मसूत्रे, १८ महापुराणे, व्यास भाष्य आणि व्यास शिक्षा यांसारखे इतरही गहन ग्रंथ लिहिले, ज्यांपैकी काही देना परिसरामध्येच लिहिले गेल्याचे मानले जाते.

या ठिकाणच्या शिवलिंगाभोवती असलेल्या दुसऱ्या दंतकथेनुसार, ते हजारो वर्षांपासून अस्तित्वात आहे. एकेकाळी घनदाट जंगलात खोलवर दडलेले हे शिवलिंग युगांयुगांपासून पृथ्वीखाली गाडले गेले होते. गुराखी वारंवार आपली जनावरे चरायला येथे आणत असत. एके दिवशी, त्यांनी पाहिले की एक गाय जंगलातील एका विशिष्ट ठिकाणी सतत दूध देत होती. मात्र, घरी गेल्यावर तीच गाय दूध देत नसे. संशय आल्यामुळे मालकाने गुराख्याला विचारले, ज्याने त्या विचित्र वर्तनाची पुष्टी केली. स्वतः पाहण्याचा निश्चय करून, शेतकऱ्याने त्या गायीचा पाठलाग केला आणि ही घटना स्वतः पाहिली. त्याच रात्री, भगवान शिव शेतकऱ्याच्या स्वप्नात प्रकट झाले, त्यांनी सांगितले की त्या जागेखाली एक पवित्र शिवलिंग आहे आणि त्याला ते उत्खनन करण्यास सांगितले. दुसऱ्या दिवशी, शेतकऱ्याने जागा खोदण्यासाठी मजूर लावले, परंतु खूप प्रयत्न करूनही त्यांना काहीही सापडले नाही आणि त्यांनी काम सोडून दिले. त्या रात्री, शिवाने पुन्हा शेतकऱ्याच्या स्वप्नात येऊन, यावेळी त्याला स्वतः खोदण्यास सांगितले. जेव्हा शेतकऱ्याने खोदले, तेव्हा त्याला एक नैसर्गिकरित्या तयार झालेले (स्वयंभू) शिवलिंग सापडले. खोदत असताना, त्याच्या अवजाराचा घाव शिवलिंगाला लागला, ज्याच्या खुणा आजही स्पष्ट दिसतात असे म्हटले जाते. गावकऱ्यांच्या मदतीने त्याने त्याभोवती एक छोटे मंदिर बांधले, ज्याचे शतकानुशतके अनेकदा जीर्णोद्धार झाले आहेत. मंदिराची सध्याची रचना अलीकडील नूतनीकरणाचा परिणाम आहे.

देना आणि दुमाड गावांच्या दरम्यान, विश्वामित्री नदीच्या पात्राच्या पश्चिमेला एका विस्तीर्ण परिसरात वसलेल्या या प्राचीन मंदिर संकुलात गुलाबी वाळूच्या दगडाचे एक आकर्षक प्रवेशद्वार आहे. नक्षीदार खांब आणि कमानींनी सजलेले हे प्रवेशद्वार एका अंगणात घेऊन जाते, जिथे पूर्वीच्या मंदिर पुजाऱ्यांच्या समाधी असल्याचे मानले जाते. प्रवेशद्वाराच्या पलीकडे लाल राजस्थानी दगडापासून बांधलेले मुख्य मंदिर उभे आहे. याच्या रचनेत एक मध्यवर्ती सभा मंडप, तीन बाजूंनी पाहण्याचे मंडप, एक अंतराळ आणि गर्भगृह यांचा समावेश आहे. मंडप आणि सभा मंडपावर घुमटाकार शिखरे आहेत, तर गर्भगृहावर दुहेरी थरांचे आमलक आणि भव्य कळस असलेले उंच नागर शैलीचे शिखर आहे.

सभा मंडप मोकळा असून तो अतिशय सुंदर कोरीव काम केलेल्या खांबांनी आणि छताच्या नक्षीकामांनी सजलेला आहे. मध्यभागी संगमरवरी चौथऱ्यावर नंदीची सुंदर मूर्ती आहे आणि समोर कासवाची आकृती आहे. डाव्या बाजूला, उंचावलेल्या चौथऱ्यावर वाघावर स्वार असलेल्या अष्टभुजा वाघेश्वरी देवीची मूर्ती आहे. उजव्या बाजूला मोरावर स्वार असलेल्या कार्तिकेयाची मूर्ती आहे. अंतराळामध्ये, डाव्या बाजूला हनुमानाचे आणि उजव्या बाजूला कमळावर बसलेल्या गणेशाचे मंदिर आहे. गर्भगृहाच्या प्रवेशद्वारावर नाजूक कोरीव काम असून उंबरठ्यावर गणेशाची प्रतिमा कोरलेली आहे. दरवाजाच्या खांबांच्या तळाशी प्रतीकात्मक नक्षी आणि द्वारपाल कोरलेले आहेत. २४ पायऱ्या उतरून, भाविक स्वयंभू, लांबट शिवलिंगाचे दर्शन घेण्यासाठी गर्भगृहात प्रवेश करतात, जे अष्टकोनी संगमरवरी पिंडीवर (साळुंका) स्थापित आहे आणि त्यावर छत्र धरलेला चांदीचा नाग आहे. त्यावरून अभिषेक करण्यासाठी सतत पाणी थेंब-थेंब पडत असते. शिवलिंगाच्या मागे असलेल्या भिंतीवर, एका वेगळ्या देवळात माता पार्वतीची मूर्ती विराजमान आहे.

मुख्य मंदिराच्या मागे शिवाला समर्पित अनेक छोटी मंदिरे, पुजाऱ्यांचे निवासस्थान आणि एक साधी धर्मशाळा आहे. दररोज सकाळी आणि संध्याकाळी आरती केली जाते, ज्यासाठी जवळच्या आणि दूरच्या ठिकाणांहून भाविक येतात. दर सोमवारी, भाविक पवित्र शिवलिंगावर बेलपत्र आणि फुले अर्पण करतात आणि दूध व पाण्याने अभिषेक करतात. श्रावण महिन्यातील पवित्र काळात, मंदिरात मोठी गर्दी असते आणि अनेक धार्मिक कार्यक्रमांचे आयोजन केले जाते.

मुख्य वैशिष्ट्ये

  • वडोदरा रेल्वे स्थानकापासून १२ किमी अंतरावर स्थित
  • गुजरातच्या विविध शहरांतून एसटी बसेस, ट्रेन आणि खाजगी वाहनांद्वारे उत्तम कनेक्टिव्हिटी
  • खाजगी वाहने मंदिराच्या पार्किंग क्षेत्रापर्यंत पोहोचू शकतात
  • परिसरात राहण्याची किंवा जेवणाची सोय उपलब्ध नाही
  • मंदिराचे स्थान: https://maps.app.goo.gl/KCGqqjuhdix6WkSb8
Back To Home