வைத்தியநாத மகாதேவர் கோயில்

மகாதேவபுரா (கவாடா), தாலுகா விஜயபூர், மாவட்டம் மெஹ்சானா

கூடுதல் ௯௦௦ ஆண்டுகளுக்கும் மேலான வரலாறு மற்றும் ஆன்மீகப் பாரம்பரியத்தைக் கொண்ட மகாதேவபுராவில் (கவாடா) அமைந்துள்ள வைஜநாத் மகாதேவ் ஆலயம், ஆயிரக்கணக்கான பக்தர்களின் ஆழ்ந்த நம்பிக்கைக்குரிய புனிதத் தலமாகத் திகழ்கிறது. காலப்போக்கில் பல வெளிநாட்டுப் படையெடுப்புகளை எதிர்கொண்ட போதிலும், இந்த ஆலயத்தின் இருப்பும் முக்கியத்துவமும் சிதையாமல் நிலைத்திருக்கின்றன. அண்மையில் மேற்கொள்ளப்பட்ட திருப்பணிகள், இந்த ஆலயக் கட்டமைப்பை அதன் பழைய பெருமைக்கு மீண்டும் கொண்டு வந்துள்ளன. இங்கு அருள்பாலிக்கும் ‘சுயம்பு’ சிவலிங்கத்தின் புகழ் எங்கும் பரவியுள்ளது. மகாசிவராத்திரி மற்றும் புனிதமான சிராவண மாதத்தின் போது, ஆலய வளாகம் ‘ஹர் ஹர் மகாதேவ்’ என்ற முழக்கங்களால் அதிர்கிறது.

நாடு முழுவதும் பரவியுள்ள பன்னிரண்டு ஜோதிர்லிங்கங்களுள் ஒன்று வைஜநாத் என்று அழைக்கப்படுகிறது, இது மகாராஷ்டிராவில் உள்ள பார்லியில் அமைந்துள்ளது. வைஜநாத் ஜோதிர்லிங்கம் வைத்யநாத் என்றும் குறிப்பிடப்படுகிறது. ‘த்வாதச ஜோதிர்லிங்க ஸ்துதி’யின் ஸ்லோகங்களில், இந்தத் தலத்தைப் பற்றிய ஒரு ஈரடிச் செய்யுள் உள்ளது, அது கூறுகிறது, ‘அந்த வைத்யநாதருக்கு நான் வணங்குகிறேன், வடகிழக்கு திசையில் சிதா பூமியில் (வைத்தியநாத தாம்) பார்வதியுடன் நித்தியமாக வீற்றிருப்பவரும், தேவர்கள் மற்றும் அசுரர்கள் ஆகிய இருவராலும் வணங்கப்படும் தாமரை போன்ற பாதங்களைக் கொண்டவருமானவர். இது, வைஜநாத் என்பது உண்மையில் வைத்தியநாதனின் ஒத்த பெயர் என்பதைத் தெளிவுபடுத்துகிறது. இந்த பெயரிடல் குறித்து பல்வேறு புராணக் கதைகள் கூறப்படுகின்றன. அத்தகைய ஒரு கதையின்படி, பாற்கடலைக் கடைந்தபோது கிடைத்த அமிர்தம் இந்த சிவலிங்கத்திற்குள் மறைத்து வைக்கப்பட்டிருந்தது, இதுவே ‘வைத்தியநாதர்’ (மருத்துவர்களின் இறைவன்) என்ற பெயர் வரக் காரணமாக அமைந்தது. இந்த சிவலிங்கத்தைத் தொடுவது நோய்களை நீக்கி சிறந்த ஆரோக்கியத்தை அருளும் என்று பக்தர்கள் ஆழ்ந்த நம்பிக்கை கொண்டுள்ளனர்.

‘சிவ புராணத்தின்’ ‘கோடிரুদ্র சம்ஹிதை’ (அத்தியாயம் 28) வைத்தியநாத ஜோதிர்லிங்கத்தின் புராணக் கதையை விவரிக்கிறது. இலங்கையின் மன்னரான ராவணன், சிவபெருமானை மகிழ்விக்கக் கடும் தவம் புரிந்தார், ஆனால் சிவபெருமான் அவருக்குக் காட்சி அளிக்கவில்லை. பின்னர் ராவணன் ஒரு குழி தோண்டி, வேள்வித் தீயை வளர்த்து, சிவபெருமானின் திருவுருவத்தை நிறுவி, கடுமையான தவத்தை மேற்கொண்டார். சிவபெருமான் இன்னும் காட்சியளிக்காததால், இராவணன் தனது தலைகளைக் காணிக்கையாக அறுக்கத் தொடங்கினான். அவன் ஒன்பது தலைகளைப் பலியிட்டான். பத்தாவது தலையை அறுக்கத் தயாரானபோது, சிவபெருமான் தோன்றினார். அவனது விருப்பத்தைக் கேட்டபோது, இராவணன் சிவபெருமானை இலங்கைக்கு வருமாறு வேண்டினான். சிவபெருமான் அவனுக்கு வலிமையை அருளி, தனது ஜோதிர்லிங்கத்தை அவனிடம் அளித்தார். ஆனால், அதை ஒருபோதும் தரையில் வைக்கக்கூடாது என்ற நிபந்தனையுடன் வழங்கினார். பயணத்தின் போது, இராவணன் இயற்கை உபாதையைக் கழிக்க வேண்டியிருந்தது. அவன் அந்தச் சிவலிங்கத்தை அருகில் இருந்த ஒரு இடையரிடம் கொடுத்தான். அந்த இடையர் காத்திருந்தார், ஆனால் இறுதியில் அந்தச் சிலையைத் தரையில் வைத்தார். அந்தச் சிவலிங்கம் அந்த இடத்திலேயே நிலைபெற்றுவிட்டது, அதுவே இப்போது வைத்தியநாத் என்று அழைக்கப்படுகிறது.

விஜாப்பூர் தாலுகாவில் உள்ள மகாதேவபுராவில் வீற்றிருக்கும் வைஜநாத் மகாதேவின் சிவலிங்கம், பார்லியில் உள்ள வைஜநாத் மகாதேவின் மறுவடிவமாக வழிபடப்படுகிறது. இந்த இடத்தில் வைஜநாத் பிரதிஷ்டை செய்யப்பட்ட காலம் பன்னிரண்டாம் நூற்றாண்டைச் சேர்ந்தது என்று கூறப்படுகிறது. மெஹ்சானா மாவட்ட அரசிதழின்படி, விஜயபூர் என்பது ஆறாம் நூற்றாண்டில் சூரியவம்ச ராஜபுத்திர மன்னர் கனக்சென் சாவ்தாவின் வழித்தோன்றலான விஜயாஜியால் நிறுவப்பட்ட ஒரு பழமையான குடியிருப்பாகும். சாவ்தா வம்சத்தினர் சிவபெருமானின் தீவிர பக்தர்களாக இருந்தனர். இந்த வம்சத்தைச் சேர்ந்த மன்னர் சமந்தசினின் மருமகனும் தளபதியுமான முல்ராஜ், குஜராத்தில் சோலங்கி (சாளுக்கிய) வம்சத்தை நிறுவினார். இந்த வம்சத்தின் மிகச்சிறந்த மன்னரான சித்தராஜ் ஜெய்சிங் (ஆட்சி காலம் ௧௦௯௪–௧௧౪௩), சைவ சமயத்தைப் பின்பற்றுபவராக இருந்தார். அவரது ஆட்சிக் காலத்தில், பல சிவ ஆலயங்கள் கட்டப்பட்டன. அவருக்குப் பின் வந்த குமாரபாலரும் (ஆட்சி காலம் ௧௧౪௩–௧௧௭௨) சிவபக்தராகவே இருந்தார். அவர் பிற்காலத்தில் சமண மதத்தைத் தழுவினாலும், தொடர்ந்து பல இந்து ஆலயங்களைக் கட்டுவதற்கு ஆதரவளித்தார். இந்த ஆலயம் இக்காலகட்டத்திலேயே நிறுவப்பட்டிருக்கலாம் என்று அறிஞர்கள் கருதுகின்றனர்.

உள்ளூர் மரபுவழிச் செய்திகளின்படி, இந்த ஆலயம் பல வெளிநாட்டுப் படையெடுப்புகளைத் தாங்கி நின்றது. பன்னிரண்டாம் நூற்றாண்டில் சாளுக்கிய மன்னர் பீமதேவரின் ஆட்சிக் காலத்தில், முகமது கோரி ௧௧௭௮ மற்றும் ௧௧௯௪ ஆகிய ஆண்டுகளில் குஜராத்தின் மீது படையெடுத்தார். இந்தத் தாக்குதல்களின் போது மகாதேவபுராவில் உள்ள வைஜநாத் மகாதேவ் ஆலயம் சேதமடைந்ததாகக் கூறப்படுகிறது. அதன் பின்னர், இந்த ஆலயம் அவ்வப்போது சீரமைக்கப்பட்டு வந்தது; சில ஆண்டுகளுக்கு முன்பு மேற்கொள்ளப்பட்ட திருப்பணியைத் தொடர்ந்து, ஆலயம் தனது தற்போதைய வடிவத்தைப் பெற்றது.

கோயிலின் நுழைவாயிலில், இருபுறமும் கம்பீரமான யானைகளின் சிற்பங்கள் பக்தர்களை வரவேற்கின்றன. அழகான நுழைவாயிலைக் கடந்து சென்றால், பளிங்குக் கற்கள் பதிக்கப்பட்ட ஒரு பரந்த முற்றத்தை அடையலாம். பக்தர்களின் வசதிக்காக முற்றத்தில் சிமெண்ட் இருக்கைகள் அமைக்கப்பட்டுள்ளன. கோயில் முற்றத்தின் நுழைவாயிலுக்கு அருகில் ஒரு தங்குமிடம் அமைந்துள்ளது. இக்கோயிலின் கட்டடக்கலை ஒரு ‘சபாமண்டபம்’, ஒரு ‘அந்தராளம்’ (முன்மண்டபம்) மற்றும் ஒரு ‘கருவறை’ ஆகியவற்றைக் கொண்டுள்ளது. அந்தராளத்தில் நந்தி தேவரின் திருவுருவம் அமர்ந்த நிலையில் உள்ளது. இங்குள்ள தேவகோட்டங்களில் விநாயகப் பெருமான் மற்றும் அனுமன் ஆகியோரின் திருவுருவங்கள் உள்ளன, மேலும் முன்பக்கச் சுவரில் உள்ள ஒரு தேவகோட்டத்தில் விநாயகரின் மற்றொரு திருவுருவம் காட்சி அளிக்கிறது. கருவறை தாழ்வான பகுதியில் அமைந்துள்ளதால், அங்கு செல்வதற்குச் சில படிகள் கீழே இறங்கிச் செல்ல வேண்டும். கருவறைக்குள், ஒரு பெரிய நாகக் குடை வைஜநாத் மகாதேவரின் சிவலிங்கத்தைப் பாதுகாக்கிறது. சிவலிங்கத்திற்குப் பின்னால் அமைந்துள்ள ஒரு சிற்றாலயத்தில், பார்வதி மாதாவின் அழகான திருவுருவம் வீற்றிருக்கிறது.

இந்தக் கோயிலின் வலதுபுறத்தில் அம்பா மாதாவுக்கான ஒரு பிரம்மாண்டமான சந்நிதி அமைந்துள்ளது. கோயிலுக்கு முன்னால் ஒரு ‘யக்ஞகுண்டம்’ (வேள்வி குண்டம்) உள்ளது. இந்த அமைப்பில் வளைவு போன்ற நுழைவாயிலுடன் கூடிய திறந்தவெளி மண்டபம், ஒரு முகப்பு மண்டபம் மற்றும் கருவறை ஆகியவை உள்ளன. மண்டபத்தில், தேவியின் வாகனமான சிங்கத்தின் சிலை ஒரு உயர்ந்த பீடத்தில் அமர்ந்திருக்கிறது. முகப்பு மண்டபத்தில் உள்ள மாடங்களில் கணபதி மற்றும் பைரவரின் சந்நிதிகள் அமைந்துள்ளன. தங்க முலாம் பூசப்பட்ட கருவறைக் கதவுகள் வழியாக உள்ளே நுழையும்போது, உயர்ந்த மேடையில் வீற்றிருக்கும் தேவியின் சாந்தமான திருவுருவத்தைக் காணலாம். நேர்த்தியான ஆடைகள் மற்றும் ஆபரணங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்ட தேவி, வெள்ளி கிரீடம் அணிந்து காட்சி தருகிறாள். கருவறையின் மேல் பகுதியில், நுணுக்கமான வேலைப்பாடுகளுடன் கூடிய சிறிய கோபுரங்களைக் கொண்ட அழகான சிகரம் அமைந்துள்ளது. மண்டபத்தின் கூரை குவிமாடம் வடிவில் அமைக்கப்பட்டுள்ளது. கோயில் வளாகத்திற்குள் ஐநூறு ஆண்டுகளுக்கு முன்பு இங்கு வாழ்ந்த பவான்கிரி மகாராஜின் ‘சஞ்சீவன் சமாதி’ உள்ளது; இவருக்கு குஜராத் முழுவதும் ஏராளமான சீடர்கள் உள்ளனர்.

வைஜநாத் மகாதேவரின் சுயம்பு சிவலிங்கம் ‘ஜாக்ருத்’ (ஆன்மீக ரீதியாக விழிப்புணர்வுடன் கூடியது) என்ற நம்பிக்கையின் காரணமாக, பல பக்தர்கள் ‘தரிசனம்’ பெற இங்கு திரண்டு வருகின்றனர். ஆண்டு முழுவதும் பல்வேறு சமய நிகழ்ச்சிகள் ஏற்பாடு செய்யப்படுகின்றன. ஒவ்வொரு திங்கட்கிழமையும் வருகையாளர்கள் எண்ணிக்கை கணிசமாக அதிகரிக்கிறது மற்றும் மகாசிவராத்திரியன்று பிரம்மாண்டமான விழா கொண்டாடப்படுகிறது. சிராவண மாதத்தின் ஒவ்வொரு திங்கட்கிழமையும் நூற்றுக்கணக்கான பக்தர்கள் வருகை தருகின்றனர். திருவிழா காலங்களில், கோவில் வளாகம் விளக்குகளால் அழகாக அலங்கரிக்கப்படுகிறது. ‘ஆரத்தி’யின் போது, பல பக்தர்கள் கோவிலுக்கு வெளியிலும் நின்று கொண்டிருப்பதைக் காணலாம். அம்மன் கோவிலிலும் பல்வேறு விழாக்கள் நடைபெறுகின்றன; சைத்ர மற்றும் சாரதிய நவராத்திரி விழாக்களின் போது, ‘கடாஸ்தாபனம்’ (கலச ஸ்தாபனம்) செய்யப்படுகிறது மற்றும் அஷ்டமியன்று ‘ஹோம-ஹவனம்’ (புனிதமான தீ வேள்வி) நடத்தப்படுகிறது. கோவில் தினமும் காலை ௬ மணி முதல் இரவு ௮ மணி வரை பக்தர்களுக்காகத் திறந்திருக்கும்.

பயனுள்ள தகவல்கள் 

• விஜயபூரிலிருந்து ௮ கி.மீ தொலைவிலும், மெஹ்சானாவிலிருந்து ௪௭ கி.மீ தொலைவிலும் அமைந்துள்ளது.
•  விஜயபூரிலிருந்து GSRTC பேருந்துகள் மற்றும் தனியார் வாகன வசதிகள் உள்ளன.
•  தனியார் வாகனங்கள் நேரடியாகக் கோவிலைச் சென்றடையலாம்.
•  அருகிலேயே தங்குமிடம் மற்றும் காலை உணவு வசதிகள் உள்ளன.