सूर्यनारायण मंदिर  

रावपुरा, वडोदरा, जिल्हा वडोदरा

जगभरात, प्रियजनांच्या स्मृतीप्रित्यर्थ अनेक प्राचीन स्मारके उभारली गेली आहेत. मात्र, वडोदरा या ऐतिहासिक शहरात एक असे अद्वितीय मंदिर आहे, जे स्मृतीसाठी नाही, तर एका लाडक्या भक्ताच्या आग्रहाखातर बांधले गेले आहे. ते मंदिर म्हणजे रावपुरा येथे स्थित सूर्य नारायण मंदिर होय. १८ व्या शतकात नागर वास्तुकलेत बांधलेले हे मंदिर प्राचीन भारतीय मंदिर स्थापत्यकलेचा एक उत्कृष्ट नमुना आहे. या मंदिराचे एक विशेष वैशिष्ट्य म्हणजे दररोज सूर्योदयाच्या वेळी सूर्यकिरणे थेट गर्भगृहात प्रवेश करतात.

गोविंदराव आणि आनंदराव गायकवाड यांच्या राजवटीत, १७९३ ते १८०३ या काळात, राऊजी आप्पाजी फाळसे यांनी बडोदा संस्थानाचे दिवाण म्हणून काम पाहिले. त्यांना नाना फडणवीस यांनी पुण्याहून पाठवले होते. ‘शिंदेशाही इतिहासाची साधने, भाग ४, वाकणकर संग्रह’ मध्ये नमूद केल्याप्रमाणे, राऊजी आप्पाजींनी ब्रिटिश प्रभावाखाली असूनही बडोद्याचा कारभार प्रभावीपणे चालवला. १८०३ मध्ये त्यांचे निधन झाले, परंतु त्यापूर्वी त्यांनी हे मंदिर बांधले होते. ज्या परिसरात हे मंदिर उभे आहे, तो भाग पूर्वी सदाशिव पेठ म्हणून ओळखला जात असे आणि राऊजी आप्पाजींच्या प्रभावामुळे तो परिसर रावपुरा म्हणून ओळखला जाऊ लागला.

असे म्हटले जाते की, रावजी आप्पाजी यांनी एकदा काशीची तीर्थयात्रा केली होती. मणिकर्णिका घाटावर विधी करत असताना, त्यांना राजस्थानमधील वैष्णव पंथाची गुलबदन नावाची एक सुंदर विवाहित स्त्री दिसली. तिच्या सौंदर्यावर मोहित होऊन रावजी तिच्या प्रेमात पडले. कालांतराने, गुलबदनचेही त्यांच्यावर प्रेम जडले, परंतु विवाहित असल्यामुळे सामाजिक संकेत आणि नियमांनुसार त्यांचे मिलन निषिद्ध होते. असे असूनही, रावजींनी तिचा तिच्या पतीपासून घटस्फोट घडवून आणला आणि त्या काळातील सामाजिक बंधने झुगारून तिच्याशी विवाह केला.

या काळात बडोद्याच्या राजघराण्यात संघर्ष निर्माण झाला. इतिहासकार गोविंद सखाराम सरदेसाई यांच्या ‘मराठी रियासत – उत्तर विभाग, खंड ३’ नुसार, गोविंदराव गायकवाड यांच्या निधनानंतर वारसाहक्कावरून वाद निर्माण झाले. रावजी आप्पाजींच्या अरब सैनिकांनी त्यांच्याविरुद्ध बंड केले, ज्यामुळे त्यांना ब्रिटिशांची मदत घेण्यास भाग पाडले गेले आणि यामुळे बडोद्याच्या राजकारणात ब्रिटिशांचा प्रवेश झाला. या घडामोडींच्या दरम्यान, त्यांना गुलबदनसाठी फारसा वेळ मिळाला नाही, ज्यामुळे ती नाराज झाली. तिची समजूत काढण्यासाठी रावजींनी वचन दिले, “तू सांगशील ते मी करेन.” वैष्णव पंथाच्या असूनही, गुलबदन या सूर्यदेवाची निस्सीम भक्त होत्या आणि त्यांनी सूर्यनारायणाचे मंदिर बांधण्याची विनंती केली. रावजींनी त्वरित त्याच्या बांधकामाचा आदेश दिला.

हे मंदिर अत्यंत वेगाने बांधले गेले आणि सूर्यनारायणाची मूर्ती तयार करण्यात आली. तथापि, जेव्हा रावजींनी प्राणप्रतिष्ठेपूर्वी गुलबदनाला मंदिर दाखवण्यासाठी नेले, तेव्हा ती म्हणाली, “सूर्य नेहमी पूर्वेला उगवतो आणि पश्चिमेला मावळतो. जर मूर्तीचे तोंड पूर्वेकडे असेल, तर तिची दृष्टी शहरावर पडेल, जे अशुभ आहे.” चिंतेत पडलेल्या रावजींनी विद्वानांचा सल्ला घेतला, ज्यांनी हे मान्य केले की सूर्यदेवतेची थेट दृष्टी शहरावर पडणे विनाशकारी मानले जाते. एका ब्राह्मणाने मंदिरासमोर ऐरावताची (इंद्राचा दिव्य हत्ती) मूर्ती बसवण्याचा सल्ला दिला. यामुळे सूर्याची पहिली किरणे अडवली जाऊन अशुभ प्रभाव नष्ट झाला. जवळच्या टेकडीवरील स्तूपामधून हत्तीचे एक भव्य शिल्प आणून मंदिरासमोर स्थापित करण्यात आले. त्यानंतरच सूर्यनारायणाच्या मूर्तीची विधिवत प्राणप्रतिष्ठा करण्यात आली.

हे मंदिर रावपुरा टपाल कार्यालयाच्या समोर स्थित आहे. हे एका उंच चौथऱ्यावर उभे असून, सहा पायऱ्या चढून गेल्यावर एक मोठा प्रांगण लागते. प्रवेश करताच, ऐरावताची भव्य मूर्ती दिसते आणि तिच्या पुढच्या पायाजवळ एक लहान प्राचीन शिवलिंग, तसेच नागदेवतेची मूर्ती आहे. जवळच एक मोठा गोलाकार कारंजे आहे. 

तिथून थोड्या अंतरावर, मुख्य मंदिर लाल राजस्थानी दगडापासून बनवलेल्या उंच चौथऱ्यावर स्थित आहे. यामध्ये सभामंडप, दर्शनासाठी तीन सभोवतालचे मंडप, अंतराळ आणि गर्भगृह. दर्शन मंडप आणि सभामंडपाला घुमटाकार शिखरे आहेत, तर गर्भगृहावर नागर शैलीतील उंच उरुशृंग शैलीचे शिखर आहे, ज्याच्या शिखरावर दोन थरांचा आमलक आणि एक उंच कळस आहे. समृद्धीचे प्रतीक असलेली हत्तींची लहान शिल्पे छताच्या कोपऱ्यांवर सुशोभित केलेली आहेत.

मंदिरात प्रवेश करण्यासाठी सात प्रतीकात्मक पायऱ्या (आठवड्यातील सात दिवसांसाठी) आहेत. सभामंडपाचे खांब अत्यंत नक्षीदार असून त्यावर सुरसुंदरींच्या मूर्ती कोरलेल्या आहेत. अनेक खिडक्या आणि हवेशीर तावदाने नैसर्गिक प्रकाश आत येण्यास मदत करतात.

गर्भगृहात सूर्याची सात घोड्यांनी ओढलेल्या रथावर आरूढ असलेली संगमरवरी मूर्ती आहे, जी आठवड्यातील सात दिवसांचे प्रतीक आहे. सूर्यदेवाच्या दोन्ही बाजूंना त्यांच्या पत्नी संज्ञा आणि छाया यांच्या मूर्ती आहेत.

या प्राचीन मंदिरात, भक्त सकाळी ७ ते संध्याकाळी ७ वाजेपर्यंत सूर्यनारायणाचे दर्शन घेऊ शकतात. सकाळी आणि संध्याकाळी दोन्ही वेळी आरती केली जाते. अशी श्रद्धा आहे की सूर्यदेवाची उपासना केल्याने आजार बरे होतात आणि जीवनातील दुःखे दूर होतात, म्हणूनच दररोज शेकडो भाविक या मंदिराला भेट देतात.

येथे रथसप्तमीच्या दिवशी भव्य उत्सव साजरा केला जातो, जो हिंदू महिना माघमध्ये येतो. या दिवशी मंदिराला फुले आणि दिव्यांनी सुंदररित्या सजवले जाते आणि सूर्यनारायणाच्या मूर्तीलाही फुलांनी सुशोभित केले जाते. लक्ष्मी हवनासह विविध धार्मिक विधी पार पाडले जातात. सूर्यदेवाचा आशीर्वाद घेण्यासाठी पहाटेपासूनच भाविक मंदिरात गर्दी करू लागतात.

प्रमुख वैशिष्ट्ये 

  • वडोदरा रेल्वे स्थानकापासून २ कि.मी. अंतरावर स्थित  
  • बस, रेल्वे आणि विमान सेवांद्वारे इतर शहरांशी उत्तम प्रकारे जोडलेले.  
  • खाजगी वाहने थेट मंदिरापर्यंत जाऊ शकतात.  
  • परिसरात राहण्यासाठी आणि भोजनासाठी उत्तम सोयी उपलब्ध आहेत.
Back To Home