ஆत्மாராமபுவாவின் ராமர் கோவில்

ஜகந்நாத் சங்கர்ஷேத் மார்க்கம், தாகூர்வார், மும்பை

கிர்காவ்-தாகூர்வார் பகுதியில் பல்வேறு தெய்வங்களின் பல பழமையான கோவில்கள் உள்ளன. ஆत्மாராமபுவாவால் நிறுவப்பட்ட ராமர் கோவில் இவற்றில் மிகவும் புகழ்பெற்ற ஆலயமாகும். சொல்லப்போனால், இந்த கோவிலின் காரணமாகவே இப்பகுதிக்கு தாகூர்வார் என்று பெயர் வந்தது. இந்த கோவிலை ‘பாடாரே பிரபுக்களின் தாகூர்வார்’ என்றும் அழைப்பார்கள். பத்தொன்பதாம் நூற்றாண்டின் முற்பகுதியில் கட்டப்பட்ட இந்த கோவிலில், கருங்கல்லால் ஆன ராமபஞ்சாயதனம் பிரதிஷ்டை செய்யப்பட்டுள்ளது. இந்த சிலைகள் மற்றும் கோவில் கட்டுமானத்தில் கருங்கல்லின் தாராளமான பயன்பாடு காரணமாக, இந்த கோவில் ‘காளாராம் கோவில்’ என்றும் அழைக்கப்படுகிறது. இங்குள்ள ‘கோரா ராமர் கோவில்’ என்று அழைக்கப்படும் ஜாவ்பாக்களின் ஸ்ரீராமர் கோவிலுக்கு அருகில் அமைந்துள்ள இந்த கோவில், கிர்காவ்-தாகூர்வார் பகுதியைச் சேர்ந்த எண்ணற்ற ஸ்ரீராம பக்தர்களின் வழிபாட்டுத் தலமாகும்.

கிர்காவ் என்றால் கிரிகிராமம் என்று பொருள். கி.பி. ௧௯௦௦-இல் வெளியான ‘தி ஆரிஜின் ஆஃப் பாம்பே’ என்ற வரலாற்றாசிரியர் கெர்சன் டா குன்ஹாவின் புத்தகத்தின்படி, கிர்காவ் என்ற பெயர் கிரி மற்றும் கிராமம் ஆகிய இரண்டு சொற்களின் சேர்க்கையிலிருந்து உருவானது. இப்பகுதி மல்பார் குன்றின் (மல்பார்கிரி) அடிவாரத்தில் இருந்ததால், இது கிரிகிராமம் என்று அழைக்கப்படத் தொடங்கியது, அதன் மருவிய வடிவமே கிர்காவ் ஆகும். ‘கிரேட்டர் பாம்பே டிஸ்ட்ரிக்ட் கெசட்டியர்’-இன் முதல் தொகுதியின்படி, கிர்காவ் என்பது பிரிட்டிஷ் காலத்தில் ஒரு சிறிய கிராமமாக இருந்தது. கி.பி. ௧௭௪௪ முதல் ௧௭௬௪ வரையிலான காலத்தில் மும்பையின் மக்கள் தொகை ௮௦ முதல் ௮௫ ஆயிரமாக உயர்ந்தது. இதே காலகட்டத்தில், பிரிட்டிஷார் மும்பை தீவுகளின் பாதுகாப்பிற்காக சில நடவடிக்கைகளை மேற்கொண்டனர் மற்றும் புதிய கப்பல்துறைகளை உருவாக்கினர். கி.பி. ௧௭௫௪-இல் நகரத்தின் சுவர்களுக்குள், அதாவது கோட்டைக்குள் புதிய வீடுகளைக் கட்ட தடை விதிக்கப்பட்டது, மேலும் கோட்டை (Fort) பகுதியில் இருந்த பல வீடுகள் அகற்றப்பட்டன. இந்த காலகட்டத்தில்தான் கிர்காவ் பகுதியில் மக்கள் குடியேற்றம் மெதுவாக அதிகரிக்கத் தொடங்கியது.

பத்தொன்பதாம் நூற்றாண்டில் இப்பகுதியின் வளர்ச்சிக்கு பெரும் உத்வேகம் கிடைத்தது. கி.பி. ௧௮௧௯-இல் மும்பையின் ஆளுநராக ‘இஷ்டூர் ஃபாகடா’ என்று அழைக்கப்பட்ட மவுண்ட் ஸ்டுவர்ட் எல்பின்ஸ்டன் நியமிக்கப்பட்டார். அவர் மும்பையில் பொதுப்பணி, குடிநீர் விநியோகம், வரி விதிப்பு மற்றும் கல்வித் துறைகளில் பல சீர்திருத்தங்களைக் கொண்டு வந்தார். கி.பி. ௧௮௧௯-இல் இங்கு அப்போலோ துறைமுகம் போக்குவரத்திற்காகத் திறக்கப்பட்டது. கி.பி. ௧௮௨௭-இல் எல்பின்ஸ்டன் கல்லூரி நிறுவப்பட்டது. கூட்டங்கள், சந்திப்புகள் மற்றும் நூலகத்திற்காக இங்கு டவுன் ஹால் கட்டப்பட்டது. இதே காலகட்டத்தில், கிர்காவிற்கு அருகில் உள்ள தாகூர்வார் பகுதியில் கி.பி. ௧௮௨௮-இல் ஆत्மாராமபுவா இந்த ராமர் கோவிலை நிறுவினார்.

ஆत्மாராமபுவாவிடம் சாதுக்களுக்குரிய குணங்கள் இருந்தன, அவர் மிகவும் கருணையுள்ளவராக இருந்தார். அவர் ஆன்மீக போதனைகளையும் சுவாரஸ்யமான கதைகளையும் கூறி வந்தார். அவர் மிகுந்த தாராள மனப்பான்மை கொண்டவர் மற்றும் தனது வாழ்நாளை நற்செயல்களில் கழித்தார் என்று கி.பி. ௧௮௬௩-இல் வெளியான ‘மும்பைச்சே வர்ணன்’ என்ற புத்தகத்தில் கோவிந்த் நாராயண் மாட்காவ்கர் அவரைப் புகழ்ந்துள்ளார். இந்தப் புத்தகத்திற்கு சுமார் ஒரு வருடம் கழித்து, கி.பி. ௧௮௬௪-இல் அனந்த் வாசுதேவ் மராத்தே ‘மஹந்த் ஆत्மாராமபுவா ராமதாசி – கோவிலின் நிர்வாகம், விழாக்கள் குறித்த தகவல்களுடன்’ என்ற தலைப்பில் ஒரு சிறு புத்தகத்தை வெளியிட்டார். இந்த சிறு புத்தகத்தின்படி, தெற்கு கொங்கணின் விஜயதுர்க்-ராஜாபூர் பகுதியைச் சேர்ந்த வசிஷ்ட கோத்திரத்தைச் சேர்ந்த பல்சுலே-தேசாய் என்ற குடும்பப்பெயர் கொண்ட ஒரு ஏழைக் குடும்பத்தில் ஆत्மாராமபுவா பிறந்தார். அவரது பிறந்த ஆண்டு கி.பி. ௧௭௪௬ என்று கூறப்படுகிறது. அவர் சமர்த்த ராமதாஸ் சுவாமிகளின் சிர்காவ் மடத்தைச் சேர்ந்தவர். சிறுவயதிலேயே அவருக்குத் திருமணம் நடந்தது, ஆனால் குடும்ப வாழ்க்கையில் பற்றின்றி, அவர் சமர்த்த ராமதாஸ் சுவாமிகளைப் போலவே பாரத கண்டம் முழுவதும் பயணம் செய்தார். இந்த யாத்திரைக்குப் பிறகு அவர் மீண்டும் கொங்கணுக்கு வந்து, சாவந்த்வாடியில் தனது மருமகன் வீட்டில் தங்கியிருந்தார். இந்த காலகட்டத்தில் ஒருமுறை வாலாவல் சென்றபோது அவருக்கு ஒரு கனவுத் தோற்றம் ஏற்பட்டது. ஸ்ரீ சிவபெருமான் அவரிடம், ‘நான் இங்குள்ள ஒரு வணிகரின் வீட்டில், அவர் அரைக்கும் கல்லில் இருக்கிறேன். தினமும் மிளகாய் அரைக்க என்னைப் பயன்படுத்துவதால், என் உடல் எரிகிறது; எனவே என்னை அங்கிருந்து எடுத்துச் சென்று ஒரு நல்ல இடத்தில் வை’ என்று கூறினார். காலையில் எழுந்ததும் அவர் தேடியபோது, அந்த வணிகரின் வீட்டையும், அங்குள்ள அந்த சிவலிங்க வடிவிலான அரைக்கும் கல்லையும் கண்டறிந்தார். அதை எடுத்துக்கொண்டு அவர் சாவந்த்வாடிக்குத் திரும்பினார்.

அந்த நேரத்தில் மூன்றாவது கேம்சாவந்த் என்கிற ராஜரிஷி (ஆட்சிக்காலம் கி.பி. ௧௭௫௫ முதல் ௧௮௦௩ வரை) சாவந்த்வாடியின் மன்னராக இருந்தார். ஆत्மாராமபுவாவிற்கு ஏற்பட்ட இறை தரிசனம் பற்றிய செய்தியை அறிந்ததும், வாலாவலில் இருந்து கொண்டு வரப்பட்ட அந்த சிவலிங்கத்தை சாவந்த்வாடியில் பிரதிஷ்டை செய்ய வேண்டும் என்ற அவரது விருப்பத்தை அறிந்ததும், அவர் நகரத்தின் மாடேவாடா பகுதியில் உள்ள ஒரு பெரிய இடத்தில் கி.பி. ௧௭௯௯-இல் ‘ஆத்மேஸ்வரர்’ என்ற பெயரில் கோவில் கட்டி, அதில் இந்த சிவலிங்கத்தை நிறுவினார். அதேபோல், ஆत्மாராமபுவா காசியில் கண்டெடுத்த ஸ்படிக லிங்கத்தை ‘பிரணேஸ்வரர்’ என்ற பெயரில் நிறுவினார்.

இங்குள்ள தேவஸ்தானத்தின் நிர்வாகத்தை முடித்த பிறகு, ஆत्மாராமபுவா கி.பி. ௧௮௨௮ வாக்கில் மும்பைக்கு வந்தார். அங்கு அவர் பாவ் ரஸலைச் சந்தித்தார். பாவ் ரஸலின் இயற்பெயர் லக்ஷ்மண் ஹரிச்சந்திர அஜிங்க்யா. பாடாரே பிரபு சமூகத்தைச் சேர்ந்த பாவ், கி.பி. ௧௭௮௮-இல் பிறந்தார், அவர் ராய்காட் மாவட்டத்தின் காரஞ்சாவைச் சேர்ந்தவர். கி.பி. ௧௮௦௧-இல் தனது ௧௨-ஆவது வயதில் அவர் மும்பைக்கு வந்தார். அவர் ஆங்கிலம் கற்றார், மேலும் அலுவலக எழுத்து மற்றும் எழுத்தர் பணிக்கான திறன்களைப் பெற்றார் (கி.பி. ௧௮௦௧-இல் தட்டச்சு இயந்திரம் புழக்கத்தில் இல்லை). தாகடா குலாபாவில் உள்ள ஈஸ்ட் இந்தியா கம்பெனியின் ‘கன் கேரேஜ் ஃபேக்டரி’யில் அவர் பணியில் சேர்ந்தார். அங்கு அவர் கேப்டன் ரஸலின் கீழ் தலைமை எழுத்தராகப் பணியாற்றினார். இந்த ரஸல்தான் பாவை வணிகத்தில் ஈடுபடத் தூண்டினார். அவரது வழிகாட்டுதலின் கீழ், பாவ் கம்பெனி அரசாங்கத்தின் கட்டுமானப் பணிகள் மற்றும் நிலம் நிரப்பும் ஒப்பந்தங்களை எடுத்தார். ஆக்ருலி, திண்டோஷி மற்றும் சிஞ்சாவலி ஆகிய கிராமங்களை அவரே உருவாக்கினார். மும்பையின் முதல் வெட் டாக் (Wet Dock) ஆன ‘ஃபெர்ரி வார்ஃப்’ பகுதியை அவரே கட்டினார், இது ‘பாவ் சா தக்கா’ என்று பிரபலமாக அறியப்படுகிறது. கேப்டன் ரஸலுக்கு அவர் நம்பிக்கைக்குரியவராக இருந்ததால், அவருக்கு ‘பாவ் ரஸல்’ என்ற புனைப்பெயர் வந்தது. பாவ் அக்கல் கோட் சுவாமி சமர்த்தரின் பக்தராக இருந்தார். ஆत्மாராமபுவாவின் ஆளுமை மற்றும் பணிகளால் பாவ் ஈர்க்கப்பட்டார். அவரது உதவியுடன், ஆत्மாராமபுவா பலரிடமிருந்து நன்கொடைகளைப் பெற்று கிர்காவில் நிலத்தை வாங்கி, அங்கு தனது குலதெய்வமான பிரபு ஸ்ரீராமரின் கோவிலைக் கட்டினார். இந்த கோவிலில், பாத்ரபத சுக்ல துவாதசி, சகே ௧௭௫௦, செப்டம்பர் ௨௦, கி.பி. ௧௮௨௮ அன்று ஸ்ரீராமபஞ்சாயதனம் முறைப்படி பிரதிஷ்டை செய்யப்பட்டது.

வரலாற்றாசிரியர் கெர்சன் டா குன்ஹாவின் கூற்றுப்படி, ஆத்மாராம் புவாவின் கோயிலால் இப்பகுதிக்கு தாகூர்வார் என்ற பெயர் கிடைத்தது. இக்கோயிலை ‘ஆத்மாராம் புவாவின் தாகூர்வார்’ என்று அழைப்பதாக டா குன்ஹா ‘தி ஆரிஜின் ஆஃப் பாம்பே’ நூலில் குறிப்பிடுகிறார். பாலகிருஷ்ண பாபு ஆச்சார்யா மற்றும் மோரோ விநாயக ஷிங்கனே ஆகியோரின் ‘மும்பையின் விவரம்’ (மும்பைச்சா விருத்தாந்த) என்ற ௧௮௮௯-இல் வெளியான புத்தகத்திலும், ‘ஆத்மாராம் பாவா அவர்களின் ஆலயம் அமைந்துள்ள இடமே தாகூர்வார் என்று அழைக்கப்படுகிறது’ என்று குறிப்பிடப்பட்டுள்ளது. முன்பு பால்வா சாலை என்று அழைக்கப்பட்ட ஜகந்நாத் சங்கர்ஷேட் சாலையில் இக்கோயில் அமைந்துள்ளது. மராட்டியக் கட்டடக்கலை பாணியில் இருமாடி மாளிகை போன்ற அமைப்பைக் கொண்ட கோயில் இது. அக்காலத்தில் இதற்காக ௩௦ முதல் ௪௦ ஆயிரம் ரூபாய் செலவானதாக கோவிந்த நாராயண் மாட்காவ்கர் குறிப்பிட்டுள்ளார். ௨௫ செப்டம்பர் ௧௯௨௮ அன்று இக்கோயில் புனரமைக்கப்பட்டது.

மக்கள் நடமாட்டம் மிகுந்த இந்தச் சாலையில், உயரமான கட்டிடங்களுக்கு இடையே இக்கோயில் அமைந்துள்ளது. கோயிலின் முன்னால் சிறிய கற்கள் பதிக்கப்பட்ட முற்றம் உள்ளது. விசாலமான இருமாடி சபா மண்டபமும், அதனுள் மூலக்கோயிலும் கொண்டதாக இவ்வாலயம் வடிவமைக்கப்பட்டுள்ளது. சபா மண்டபத்திற்கு பிரம்மாண்டமான வளைவு போன்ற நுழைவாயில் உள்ளது, அதன் மேல் பகுதியில் சரிவான கூரையுடன் கூடிய நகாரখানা போன்ற அமைப்பு உள்ளது. விசாலமான சபா மண்டபத்தில் சதுர வடிவிலான மரத்தூண்கள் உள்ளன, மண்டபத்தின் சதுரப் பகுதிக்கு மேல் மரத்தாலான தடுப்புகள் கொண்ட மாடம் உள்ளது. பளபளக்கும் கண்ணாடி சரவிளக்குகள் மற்றும் பழைய காலத்து கண்ணாடி விளக்குகள் இச்சபா மண்டபத்திற்கு வரலாற்றுச் சிறப்பைத் தருகின்றன. இந்தச் சபா மண்டபத்திற்குள் கருங்கல்லால் கட்டப்பட்ட மூலக்கோயில் உள்ளது. உயர்ந்த அடித்தளத்தில் அமைந்துள்ள இக்கோயிலுக்கு மூன்று படிகள் உள்ளன. இங்கிருந்து கோயிலின் சபா மண்டபத்திற்குள் நுழையலாம். இங்கு கோயிலின் பழமைக்குச் சான்றாகக் கல் நுழைவாயில் உள்ளது, அதில் செதுக்கப்பட்ட தூண்களும் மேல் பகுதியில் வளைந்த வளைவும் உள்ளன. உட்புற கருவறைக்கு அழகான மற்றும் கனமான மரக்கதவு கொண்ட நுழைவாயில் உள்ளது. அதன் இருபுறமும் துவாரபாலகர்களின் உயரமான சிலைகள் உள்ளன. இச்சபா மண்டபம் குவிமாடம் போன்ற கூரையைக் கொண்டுள்ளது. உள்ளே கல் பீடத்தில் உயர்ந்த மேடையில் ஸ்ரீராம பஞ்சாயதனம் வீற்றிருக்கிறது. இந்தச் சிலைகள் கருங்கல்லால் செதுக்கப்பட்டு, ஆடை ஆபரணங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டுள்ளன. புதகௌஷிக முனிவர் இயற்றிய ராமரக்ஷா ஸ்தோத்திரத்தின் தியான ஸ்லோகத்தில் ஸ்ரீராமரை ‘வாமாங்காரூட சீதா’ (இடது மடியில் சீதையை அமர்த்தியவர்) என்று வர்ணிக்கப்பட்டுள்ளது. இக்கோயிலின் சிறப்பம்சம் என்னவென்றால், இங்குள்ள சிலையும் அதே போன்ற அமைப்பைக் கொண்டுள்ளது. இங்கு ஸ்ரீராமரின் இடது மடியில் சீதை அமர்ந்திருக்கிறாள். ஸ்ரீராமரின் சிலைக்கு முன்னால் உள்ள மேடையில் தேவி பகவதியின் சிலையும், ஆத்மாராம் புவாவின் வெள்ளி முகமூடியும் உள்ளன. இந்த மேடைக்கு மேல் குவிமாடம் போன்ற சிகரமும் அதன் மேல் கலசமும் உள்ளது.

இங்குள்ள சபா மண்டபத்தில் ஆத்மாராம் புவாவின் சமாதி தலம் உள்ளது. கோயில் நிறுவப்பட்ட ஏழு-எட்டு ஆண்டுகளில் முதுமை காரணமாக ஆத்மாராம் புவாவின் உடல்நிலை மோசமடைந்தது. அதன்பிறகு, லட்சுமண் ஹரிச்சந்திர அஜிங்க்யா என்கிற பாவ் ரசல், வாசுதேவ் விஸ்வநாத், காசினாத் மோரோஜி, பாலகிருஷ்ண வாசுதேவ்ஜி மற்றும் ரகோபா கோவிந்தஜி ஆகிய அக்காலப் பிரமுகர்களைக் கொண்ட அறங்காவலர் குழுவை நியமித்து, அவர்களிடம் கோயிலை ஒப்படைத்தார். அதன் பிறகு அவர் ராம்பாவ் படோடேகர் என்ற சிறுவனைத் தத்தெடுத்து, அவனை கோயிலின் மேலாளராக நியமித்தார். இத்தகைய ஏற்பாடுகளைச் செய்த பிறகு, ௨ செப்டம்பர் ௧௮௩௬ (சிராவண வத்ய சப்தமி, சகே ௧௭௫௮) அன்று ஆத்மாராம் புவா ராமமந்திர வளாகத்திலேயே சமாதி அடைந்தார். கோயிலில் கருங்கல்லால் ஆன பெரிய மேடையின் மீதுள்ள கல் பீடத்தில் புவாவின் சமாதி உள்ளது. இங்கு புவாவின் உருவப்படம், முகமூடி மற்றும் அனுமன் சிலை ஆகியவை உள்ளன.

இக்கோயில் வளாகத்திலேயே ஸ்ரீ தத்தா மற்றும் சுவாமி சமர்த்தர் கோயில் உள்ளது. ௧௮௭௦-ஆம் ஆண்டளவில் ராமமந்திரத்திற்கு அருகில் இருந்த தர்மசாலையில் கிருஷ்ணநாத் புவா என்கிற பாபு புவா என்ற கோயில் பூசாரி வசித்து வந்தார். அவர் பிற்காலத்தில் இந்த தத்தா கோயிலில் சுவாமி சமர்த்தரின் பாதுகைகள், விட்டல்-ருக்மாயி, தேவி பகவதி மற்றும் கணபதி சிலைகள் மற்றும் சிவலிங்கத்தை நிறுவினார். ராமமந்திரத்தில் ராமநவமி, அனுமன் ஜெயந்தி, அக்கல்கோட் சுவாமி சமர்த்தர் குருபூஜை (சைத்ர கிருஷ்ண பக்ஷ ௧௩), நவராத்திரி, தத்தர் சிலை பிரதிஷ்டை தினம் (ஜ்யேஷ்ட கிருஷ்ண பக்ஷ ௮), ஆத்மாராம் புவா குருபூஜை (சிராவண கிருஷ்ண பக்ஷ ௭), கோகுலாஷ்டமி, ராமபஞ்சாயதன பிரதிஷ்டை தினம் (பாத்ரபத சுக்ல பக்ஷ ௧௨), தத்த ஜெயந்தி மற்றும் தாசனவமி ஆகிய விழாக்கள் சமய முறைப்படி கொண்டாடப்படுகின்றன. ராமஜன்மோற்சவ நிகழ்ச்சி காலை ௧௦.௩௦ முதல் மதியம் ௧ மணி வரை ஹரிகீர்த்தனையுடன் தொடங்குகிறது. மதியம் ௧௨.௩௯ மணிக்கு ராமஜன்மத்தின் சிறப்பான தருணம் கொண்டாடப்படுகிறது. மாலை ௫ முதல் ௧௦ மணி வரை பக்தர்கள் பாலகர் வடிவிலான ஸ்ரீராமரை தரிசிக்கலாம் மற்றும் பிரசாதம் விநியோகிக்கப்படுகிறது. இந்த விழாவிற்கு ஏராளமான பக்தர்கள் கூடுகிறார்கள். விழாக்காலங்களில் கீர்த்தனை, சொற்பொழிவு போன்ற நிகழ்ச்சிகள் ஏற்பாடு செய்யப்படுகின்றன. சைத்ர சுக்ல ஏகாதசியன்று சுவாமியின் பல்லக்கு ஊர்வலம் நடைபெறுகிறது, இது அறங்காவலர்கள் மற்றும் பக்தர்களின் அழைப்பின் பேரில் அவர்களின் இல்லங்களுக்கு எடுத்துச் செல்லப்படுகிறது. கோயிலில் ஒவ்வொரு சாதுர்மாசத்திலும் மற்றும் அதிக மாதத்திலும் புராணப் படனம் மற்றும் கீர்த்தனை நிகழ்ச்சிகள் ஏற்பாடு செய்யப்படுகின்றன. பக்தர்கள் காலை ௭ முதல் ௧௨ மணி வரையிலும், மாலை ௫ முதல் இரவு ௯ மணி வரையிலும் இறைவனைத் தரிசிக்கலாம்.

பயனுள்ள தகவல்கள்

• சத்ரபதி சிவாஜி மகாராஜ் முனைய ரயில் நிலையத்திலிருந்து ௪ கி.மீ தொலைவில்
• மும்பை சென்ட்ரல் ரயில் நிலையம் மற்றும் எஸ்டி நிலையத்திலிருந்து ௫ கி.மீ தொலைவில்
• தனியார் வாகனங்கள் கோயில் வரை வரலாம்
• இப்பகுதியில் தங்குவதற்கும் உணவிற்கும் பல வசதிகள் உள்ளன
• தொடர்பு : கோயில் அலுவலகம், அலைபேசி ௯௮௨௦௧௦௪௫௮௮