நீலகண்டேஸ்வர மகாதேவ் கோவில்

பார் பம்னோலி, தாலுகா பெட்லாட், மாவட்டம் ஆனந்த்

நமது தேசத்தின் பரந்து விரிந்த நிலப்பரப்பில், தீமைகளை அழிக்கும் உன்னத இறைவனான மகாதேவருக்கு அர்ப்பணிக்கப்பட்ட ஆயிரக்கணக்கான பழமையான ஆலயங்கள் உள்ளன. அவற்றுள், பார் பம்னோலி கிராமத்தில் அமைந்துள்ள புகழ்பெற்ற நீலகண்டேஸ்வர மகாதேவ் கோவில் தனிச்சிறப்பு வாய்ந்த இடத்தைப் பெற்றுள்ளது. தலைமுறைகளாக, பக்தர்கள் இந்த இறைவனிடம் ஆழ்ந்த மற்றும் அசைக்க முடியாத நம்பிக்கையைக் கொண்டுள்ளனர்; இங்குள்ள மகாதேவர் மிகவும் ‘ஜாக்ருத்’ (விழிப்போடு இருக்கும் தெய்வம்) என்று அவர்கள் நம்புகின்றனர். தன்னிடம் சரணடையும் பக்தர்களின் வாழ்வில் ஏற்படும் அனைத்து வகையான துன்பங்கள், நோய்கள், ஆழ்ந்த துயரங்கள் மற்றும் எதிர்மறை எண்ணங்களை நீக்க இறைவன் அருள்பாலிக்கிறார் என்பது பக்தர்களின் அசைக்க முடியாத நம்பிக்கையாகும்.

இந்தக் கோவில் சுமார் ஐந்நூறு ஆண்டுகள் பழமையானது என்று கருதப்படுகிறது. உள்ளூர் ஐதீகத்தின்படி, பண்டைய காலத்தில் சுற்றியுள்ள பகுதி ஒரு பரந்த மேய்ச்சல் நிலமாக இருந்தது, அங்கு உள்ளூர் இடையர்கள் தினமும் தங்கள் கால்நடைகளை மேய்ச்சலுக்கு அழைத்து வருவார்கள். அந்த மந்தையில் இருந்த ஒரு கறவை மாடு, தினமும் ஒரு குறிப்பிட்ட இடத்தில் தானாகவே பால் சொரிவதை கவனித்தனர். இந்த விசித்திரமான நிகழ்வைக் கண்டு வியப்படைந்த ஒரு இடையர், தனது சக நண்பர்களிடம் இதைப் பகிர்ந்து கொண்டார். அவர்கள் அனைவரும் இணைந்து, அந்த இடத்தில் பூமியைத் தோண்டிப் பார்க்க முடிவு செய்தனர். அவர்களின் உழைப்பின் பயனாக, மண்ணுக்கு அடியில் ஒரு ‘சிவபிண்ட்’ (சிவபெருமானின் புனித சின்னம்) கண்டெடுக்கப்பட்டது. தனித்துவமான சிவப்பு நிறத்திலிருந்த இந்த ‘சிவபிண்ட்’, ஒரு பக்கத்தில் நீல நிறத் திட்டுக்களைக் கொண்டிருந்தது. இந்த நீல நிறத்தைக் கண்ட சாட்சிகள், இது ‘நீலகண்டேஸ்வர மகாதேவர்’ (நீல நிறக் கழுத்தைக் கொண்ட இறைவன்) அன்றி வேறில்லை என்று உறுதியாக நம்பினர். அதன் விளைவாக, கிராம மக்கள் ஒன்றிணைந்து அந்த இடத்தில் ஒரு சிறிய ஆலயத்தை எழுப்பி, முறைப்படி ‘பூஜை’ செய்யத் தொடங்கினர்.

நீலகண்டேஸ்வர மகாதேவரின் திருவுருவம், சிவபெருமானின் மிகவும் போற்றப்படும் மற்றும் உலகளவில் வணங்கப்படும் வடிவங்களில் ஒன்றாகும். இந்த வடிவம் குறித்த விரிவான வரலாறுகள் சிவ புராணம், பாகவத புராணம் மற்றும் மகாபாரதம் போன்ற பண்டைய புனித நூல்களில் காணப்படுகின்றன. இந்த வரலாற்றின் மையப்பொருள் ‘சமுத்திர மந்தன்’ (பாற்கடல் கடைதல்) ஆகும். புராணங்களின்படி, ‘அமிர்தத்தைப்’ பெறுவதற்காக ‘தேவர்களும்’ ‘தானவர்களும்’ ‘க்ஷீரசாகரத்தை’ (பாற்கடல்) கடையத் தீர்மானித்தனர். இந்த மாபெரும் பணிக்கு, மந்தார மலையை மத்தாகவும், வாசுகி பாம்பை கயிறாகவும் பயன்படுத்தினர். இந்தக் கடைதலில் பதினான்கு வகையான ரத்தினங்கள் தோன்றின, ஆனால் அந்தப் பொக்கிஷங்களுடன் சேர்ந்து ‘ஹலாஹல்’ என்று அழைக்கப்படும் கொடிய விஷமும் வெளிப்பட்டது. அந்த விஷத்தின் தீவிர வெப்பமும், கொடிய தன்மையும் சில நொடிகளிலேயே அனைத்தையும் எரித்துச் சாம்பலாக்கும் அபாயத்தை ஏற்படுத்தியது. இந்த அழிவிலிருந்து தங்களைக் காத்துக்கொள்ள வழியின்றி, தேவர்களும் தானவர்களும் சிவபெருமானிடம் தஞ்சம் புகுந்தனர். பிரபஞ்சத்தின் நலனுக்காக, சிவபெருமான் அந்த ‘ஹலாஹல்’ விஷத்தை அருந்தும் மாபெரும் முடிவை எடுத்தார். அவர் விஷத்தை அருந்தியபோது, அது வயிற்றுக்குள் சென்று உடலைப் பாதிக்காமல் இருக்க, அன்னை பார்வதி தேவி அவரது கழுத்தை உறுதியாகப் பற்றிக்கொண்டார். இதன் விளைவாக, அந்த ‘ஹலாஹல்’ விஷம் அவரது தொண்டையிலேயே தங்கிவிட்டது. அந்த கொடிய விஷத்தின் தாக்கத்தால் இறைவனின் கழுத்து முழுவதும் நீல நிறமாக மாறியது. எனவே அவர் ‘நீலகண்டன்’ அல்லது ‘நீலகண்டேஸ்வரர்’ என்று அழைக்கப்பட்டார். விஷத்தை அருந்திய பிறகு அவரது உடலில் ஏற்பட்ட எரிச்சலைக் குறைக்க, தேவர்கள் அவர் மீது தொடர்ந்து நீர் மற்றும் குளிர்ந்த பாலைக் கொண்டு ‘அபிஷேகம்’ செய்தனர். இந்த முக்கியமான புராண நிகழ்வே, ‘சிவலிங்கத்தின்’ மீது ‘ஜலாபிஷேகம்’ (நீர் அபிஷேகம்) செய்யும் பண்டைய மரபின் தொடக்கமாக அமைந்தது.

நீலகண்டேஸ்வர மகாதேவரின் கம்பீரமான கோவில், பார் பம்னோலி கிராமத்திலிருந்து சற்று தொலைவில், அமைதியான மற்றும் பசுமையான சூழலில் அமைந்துள்ளது. கோவிலுக்கு முன்னால் ஒரு ‘துளசி பிருந்தாவனம்’ (துளசி செடிக்கான புனித மேடை) மற்றும் ‘ஹோம்-ஹவன்’ (யாக வழிபாடுகள்) செய்வதற்காக அமைக்கப்பட்ட ஒரு ‘யக்ஞகுண்டம்’ உள்ளது. பரந்த முற்றத்தில் நிழல் தரும் பல்வேறு மரங்கள் உள்ளன. சமீப காலங்களில், கோவில் புதுப்பிக்கப்பட்டுள்ளது. பழமையான ‘கர்ப்பகிரகத்தின்’ (கருவறை) அசல் இடத்தை அப்படியே பாதுகாத்து, சுற்றியுள்ள கட்டமைப்பு புதிதாகக் கட்டப்பட்டுள்ளது. கருவறையைச் சுற்றி புதிதாகக் கட்டப்பட்ட ‘சபாமண்டபம்’ (சபை மண்டபம்) உள்ளது, இது உறுதியான வெளிப்புறத் தடுப்பு வேலிகளால் பாதுகாக்கப்படுகிறது. மண்டபத்திற்குள் நுழைய முன்பக்கத்திலும், வலது மற்றும் இடது பக்கங்களிலும் நுழைவாயில்கள் உள்ளன. மண்டபத்தில் பல சதுரத் தூண்கள் உள்ளன, அவை வெளிப்புறத்தில் அலங்கார வளைவுகளால் இணைக்கப்பட்டுள்ளன. ‘சபாமண்டபத்தின்’ குவிமாடம் போன்ற கூரை, பல்வேறு தெய்வங்களின் நேர்த்தியான மற்றும் வண்ணமயமான ஓவியங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டுள்ளது. சபை மண்டபத்திற்கு அப்பால், கருவறைக்குச் செல்லும் ஒரு சிறிய ‘அந்தராளம்’ (முன் மண்டபம்) உள்ளது. அந்தராளத்தில், கருவறையின் பிரதான நுழைவாயிலை நோக்கி நந்தி சிலை ஒரு பீடத்தில் அமர்ந்திருக்கிறது. கருவறையின் கதவு நிலைகள் நுணுக்கமாக செதுக்கப்பட்டுள்ளன, ‘லலாடபிம்பத்தின்’ (மையக் குறுக்குச் சட்டம்) மீது விநாயகப் பெருமானின் சிற்பம் வீற்றிருக்கிறது. கருவறைத் தரையின் மையத்தில் பழமையான ‘சிவபிண்ட்’ உள்ளது, அதன் மீது விரிந்த படமெடுத்த பித்தளை நாகம் பொருத்தப்பட்டுள்ளது. இறைவனின் மீது தொடர்ந்து நீர் விழும் வகையில், கூரையிலிருந்து ஒரு செப்பு ‘அபிஷேக பாத்திரம்’ தொங்கவிடப்பட்டுள்ளது. கருவறையின் பின்புறம் மற்றும் வலது பக்கச் சுவர்களில் உள்ள மாடங்களில் முறையே அன்னை பார்வதி மற்றும் விநாயகப் பெருமானின் சிலைகள் உள்ளன.

சபை மண்டபத்தின் மேல் உள்ள குவிமாடம் போன்ற கோபுரம், ஒரு ‘ஆமலகா’ (விலா எலும்பு போன்ற கல் வட்டு) மற்றும் ‘கலசத்தால்’ கிரீடம் சூட்டப்பட்டுள்ளது. கருவறைக்கு மேலே முதன்மையான ‘சிகரம்’ உயர்ந்து நிற்கிறது—இது உயரமான, குறுகிய, சதுர வடிவிலான அமைப்பாகும். இந்த சிகரத்தின் நான்கு மூலைகளும் தூண் செதுக்கல்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டுள்ளன, மேலும் அதன் நான்கு சுவர்களில் ஒவ்வொன்றிலும் மூன்று ‘அங்கசிகரங்கள்’ (துணைக் கோபுரங்கள்) உள்ளன. பிரதான சிகரத்தின் உச்சியில் ஒரு ‘ஆமலகா’ மற்றும் ‘கலசம்’ அலங்கரிக்கின்றன.

‘மகாசிவராத்திரி’ இந்த கோவிலின் முதன்மையான வருடாந்திர விழாவாகக் கொண்டாடப்படுகிறது. இந்த நாள் கோவிலின் புனரமைப்பு விழாவாகவும் கருதப்படுகிறது, இது மிகுந்த உற்சாகத்துடனும் பக்தியுடனும் கடைபிடிக்கப்படுகிறது. இந்த சந்தர்ப்பத்தில், ‘சிவபிண்ட்’ மீது ஏழு நாட்கள் தொடர்ந்து ‘லகுருத்ர’ மற்றும் ‘அதிரூத்ர அபிஷேகம்’ செய்யப்படுகிறது. இந்த விழாக்களுக்காக, பரந்த முற்றத்தில் நூற்று ஒன்று ‘யக்ஞவேதிகள்’ (யாக மேடைகள்) அமைக்கப்படுகின்றன. இந்த வேதிகைகளில் ‘சிவ யக்ஞம்’ மற்றும் ‘சதசண்டி யக்ஞம்’ ஆகியவை ஏற்பாடு செய்யப்படுகின்றன, இதில் நூற்றுக்கணக்கான பக்தர்கள் ‘யஜமானர்களாக’ (சடங்கின் புரவலர்கள்) ஆர்வத்துடன் பங்கேற்கின்றனர்.

இந்த ஏழு நாள் காலப்பகுதியில், ‘பஜனை’ மற்றும் ‘கீர்த்தனை’ (பக்திப் பாடல்கள் மற்றும் சொற்பொழிவுகள்) போன்ற பல்வேறு சமய நிகழ்ச்சிகள் ஏற்பாடு செய்யப்படுகின்றன. இலவச ‘அன்னசேத்திரம்’ (தர்ம சத்திரம்) வருகை தரும் அனைத்து யாத்ரீகர்களுக்கும் உணவு வழங்குகிறது. கூடுதலாக, ‘சிராவண’ மாதம், ‘கிருஷ்ண ஜன்மோற்சவம்’, ‘தசரா’ மற்றும் ‘தீபாவளி’ போன்ற ஆண்டு முழுவதும் நடைபெறும் பிற பண்டிகைகளும் இங்கு கொண்டாடப்படுகின்றன.

இத்தகைய அனைத்து விழாக்களின் போதும், பல பக்தர்கள் ‘தரிசனம்’ செய்யவும், ‘மன்னதா’ (நேர்த்திக்கடன்) நிறைவேற்றவும் கோயிலுக்கு வருகை தருகின்றனர். மேலும், திங்கட்கிழமைகள், ‘ஏகாதசி’, ‘பிரதோஷம்’, ‘பௌர்ணமி’ மற்றும் ‘அமாவாசை’ ஆகிய நாட்களில் கோயில் வளாகத்தில் பக்தர்கள் பெருமளவில் கூடுகின்றனர். கோயில் தினமும் காலை ௬ மணி முதல் இரவு ௮ மணி வரை பக்தர்களுக்காகத் திறந்திருக்கும்.

பயனுள்ள தகவல்கள்

• பெட்லாடிலிருந்து ௨௧ கி.மீ தொலைவிலும், ஆனந்திலிருந்து ௧௨ கி.மீ தொலைவிலும் அமைந்துள்ளது.
• பெட்லாடிலிருந்து மாநிலப் போக்குவரத்து (GSRTC) பேருந்து வசதிகள் உள்ளன.
• தனியார் வாகனங்கள் மூலம் நேரடியாகக் கோயிலை அடையலாம்.
• அருகிலுள்ள பகுதிகளில் தங்குமிடம் மற்றும் காலை உணவு வசதிகள் இல்லை.