மணிமாலக்ஷ்மி தீர்த்தம்

மனேஜ், தாலுகா: பெட்லாட், மாவட்டம்: ஆனந்த்

‘ஜின்’ என்றால் ‘வெற்றியாளர்’ என்று பொருள். இச்சொல்லிலிருந்தே ‘ஜைன’ என்ற சொல் உருவானது. இந்திய நாகரிகத்தில் மிகத் தொன்மையான மற்றும் மிக முக்கியமான மதங்களில் ஜைன மதமும் ஒன்றாகும். அகிம்சை (உயிர்களுக்குத் தீங்கு செய்யாமை) மற்றும் ‘வாழ்ந்து வாழ விடுங்கள்’ என்ற கோட்பாடுகளின் அடிப்படையில் நிறுவப்பட்ட இந்த ஆன்மிக நெறி, முதலாம் தீர்த்தங்கரரான ரிஷபதேவரிடம் தொடங்கி இருபத்து நான்காம் தீர்த்தங்கரரான பகவான் மகாவீரர் வரை இடையறாத வழித்தடமாகத் தொடர்கிறது. ஜைன மதத்தின் போதனைகளைப் பரப்புவதற்காகத் தொல்காலம் தொட்டே பல குகைகளும் கோயிலும் அமைக்கப்பட்டுள்ளன. சம்மேத் சிகார், ராஜ்கிர், பாவபுரி, கிர்நார், சத்ருஞ்சய் மற்றும் பாவாகத் போன்ற புனிதமான தீர்த்த யாத்திரைத் தலங்கள் நீண்டகாலமாக பக்தர்களின் போற்றுதலுக்குரிய பக்தி மையங்களாக விளங்குகின்றன. அத்தகைய போற்றுதலுக்குரிய மையங்களுக்கு நடுவே ஆனந்த் மாவட்டத்தில் அமைந்துள்ள மணிமாலக்ஷ்மி தீர்த்தம், ஒரு பிரம்மாண்டமான நவீனக் கோயிலாகவும் முக்கியமான யாத்திரைத் தலமாகவும் திகழ்கிறது. ஆண்டுதோறும் ஆயிரக்கணக்கான பக்தர்கள் இப்ப புனிதத் தலத்திற்கு வந்து செல்கின்றனர்.

ஜைன மதத்தின் தோற்றுவாய் குறித்து வெவ்வேறான கருத்துகள் நிலவுகின்றன. சில அறிஞர்களின் கருத்துப்படி, இந்து மதத்தைப் போலவே ஜைன மதத்திற்கும் ஒற்றைத் தோற்றுவிப்பாளர் எவரும் இல்லை. முதலாம் தீர்த்தங்கரரான ரிஷபநாதர்தான் ஜைன மதத்தை நிறுவினார் என்றும் மற்றவர்கள் நம்புகின்றனர். பகவான் வர்த்தமான மகாவீரர்தான் இருபத்து நான்காவது மற்றும் கடைசித் தீர்த்தங்கரர் ஆவார். இவர்தம் காலத்தில்தான் ஜைன மதம் இன்று அறியப்படும் வடிவினைப் பெற்றது. இவருடைய வாழ்க்கை வரலாற்றின்படி, பீகார் மாநிலத்தில் உள்ள தற்கால வைஷாலிக்கு அருகிலுள்ள குண்டகிராம் (கௌண்டின்யபூர்) என்னுமிடத்தில் இவர் பிறந்தார். இவருடைய தந்தை சித்தார்த்தர் அக்குடியிருப்பின் தலைவராக விளங்கினார்; தாயார் திரிசலா தேவி வைஷாலியின் லிச்சாவி வம்சத்தைச் சேர்ந்த அரசரின் மகளாவார். இவருடைய குழந்தைப் பருப் பெயர் வர்த்தமான் என்பதாகும். மிகச் சிறிய வயதிலேயே இவருடைய மனம் துறவு வாழ்வை நாடியது. பெற்றோர் மறைவுக்குப் பிறகு உலக வாழ்க்கையைத் துறந்து, தனது முப்பதாவது வயதில் துறவு நெறியைத் தழுவினார். அடுத்த பன்னிரண்டு ஆண்டுகளுக்குக் கடுமையான தவம் மேற்கொண்டார். முதல் ஆண்டிற்குப் பிறகு அவர் ஆடைகளையுங்கூடத் துறந்தார். தன்னைத் தீண்டக்கூடிய அல்லது கடிக்கக்கூடிய பூச்சிகளுக்கும்கூடத் தீங்கு செய்ய அவர் மறுத்துவிட்டார். இக்காலத்தில் அறியாமையிலிருப்போர் இவருக்குப் பெரும் துன்பங்களை இழைத்தனர், எனினும் அவர் அமைதியான மன உறுதியோடு அவற்றைத் தாங்கிக்கொண்டார். தனது நாற்பத்தி இரண்டாவது வயதில் அவர் இறுதியாக ‘கேவலஞானத்தை’ (முழுமையான அறிவு அல்லது சர்வஞ்ஞத்துவம்) அடைந்தார். அதன்பிறகு, தம் வாழ்நாளின் இறுதிவரை அடுத்த முப்பது ஆண்டுகளை மதப் போதனைகளுக்காக அர்ப்பணித்தார். உலக இன்பங்களை வென்றதால் அவர் ‘ஜின்’ அதாவது ‘வெற்றியாளர்’ என்று அழைக்கப்படலானார்; இப்பட்டப் பெயரிலிருந்தே ‘ஜைன’ என்ற சொல் காலப்போக்கில் பரவலான வழக்கில் வந்தது. மகாவீரர் சாதி வெறிபிடித்த விறைப்பான முறையை எதிர்த்ததுடன் அனைத்துச் சமூகங்களிலிருந்தும் சீடர்களை ஏற்றுக் கொண்டார். துறவு வாழ்க்கையைத் தழுவுவதற்கான பெண்களின் உரிமையையும் அவர் ஏற்றுக்கொண்டார். சாமானிய மக்களும் தனது போதனைகளைப் புரிந்துகொள்ள வேண்டும் என்ற விருப்பத்தினால், அவர் சமஸ்கிருத மொழியில் அல்லாமல் அர்தமாகதி என அறியப்படும் பிராகிருத மொழியிலேயே போதிக்கத் தேர்ந்தெடுத்தார்.

தம் வாழ்நாளில், மதத்தைப் பரப்புவதற்கு உதவுவதற்காக பதினொரு முதன்மைக் சீடர்களை மகாவீரர் தேர்ந்தெடுத்தார். இவர்களில் இந்திரபூதி கௌதமர், அக்னிபூதி கௌதமர் மற்றும் வாயுபூதி கௌதமர் ஆகியோருடன் வியக்த சுவாமி, சுதர்மா சுவாமி, மண்டிதபுத்திரர், மௌரியபுத்திரர், அகம்பித கௌதமர், அचल்ப்ராதா (அச்சலப்ராதா), மெதாரிய சுவாமி மற்றும் பிரபாச சுவாமி ஆகியோர் இடம்பெற்றிருந்தனர். ஜைன மதத்தின் போதனைகளைப் பரப்புவதற்காகப் பகவான் மகாவீரர், பீகாரில் உள்ள ராஜகிரகம், பாகல்பூர் மற்றும் முங்கூருக்கு அருகில் உள்ள மச்சியா போன்ற நகரங்களிலும், வைஷாலி மற்றும் மிதிலாவிலும் மதச் செயல்பாட்டு மையங்களை நிறுவினார். மேலும் தற்கால உத்தரப் பிரதேசத்தில் உள்ள பனாரஸ், கௌசாம்பி, அயோத்தி, சிராவஸ்தி மற்றும் ஸ்தாணேஷ்வர் போன்ற இடங்களிலும் அவர் இக்கொள்கையைப் போதித்தார். மகதப் பேரரசர்களான பிம்பிசாரரும் அஜாதசத்துருவும் மகாவீரரின் போதனைகளால் பெரிதும் ஈர்க்கப்பட்டு ஜைன மதத்தின் பற்றாளர்களாக மாறினர். பேரரசர் அசோகரின் பேரனான சாம்ப்ரதி மௌரிய அரசர் கி.மு. ௨௨௪ முதல் கி.மு. ௨௧௫ வரையான காலத்தில் ஆட்சி செய்ததாகக் கருதப்படுகிறார்; அவர் ஜைன மதத்தின் தீவிரப் பற்றாளராக விளங்கினார். ஆச்சார்யா மகாகிரியின் சீடரான சுஹஸ்தி, அரசர் சாம்ப்ரதிக்கு ஜைன மத தீட்சை அளித்தார். இந்த வலிமைமிக்க ஆட்சியாளர், தற்போது மகாராஷ்டிரா, ராஜஸ்தான் மற்றும் தெலங்கானா மாநிலங்களாக விளங்கும் பகுதிகளுக்குத் தம் அரண்மனையிலிருந்து அரசத் தூதர்களையும் பாணர்களையும் அனுப்பி மதத்தைப் பரப்புவதற்கான விரிவான முயற்சிகளை மேற்கொண்டார். தற்காலத்தில், இந்த வரலாற்று மரபினால் ஈர்க்கப்பட்டு, ஆனந்த் மாவட்டத்தில் உள்ள மனேஜில் ௨௦௦௯ ஆம் ஆண்டில் ஒரு பிரம்மாண்டமான கோயிலின் கட்டுமானப் பணிகள் தொடங்கி ௨௦௧௭ ஆம் ஆண்டில் நிறைவுற்றன. ஒட்டுமொத்த தீர்த்த யாத்திரைத் வளாகமும் ஷா மணிலால் லக்ஷ்மிசந்த் அறக்கட்டளையால் முறையாகவும் ஒழுங்குடனும் நிர்வகிக்கப்பட்டு வருகிறது.

மணிமாலக்ஷ்மி தீர்த்தம் மிகச் சிறப்பு வாய்ந்த இடத்தைப் பெற்றுள்ளது. இக்கோயிலின் முதன்மைக் கருவறையில் பகவான் முனிசுவிரத மகாராஜாவின் திருமேனி காட்சியளிக்கிறது. இவருடன் பகவான் சாந்திநாதர் மற்றும் பிற தீர்த்தங்கரர்களின் திருமேனிகளும் வழிபடப்படுகின்றன. பகவான் மகாவீரரின் வாழ்க்கையிலிருந்து பல அறிவுறுத்தும் நிகழ்வுகளை ஜைன நூல்கள் விவரிக்கின்றன. மகாவீரரின் மூத்த சகோதரரான அரசர் நந்திவர்த்தன் அவரிடமிருந்து பிரிந்ததால் துயரத்தில் ஆழ்ந்தபோது, அவருடைய சகோதரி சுதர்சனா அவரைத் தன் வீட்டிற்கு அழைத்து ஆறுதல் அளித்ததாகக் கூறப்படுகிறது. இந்த வரலாற்றுப் புகழ்பெற்ற நிகழ்வின் காரணமாக, ‘பௌபீஜ்’ (சகோதர சகோதரி இடையேயான பந்தத்தைக் கொண்டாடும் புனிதத் திருவிழா) ஜைன பாரம்பரியத்தில் சிறப்புமிக்க இடத்தைப் பெற்றுள்ளது. தொல்காலம் தொட்டுத் தொடரும் வழிபாடுகளில் அக்ஷய திருதிய நாளும் பெரும் முக்கியத்துவம் கொண்டுள்ளது. இப்ப புனித நாளில் கரும்புச்சாறு அருந்தி பகவான் ரிஷபதேவ் ஒரு வருடக் கடுமையான விரதத்தை நிறைவு செய்ததாக நம்பப்படுகிறது.

வதோதரா மற்றும் அகமதாபாத் நகரங்களை இணைக்கும் நெடுஞ்சாலையோரம் அமைந்துள்ள இக்கோயில் வளாகம் சுமார் நாற்பத்து நான்கு ஏக்கர் பரப்பளவில் பரந்து விரிந்துள்ளது. நெடுஞ்சாலையில் பயணம் செய்து வரும்போது, பிரமாண்டமான இரு மாடி கோட்டை போன்ற நுழைவு வாயில் உடனடியாக அனைவரின் கவனத்தையும் ஈர்க்கிறது. இந்த நுழைவு வாயிலில், உள்ளே செல்லும் ஒவ்வொரு பக்தரின் வருகையும் வாகனமும் முறைப்படி பதிவு செய்யப்பட்ட பின்னரே அனுமதி வழங்கப்படுகிறது. ஒரே நேரத்தில் சுமார் முந்நூறு வாகனங்கள் வரை நிறுத்தக்கூடிய விசாலமான வாகன நிறுத்துமிடம் அமைக்கப்பட்டுள்ளது. கோயில் வளாகம் முழுவதும் வழிகாட்டும் பலகைகள் வைக்கப்பட்டுள்ளன. குழந்தைகள் மற்றும் முதிய பக்தர்களின் வசதிக்காக, வளாகத்திற்குள் இலவச தானியங்கி பொம்மை ரயில் சேவை இயக்கப்படுகிறது மற்றும் இது மாலை ஆறு மணி வரை செயல்படுகிறது. வருகை தரும் தவசிகளுக்கு தங்குவதற்காக நன்கு வசதியளிக்கப்பட்ட தங்குமிடக் கட்டடங்கள் கட்டப்பட்டுள்ளன, இவை ஒரே நேரத்தில் ஏறக்குறைய ஆயிரம் பேருக்கு தங்குமிடத்தை வழங்க வல்லவை. சிற்றுண்டிகளுடன் இரு வேளைகளிலும் உணவு பரிமாறப்படுகிறது. கோயில் உணவுக்கூடம் ஐநூறு பக்தர்கள் ஒன்றாக அமர்ந்து ‘பிரசாத்’ எனப்படும் பிரசாதத்தை ஏற்கும் வகையில் பெரியதாக உள்ளது. கோயிலின் முன்னால் ஒரு அழகான பூங்கா அமைந்துள்ளது, அங்கு ‘இருபத்து நான்கு தீர்த்தங்கரர் பூங்கா’ உருவாக்கப்பட்டுள்ளது, அதனுடன் அரிதான மூலிகைத் தாவரங்களுக்குக்கென ஒரு தனிப் பகுதியும் அர்ப்பணிக்கப்பட்டுள்ளது. இந்தப் பூங்காவிற்குள், ஒரே விதானத்தின் கீழ், கோயிலின் கொடையாளிகளான ஷா மணிலால் மற்றும் அவரது மனைவியின் சிற்ப வடிவம் அமைந்துள்ளது. மாலையில், வளாகத்தின் அற்புதமான மின்விளக்கு அலங்காரங்களையும் இசை நீரூற்று காட்சிகளையும் கண்டு களிக்க ஏராளமான பக்தர்கள் கூடுகிறார்கள். பளபளக்கும் வெள்ளைச் பளிங்குக் கற்களால் கட்டப்பட்ட இக்கோயில், ஒரு ராஜ அரண்மனையைக் காட்டிலும் மிகவும் கம்பீரமாகவும் நேர்த்தியாகவும் காட்சியளிக்கிறது.

முப்பத்தோராயிரம் சதுர அடி பரப்பளவில் பரந்து விரிந்துள்ள இந்தச் சிற்பக்கலை விந்தை, சமணக் கோயில் கட்டடக்கலையின் சிறந்த உதாரணமாகக் கருதப்படுகிறது. இக்கட்டமைப்பு பாரம்பரிய அமைப்பைப் பின்பற்றுகிறது, இதில் அர்தமண்டபம் (நுழைவு மண்டபம்), சபாமண்டபம் (சபை மண்டபம்), அந்தராளம் (இடைவழி) மற்றும் முதன்மையான கர்ப்பக்கிரகம் (கருவறை) ஆகியவை அடங்கியுள்ளன. நுழைவாயிலில், வளம் மற்றும் பிரமாண்டத்தின் அடையாளமாக கம்பீரமான யானைகளின் சிற்பங்கள் செதுக்கப்பட்டுள்ளன. கோயிலில் இருநூறுக்கும் மேற்பட்ட பளிங்குக் தூண்கள் உள்ளன, ஒவ்வொன்றும் தனித்துவமான அலங்காரச் செதுக்கல்களால் அழகுபடுத்தப்பட்டுள்ளன. தரை தளத்தில், இருபத்து நான்கு தீர்த்தங்கரர்கள், நான்கு சாஸ்வத தீர்த்தங்கரர்கள் (நித்திய தீர்த்தங்கரர்கள்) மற்றும் இருபத்து நான்கு யட்சர்களின் சிற்ப வடிவங்கள் புடைப்புச் சிற்பங்களாக உருவாக்கப்பட்டுள்ளன. சுவர்களில், பதினாறு வித்யா தேவிகள் (கலைகளின் தெய்வங்கள்), அறுபத்து நான்கு இந்திரர்கள், அறுபத்து நான்கு இந்திராணிகள் மற்றும் ஐம்பத்தாறு முனிவர்களின் செதுக்கல்கள் காணப்படுகின்றன. முதல் தளத்திலும் சமமான செழுமையான பலவித சிற்பங்கள் காட்சிப்படுத்தப்பட்டுள்ளன, அவற்றுள் நேர்த்தியான தோற்றங்களில் வடிக்கப்பட்ட விண்ணக நடனக் மங்கையரின் உருவங்களும் அடங்கும். கருவறைக்கு மேலே உள்ள பிரதான சிகரம் தரையிலிருந்து தோராயமாக ௧௩௫ அடி உயரம் வரை உயர்ந்துள்ளது மற்றும் தங்க முலாம் பூசப்பட்ட கலசத்தால் மகுடம் சூட்டப்பட்டுள்ளது. அர்தமண்டபத்திலிருந்து கருவறை வரை சிகரங்களின் தொடர்ச்சியான வரிசை செல்கிறது, அவையும் ஒவ்வொன்றும் அமலக (விலா எலும்புகள் கொண்ட வட்டமான கல் வட்டு) மற்றும் தர்மத்வஜத்துடன் (சமணக் கொடி) அலங்கரிக்கப்பட்டுள்ளன. கோயிலின் வெளிப்புறச் சுவர்களில் தேவத்கோஷ்டங்கள் (niches) உள்ளன, அவற்றில் பல்வேறு ரிஷிகள் மற்றும் முனிவர்களின் திருமேனிகள் இடம்பெற்றுள்ளன. சமண மங்களச் சின்னங்களும் புனிதக் குறியீடுகளும் குறிப்பிடத்தக்க கலையளவோடு ஒவ்வொரு மூலையிலும் நுணுக்கமாக இணைக்கப்பட்டுள்ளன.

சமண மதத்தில் திருவிழாக்களும் பாரம்பரியங்களும் துறவு, தவம் மற்றும் ஞானத்தைத் தேடும் பாதைகளாகக் கருதப்படுகின்றன. அவற்றுள் மிக முக்கியமான திருவிழா ‘பರ್ಯூஷண மகாபர்வா’ ஆகும். இது ஒவ்வொரு ஆண்டும் பாத்ரபத மாதத்தில் ஆழ்ந்த பக்தியுடன் கொண்டாடப்படுகிறது. இந்த புனிதமான அனுசரிப்பு சிரাবণ கிருஷ்ண த்வாதசியில் தொடங்கி பாத்ரபத சுத்த சதுர்த்தியுடன் நிறைவடைகிறது. இந்த எட்டு நாட்களிலும், சமண சமூகத்தைச் சேர்ந்தவர்கள் கடுமையான உண்ணாநோன்பைக் கடைப்பிடிக்கின்றனர். இக்காலகட்டத்தில் புனித நூலான ‘கல்பசூத்திரம்’ ஓதப்பட்டு விரிவாக விளக்கப்படுகிறது. ஒருவர் செய்த தவறுகளுக்கு மன்னிப்புக் கோருவதும், மற்றவர்களின் தவறுகளை மன்னிப்பதும் இக்கொண்டாட்டத்தின் முதன்மையான நோக்கமாகும். சைத்ர சுத்த த்வாதசியில், பகவான் மகாவீர் ஜெயந்தி விழா மிகுந்த உற்சாகத்துடன் கொண்டாடப்படுகிறது மற்றும் அலங்கரிக்கப்பட்ட தேர்களுடன் கூடிய பிரமாண்டமான ஊர்வலங்கள் நடத்தப்படுகின்றன. கார்த்திக் அமாவாசையன்று, பகவான் மகாவீரின் ‘நிர்வாண’ நாள் அனுசரிக்கப்படுகிறது மற்றும் அதனைத் தொடர்ந்து வரும் மூன்று நாட்களுக்கு பக்தர்கள் தவத்திலும் தியானத்திலும் ஆழ்ந்திருக்கிறார்கள். கார்த்திக் சுத்த பிரதிபதையன்று, அன்றைய தினம் முழு ஞானம் பெற்ற கௌதம சுவாமிக்கு சிறப்பு வழிபாடு நடத்தப்படுகிறது. கார்த்திக் சுத்த பஞ்சமி ‘ஞான பஞ்சமி’யாகக் கொண்டாடப்படுகிறது, அப்போது புனித நூல்கள் வழிபடப்படுகின்றன மற்றும் பக்தர்கள் உண்ணாநோன்பு மேற்கொள்கின்றனர்.

‘சாத்துமாரு’ (சாத்துமாத்து) காலம் ஆஷாத் மாதத்தில் தொடங்கி கார்த்திக் வரை தொடர்கிறது. இந்த நான்கு மாதங்களில், சமண முனிவர்கள் சமயச் சடங்குகளையும் நெறிமுறைகளையும் நிறைவேற்ற ஒரே இடத்தில் தங்கியிருக்கிறார்கள்.

மார்க்சீர்ஷ சுத்த ஏகாதசி ‘மௌனி ஏகாதசி’யாக அனுசரிக்கப்படுகிறது, அன்றைய தினம் இறைவனின் திருநாமத்தை நினைவில் கொண்டபடி மௌனம் காக்கும் வழக்கம் பின்பற்றப்படுகிறது.

பக்தர்கள் தினமும் காலை ஆறு மணி முதல் இரவு ஒன்பது மணி வரை இக்கோயிலுக்கு வருகை தரலாம்.

பயனுள்ள தகவல்கள்

• பெட்லாடிலிருந்து ௧௮ கி.மீ தொலைவிலும் ஆனந்திலிருந்து ௩௮ கி.மீ தொலைவிலும் அமைந்துள்ளது.
• பெட்லாட் நகரத்திலிருந்து அரசுப் பேருந்து சேவை கிடைக்கிறது.
• தனிப்பட்ட வாகனங்கள் நேரடியாகக் கோயில் வாகன நிறுத்துமிடம் வரை செல்லலாம்.
• வளாகத்திற்குள்ளேயே தங்குமிடம் மற்றும் காலை உணவு வசதிகள் கிடைக்கின்றன.
• தொடர்பு – கோயில் அலுவலகம் – அலைபேசி: ௯௯௨௫௨௦௨௬௨௧, ௯௯௨௫௨௦௨௬௨௨,
• ௬ தொலைபேசி – ௦௨௬௯௭-௨௩௫௧௦௦