மகாலட்சுமி அம்பாபாய் கோயில்

கோலாப்பூர் நகரம், தா. கர்வீர், ஜி. கோலாப்பூர்

சடேதீன் சக்திபீடங்களின் கோட்பாடு ஓங்காரத்தின் மூன்றரை மாத்திரைகளுடன் தொடர்புடையது. இந்தப் பீடங்களை ‘அவுட் பீடங்கள்’ என்றும் அழைப்பர். இந்த அவுட் பீடங்களில் ஒரு முழுமையான பீடமாகத் திகழ்வது கோலாப்பூரில் உள்ள மகாலட்சுமி ஆலயமாகும். இந்தத் தேவி ‘அம்பாபாய்’ என்ற பெயராலும் அறியப்படுகிறாள்; இவளே மூலப் பிரகிருதியான ஆதிமாயா பகவதி என்று போற்றப்படுகிறாள். பல நூற்றாண்டுகள் பழமையான வரலாற்றைக் கொண்டதும், ‘தட்சிண காசி’ என்று அழைக்கப்படுவதுமான கோலாப்பூர் அல்லது கவீர் க்ஷேத்திரத்தில் அமைந்துள்ள அம்பாபாய் ஆலயம் மிகவும் தொன்மையானது. மகாராஷ்டிராவின் குலதெய்வமாகப் போற்றப்படும் இந்த அம்பாபாயின் தரிசனத்திற்காக நாள்தோறும் ஆயிரக்கணக்கான பக்தர்கள் இங்கு வருகை தருகின்றனர்.

‘துர்கா சப்தசதி’ எனும் நூலை அடிப்படையாகக் கொண்ட ‘தேவி மகாத்மியம்’ எனும் நூலில், மஹாலக்ஷ்மி ஆதிமாயையாகக் குறிப்பிடப்பட்டுள்ளார். அதில், ‘ஸர்வாணாம் ஆதி ஜாணம் | மஹாலக்ஷ்மி அஹம் ஆத்மானம் | ஸர்வ ஜகதாம் பரமேச்வரி பூர்ணம் | த்ரிகுண ஸ்வரூபா அஸ்தி தேவி ||’ என்று கூறப்பட்டுள்ளது. கோலாப்பூரின் மஹாலக்ஷ்மி ஆலயத்தில் தேவியின் இந்த த்ரிகுண வடிவங்களைக் காண முடியும். இங்கு மஹாலக்ஷ்மியுடன் மஹாகாளியும் மஹாஸரஸ்வதியும் வீற்றிருக்கின்றனர். தேவி மகாத்மியத்தின் புராணக் கதையின்படி, மஹாலக்ஷ்மியே தமோகுணம் மற்றும் ஸத்வகுணங்களிலிருந்து இந்த இரண்டு வடிவங்களை உருவாக்கி, அவற்றுக்கு அந்தந்த குணங்களுக்கு ஏற்றவாறு தலா ஒரு ஸ்திரீ-புருஷ ஜோடியைப் படைத்தார்.

செய்யுமாறு பணித்தார். அதிலிருந்து பிரபஞ்சமும் படைப்பும் உருவாயின. இவ்வாறாக, மஹாலக்ஷ்மி மூலப் பிரகிருதி என்று அவளது பக்தர்கள் நம்புகின்றனர். இதன் பொருள், இந்த தேவி பிரம்மா, விஷ்ணு மற்றும் மஹேசன் போன்ற தேவர்களில் எவருக்கும் இரண்டாம் பட்சமான துணைவி அல்ல, மாறாக அவளே சாட்சாத் பிரம்மரூபிணி, பிரபஞ்சத்தின் அன்னை, காப்பவள் மற்றும் அழிப்பவள் ஆவாள்.

கோலாப்பூரில் இந்த தேவி எவ்வாறு பிரதிஷ்டை செய்யப்பட்டார் என்பது குறித்த ஒரு புராணக்கதை சொல்லப்படுகிறது, அது இதுதான்- பிரம்மதேவருக்கு கயன், லவணன் மற்றும் கோலாசுரன் என்ற பெயரில் மூன்று புதல்வர்கள் இருந்தனர். இதில் உள்ள கோல்ஹாசுரனை, ரக்ஷாலயம் (இன்றைய கோலாப்பூர்) என்ற இடத்தில் இருந்த கேசி என்ற அரக்கனை அழிப்பதற்காக பிரம்மதேவர் அனுப்பினார். அவன் இங்கு வந்து கேசியைத் தோற்கடித்து, இங்கேயே அரசனானான். கோல்ஹாசுரனின் மனைவியின் பெயர் கதம்பா. அவர்களுக்கு கர்வீரன், விஷாலன், குலந்தகன் மற்றும் லஜ்ஜாசுரன் ஆகிய நான்கு மகன்கள் இருந்தனர். கோல்ஹாசுரன் அந்த நால்வரிடமும் நாட்டைப் பிரித்துக் கொடுத்துவிட்டு, தவம் செய்வதற்காகக் காட்டிற்குச் சென்றான். அவனது நான்கு மகன்களும் மக்களுக்குத் துன்பம் விளைவிக்கத் தொடங்கினர். அப்போது பகவான் சங்கரர், பிரம்மதேவர் மற்றும் இந்திரன் ஆகியோர் அந்த நால்வரையும் வதம் செய்தனர். இதை அறிந்த கோல்ஹாசுரன் கோபமடைந்தான். அவன் தேவி மஹாலட்சுமியைப் பூஜித்து, நூறு ஆண்டுகளுக்கு இந்த இடத்தை விட்டுச் செல்லுமாறு வேண்டினான். அதன்படி தேவி இமயமலைக்குச் சென்றாள். அதன் பிறகு கோல்ஹாசுரன் உள்ளூர் மக்களைத் துன்புறுத்தத் தொடங்கினான். அதனால் அனைத்து தேவர்களும் அவனிடமிருந்து விடுதலை பெற தேவியிடம் வேண்டினர். அப்போது தேவி இங்கு திரும்பினாள். கோல்ஹாசுரன் இந்த இடத்தின் கிழக்கே ரக்தலோலன், மேற்கே ரக்தாக்ஷன், வடக்கே ரக்தபோஜன் மற்றும் தெற்கே ரக்தபீஜன் ஆகிய அரக்கர்களை நியமித்திருந்தான். தேவி அந்தப் பகுதியின் மீது படையெடுத்து இந்த அரக்கர்களை வதம் செய்தாள். மேலும் அஸ்வின் சுத்த பஞ்சமி திதியன்று தேவி கோல்ஹாசுரனை வதம் செய்தாள். அப்போது கோல்ஹாசுரன் தேவியிடம், இந்த இடத்திற்கு எனது பெயரைச் சூட்ட வேண்டும் என்று வேண்டினான். இந்தத் தலம் கயா க்ஷேத்திரத்தைப் போலவே புனிதமானதாக இருக்க வேண்டும் மற்றும் ஒவ்வொரு ஆண்டும் இங்கு பூசணிக்காய் உடைக்கப்பட வேண்டும் என்று கேட்டுக்கொண்டான். இவ்வாறாக இந்த இடத்திற்கு கோலாப்பூர் என்ற பெயர் கிடைத்தது.

‘ஸ்கந்த புராண’த்தின் ‘காசிகண்ட’த்திலும் இந்தக் கதை இடம்பெற்றுள்ளது. அதில், ‘त्रैलोक्यं कोलरूपेण त्रासयन्तं महासुरम् । विनीहत्य स्थितां तत्र रामये कोलापुरे पूरे।।’ என்று கூறப்பட்டுள்ளது. அதாவது – ஒரு மகா அசுரன் பன்றி (கோல) உருவம் எடுத்து மூன்று உலகங்களையும் துன்புறுத்தி வந்தான். தேவி அவனை வதம் செய்தாள், அன்றிலிருந்து தேவி கோலாபுரத்தில் (கோலாப்பூர்) வசிக்கத் தொடங்கினாள். ‘லட்சுமி அஷ்டக’த்திலும் இது குறித்து, ‘नमस्ते गरुडारूढे, कोलासुरभयंकरी।सर्वपापहरे देवी महालक्ष्मी नमोस्तुते。।’ என்று கூறப்பட்டுள்ளது. அதாவது, கருடனின் மீது ஏறி அமர்ந்திருப்பவளும், கோலாசுரனுக்குப் பயங்கரமானவளும், அனைத்துப் பாவங்களையும் போக்குபவளுமான தேவி மகாலட்சுமியை வணங்குகிறேன் என்று பொருள்.

தேவியின் இருப்பிடத்தினால், கோலாப்பூருக்கு அஷ்ட பீடங்களின் கணக்கில் முதலிடம் கிடைத்துள்ளது. ‘தேவிபாகவத’த்தின் ஏழாவது ஸ்கந்தத்தில் முப்பத்தெட்டாவது அத்தியாயத்தில் ‘கோல்ஹாபுரம் மஹாஸ்தானம் யத்ர லக்ஷ்மீஃ ஸதா ஸ்திதா। மாதுஃபுரம் த்விதீயம் ச ரேணுகாதிஷ்டிதம் பரம்। துலாபுரம் த்ருதீயம் ஸ்யாத் ஸப்தச்ருங்கம் ததைவ ச।’ என்று கூறப்பட்டுள்ளது. இதன்படி கோல்ஹாப்பூர் மஹாஸ்தானமாகவும், மாஹூர் இரண்டாவது பீடமாகவும், துல்ஜாப்பூர் மூன்றாவது பீடமாகவும் மற்றும் ஸப்தச்ருங்ககட் அரைப்பீடமாகவும் (அர்தபீடம்) திகழ்கின்றன. மத்ஸ்ய, பத்ம மற்றும் ஸ்கந்த ஆகிய மஹாபுராணங்களில் நூற்றியெட்டு சக்திபீடங்களின் பட்டியலில் ‘கரிவீரே மஹாலக்ஷ்மீ’ என்ற குறிப்பும் உள்ளது. அதன்படி மஹாலக்ஷ்மி கரிவீரின் (கோல்ஹாப்பூர்) அதிஷ்டான தேவதையாவார். இதனால் சக்தியை வழிபடும் சம்பிரதாயத்தில் கோல்ஹாப்பூர் மிக முக்கியமான க்ஷேத்திரமாகக் கருதப்படுகிறது.

‘ஸ்ரீ கரவீர மகாத்மியம்’ எனும் நூலில் இத்தலத்தின் பெருமைகளும் ஐதீகங்களும் குறிப்பிடப்பட்டுள்ளன. இந்நூலில் மகாலட்சுமியை விஷ்ணுப்ரியா லட்சுமி என்று குறிப்பிட்டிருப்பது சிறப்பம்சமாகும். ‘கரவீர மகாத்மிய கிரந்த சுந்தர்। ஹே பஹத்தர் கணஞ்சே கோபூர்। லட்சுமிசஹ ரமாவர்। கிரீடா கரி தயாவரி।।’ என்று அவர் குறிப்பிட்டுள்ளார். கரவீர மகாத்மியம் எனும் இந்த நூலை தாஜிபா ஜோஷிராவ் என்பவர் ௧௮௨௧ முதல் ௧௮௩௨ வரையிலான காலகட்டத்தில், அதாவது பேஷ்வாக்களின் ஆட்சி முடிந்து ஆங்கிலேயர் ஆட்சி தொடங்கிய காலத்திற்குப் பிறகு எழுதினார். அதில் அவர் சிவபெருமானின் குடும்பத்தைச் சேர்ந்த மகாலட்சுமிக்கு விஷ்ணுவின் பத்தினி என்ற வடிவத்தை அளித்தார். விஸ்வகோசத்தின் குறிப்புகளின்படி, இந்திய மரபில் லட்சுமி என்பது விஷ்ணுவின் பத்தினியின் பெயராகும். இருப்பினும், ‘மகா’ எனும் அடைமொழியுடன் உருவான மகாலட்சுமி எனும் சொல், சில நேரங்களில் விஷ்ணுவின் பத்தினி என்ற பொருளிலும், சில நேரங்களில் சிவனின் பத்தினி என்ற பொருளிலும் பயன்படுத்தப்படுவதைக் காண முடிகிறது. ‘தேவிக்கோச’த்தில் இது தொடர்பாக, கோலாப்பூரைத் தவிர மற்ற இடங்களில் மகாலட்சுமியின் சிலையைச் செய்ய வேண்டுமானால், அது விஷ்ணுவின் பத்தினி என்று கருதி சிலை செய்யப்படுகிறது என்று கூறப்பட்டுள்ளது. இதன் பொருள், கோலாப்பூரில் உள்ள மகாலட்சுமி சிவனின் பத்தினியான பார்வதியின் வடிவமாகவே கருதப்படுகிறார் என்பதாகும்.

இக்கோயிலின் மகாலட்சுமி சந்நிதியை யார் கட்டினார்கள் என்பதற்கான உறுதியான வரலாறு இன்னும் அறியப்படவில்லை. இருப்பினும், பெரும்பாலான வரலாற்றாசிரியர்களின் கருத்துப்படி, இக்கோயிலின் கட்டுமானப் பணிகள் சாளுக்கிய மன்னர்களின் ஆட்சிக் காலத்தில் தொடங்கின. வலிமைமிக்க சாளுக்கிய மன்னன் இரண்டாம் புலிகேசியின் (கி.பி. ௬௧௦ முதல் ௬౪௨ வரை) ஆட்சிக் காலத்தில், கி.பி. ௬௨௪-இல் அவரது கர்ணதேவன் என்ற சுபேதார் கோயிலின் கருவறையைக் கட்டினார். கோயில் கட்டடக்கலை ஆய்வாளர் யோகேஷ் பிரபுதேசாயின் கூற்றுப்படி, காஞ்சியின் சோழ மன்னன் கல்யாணியின் சாளுக்கியர்கள் மீது படையெடுத்தபோது, சோழ மன்னன் கோலாப்பூரில் உள்ள இந்த மகாலட்சுமி கோயிலை எரிக்க முயற்சி செய்தான். இந்தச் சம்பவம் பதினொன்றாம் நூற்றாண்டில் நிகழ்ந்தது. அக்காலத்தில் கோயிலை எரிக்க முயற்சி செய்யப்பட்டது என்றால், அதுவரை கோயிலின் கட்டுமானம் மரத்தினால் இருந்திருக்க வேண்டும் என்று ஊகிக்கப்படுகிறது.

இதன்பின்னர் சாளுக்கியர்கள் தற்போதைய கற்கோயிலைக் கட்டியிருக்கலாம். சில வரலாற்றாசிரியர்களின் கருத்துப்படி, ஒருகாலத்தில் சாளுக்கியர்களின் சிற்றரசர்களாக இருந்த சிந்து மன்னர்களே இக்கோயிலைக் கட்டினர். சிந்து மன்னர்கள் கராட் (கராடகம்) மற்றும் கோலாப்பூரின் சில பகுதிகளில் ஆட்சி செய்து வந்தனர். அவர்கள் தங்களை ஃபணீந்திர வம்சத்தினர் (நாக வம்சத்தினர்) என்று அழைத்துக்கொண்டனர். அவர்களின் ஆட்சிக்காலத்தில், முதன்மைக் கோயிலுடன் மகாகாளி மற்றும் மகாசரஸ்வதி ஆகிய தெய்வங்களின் கோயில்கள் இணைக்கப்பட்டன, இதனால் ஒற்றைக் கோபுரக் கோயிலாக இருந்த இது திரிகூடக் கோயிலாக மாறியது.

சிலாஹார வம்சத்திற்கும் இக்கோயிலுக்கும் நெருங்கிய தொடர்பு உண்டு. ‘முசல்மான்பூர்வ மகாராஷ்டிரா’ என்ற நூலில் வா. கிரு. பாவே அவர்கள், சிலாஹார மன்னன் மார்சிம்மன் (௧௦௫௫-௧௦௭௦) கில்கில் துர்கத்தை (காகல்) தலைநகராகக் கொண்டு ஆட்சி செய்ததாகக் குறிப்பிட்டுள்ளார். அவன் மகாலட்சுமி கோயிலை விரிவுபடுத்தினான் என்று நம்பப்படுகிறது. கண்டராதித்தன் மற்றும் போஜன் ஆகியோர் அவனது புதல்வர்கள். இவர்களில் கண்டராதித்தன் கோயிலின் மீது கலசத்தை ஏற்றினான். இந்த கண்டராதித்தனின் பேரனான இரண்டாம் போஜன் ஆட்சிக்கு வந்த பிறகு, கோலாப்பூர் மகாலட்சுமி கோயிலுக்கு தானம் வழங்கினான். அவனது நாகரி எழுத்து மற்றும் சமஸ்கிருத மொழியிலான ஒரு கல்வெட்டில், கோபர்வாடா அருகிலுள்ள ஒரு நிலம் மற்றும் பாவா என்ற கிராமத்தை பிராமணர்களுக்கும், உமாமகேஸ்வரர் மற்றும் மகாலட்சுமி ஆகிய தெய்வங்களின் பூசைக்காகவும் அக்ரஹாரமாக வழங்கியதாகக் குறிப்பு உள்ளது.

மகாலட்சுமி சிலாஹாரர்களின் குலதெய்வமாக இருந்தார். அதேபோல் சாளுக்கியர்கள், கதம்பர்கள் மற்றும் யாதவ மன்னர்களுக்கும் மகாலட்சுமியின் மீது நம்பிக்கை இருந்தது. கோவாவின் கதம்ப மன்னன் ஆறாம் சஷ்டதேவனின் சகாப்தம் ௯௩௨ (கி.பி. ௧௦௧௦) செப்பேட்டில் ‘ஸ்ரீகொல்லாபுரமேத்ய யேன ச ஸ்ரீமகாலட்சுமி சமாராதிதா’ என்று வர்ணிக்கப்பட்டுள்ளது. இதேபோல் மகாலட்சுமி கோயில் வளாகத்தில் உள்ள கணேசர் கோயிலின் படிகளுக்கு வலதுபுறம் உள்ள தூணில் யாதவ மன்னன் சிங்கணதேவனின் ஆட்சிக்கால கல்வெட்டு செதுக்கப்பட்டுள்ளது. நாகரி எழுத்து மற்றும் சமஸ்கிருத மொழியில் உள்ள இந்த கல்வெட்டு சகாப்தம் ௧௧௪௦, பௌதாயன சம்வத்சரம் (கி.பி. ௧௨௧௮) காலத்தைச் சேர்ந்தது, அதில் தைலன் என்ற நபர் மகாலட்சுமி கோயிலின் முன்னால் தோரணத்தைக் கட்டியதாகக் குறிப்பிடப்பட்டுள்ளது.

இக்கோயிலின் மேற்கு வாசலுக்கு முன்னால் உள்ள படிகளுக்கு அருகில் யாதவ மன்னன் ஜெயசிலனின் கல்வெட்டு கண்டெடுக்கப்பட்டது. ‘திங்கட்கிழமை, மாக சுத்த ௧௫, துர்முகி சம்வத்சரம், சகாப்தம் ௧௧௫௮’ (கி.பி. ௧௨௩௬) அன்று செதுக்கப்பட்ட இந்த கல்வெட்டில், ஜெயசிலன் சந்திர கிரகணத்தின் போது சௌவர்ண ஜதேஸ்வரருக்கு தூபம், தீபம், நைவேத்தியம் காட்டுவதற்காக சில அரசு வருவாயைத் தானமாக வழங்கியதாகக் குறிப்பிடப்பட்டுள்ளது. இக்கோயில் வளாகத்தில் உள்ள நவக்கிரக கோயிலின் ரங்கமண்டபத் தூணில் யாதவ மன்னன் மகாதேவனின் ஆட்சிக்கால கல்வெட்டு உள்ளது. ‘சகாப்தம் ௧௧௮௭, குரோதன சம்வத்சரம், மாக சுத்த பௌர்ணமி’ (வெள்ளிக்கிழமை, ௨௨ ஜனவரி ௧௨௬௬) தேதியிட்ட இந்த கல்வெட்டின் முக்கிய நோக்கம், ‘பண்டிதர் கனகசந்திரன் மற்றும் ஹெகடே வசவதேவர் ஆகியோர் ஈஸ்வரகேசவர் மற்றும் நரசிம்மருக்கு நேமாதேவி பஸ்தியின் நிர்வாகத்திற்காக சில நிலங்களை தானமாக வழங்கியுள்ளனர்’ என்பதைத் தெரிவிப்பதாகும். இவை அனைத்திலிருந்தும் மகாலட்சுமி கோயிலின் தொன்மை தெளிவாகிறது.

சௌல் மன்னன் இக்கோயிலை எரிக்க முயற்சித்தது போலவே, பாமினி மற்றும் அதில்ஷாஹி சுல்தான்களும் ௧௪ மற்றும் ௧௫-ஆம் நூற்றாண்டுகளில் இக்கோயிலைச் சிதைத்தனர். மேஜர் டி. சி. கிரஹாம் அவர்களின் ௧௮௫௪-ஆம் ஆண்டின் ‘ஸ்டேட்டிஸ்டிக்கல் ரிப்போர்ட் ஆஃப் த பிரின்சிபாலிட்டி ஆஃப் கோலாப்பூர்’ என்ற நூலில் இது குறிப்பிடப்பட்டுள்ளது. அக்காலத்தில் இக்கோயிலின் மகாலட்சுமி சிலை ஒரு வீட்டில் மறைத்து வைக்கப்பட்டிருந்தது. பின்னர் கி.பி. ௧௭௨௨-இல் சத்ரபதி இரண்டாம் சாம்பாஜி அவர்கள் அந்தச் சிலையை இன்றுள்ள கோயிலில் பிரதிஷ்டை செய்தார். இந்த பிரதிஷ்டைக்காக இரண்டாம் சாம்பாஜிராஜே பன்ஹாலா கோட்டையிலிருந்து சிதோஜி இந்திராவ் கோர்படேவை கோலாப்பூருக்கு அனுப்பினார் என்று பதிவு செய்யப்பட்டுள்ளது.

கோலாப்பூர் நகரத்தின் ஒரு மேட்டில் மகாலட்சுமியின் இக்கோயில் அமைந்துள்ளது. நகரக் குடியிருப்புகளால் இந்த மேடு வெளியில் தெரியவில்லை என்றாலும், கோயிலின் மேற்குப் பக்க சரிவு ரங்காளா ஏரி வரை செல்வதைக் காணலாம். மூன்று சிகரங்களைக் கொண்ட (திரிகூட) இக்கோயில் ஹேமாடபந்தி பாணியில் கட்டப்பட்டுள்ளது. கோயில் மேற்கு நோக்கி அமைந்துள்ளது. கோயிலின் பிரகாரம் ஐங்கோண வடிவில் விசாலமாக உள்ளது மற்றும் கற்களால் தரைதளம் அமைக்கப்பட்டுள்ளது. பிரகாரத்திற்கு மொத்தம் நான்கு மகா வாசல்கள் உள்ளன. இதில் மேற்கே உள்ள முதன்மை மகா வாசலில் நகாரகானா உள்ளது. இந்த மகா வாசல் வழியாக தேவியின் சிலையைக் காணலாம். பிரகாரத்தின் வடக்கு மகா வாசலில் ஒரு பெரிய மணி இருந்தது. அதனால் அது காட்டி தர்வாஜா (மணி வாசல்) என்று அழைக்கப்படுகிறது. இந்த மணியை ராஜரிஷி ஷாஹு மகாராஜ் பொருத்தினார். இந்த மணியின் மீது ‘Ava Maria Gratia Dominus Tecum Ihs’ (ஹெயில் மேரி. முழு கிருபையுடன் ஆண்டவர் உன்னுடன் இருக்கிறார்.) என்ற போர்த்துகீசிய வாக்கியம் செதுக்கப்பட்டுள்ளது. இந்த மணி ௧௬௮௩-இல் கோவா போருக்குப் பிறகு சத்ரபதி சாம்பாஜி மகாராஜால் கோலாப்பூருக்குக் கொண்டு வரப்பட்டதாக நம்பப்படுகிறது. இந்த காட்டி தர்வாஜாவுக்கு அருகிலேயே நவக்கிரக கோயில் உள்ளது. தெற்கு மகா வாசல் வித்யாபீட தர்வாஜா என்றும், கிழக்கு மகா வாசல் பூர்வா தர்வாஜா என்றும் அழைக்கப்படுகிறது.

மகாலட்சுமி கோயிலின் அமைப்பு முகமண்டபம், சபாமண்டபம், அந்தராளம் மற்றும் கருவறை ஆகியவற்றைக் கொண்டது. இங்குள்ள சபாமண்டபம் மணிமண்டபம் என்று அழைக்கப்படுகிறது. கோயிலின் மேற்கு மகா வாசல் வழியாக பிரகாரத்திற்குள் நுழைந்தவுடன் முன்னால் முகமண்டபம் உள்ளது. கருட மண்டபம் அதன் ஒரு பகுதியாகும். ௧௮௪௪ முதல் ௧௮௬௭-ஆம் ஆண்டு காலப்பகுதியில் இது கட்டப்பட்டது. இந்த மண்டபத்தின் இருபுறமும் உள்ள தேவகோஷ்டங்களில் செதுக்கப்பட்ட சிலைகள் உள்ளன. இவை பரதன் மற்றும் சத்ருக்னனின் சிலைகள் என்று கூறப்படுகிறது. இந்த சிலைகள் சமண துவாரபாலகர்களுடையவை என்று சிலர் கருதுகின்றனர். அஸ்வின் நவராத்திரி விழாவின் போது, இதே மண்டபத்தில் உள்ள கல் மேடையில் மகாலட்சுமியின் வெள்ளிப் பிரதிமை பிரதிஷ்டை செய்யப்படுகிறது.

முகமண்டபத்தின் முதன்மை நுழைவாயிலுக்கு அருகில் (இப்போது இந்த வாசல் மூடப்பட்டுள்ளது.) கணேசர் சிலை பிரதிஷ்டை செய்யப்பட்டுள்ளது. முன்னால் சபாமண்டபம் (மணிமண்டபம்) உள்ளது. அதன் பின்புறத்தில் ஜெய் மற்றும் விஜயன் என்ற துவாரபாலகர்களின் செதுக்கப்பட்ட சிலைகள் உள்ளன. இந்த ஜெய் மற்றும் விஜயன் ஒரே இரவில் மகாலட்சுமி கோயிலைக் கட்டியதாக ஒரு ஐதீகம் கூறப்படுகிறது. அதனால் இந்த சிலைகளின் அருகில் கட்டுமானக் கருவிகள் செதுக்கப்பட்டுள்ளன. சபாமண்டபத்திற்கு இருபுறமும் இரண்டு நுழைவாயில்கள் உள்ளன. அதில் வடக்கு நுழைவாயில் வழியாக மகாகாளி கோயிலுக்கும், தெற்கு நுழைவாயில் வழியாக மகாசரஸ்வதி கோயிலுக்கும் செல்லலாம். இந்த சபாமண்டபம் மகாநாடமண்டபம் என்றும் அழைக்கப்படுகிறது. இந்த மண்டபத்தின் சிறப்பம்சம் அங்குள்ள அகலமான மற்றும் செதுக்கப்பட்ட வேலைப்பாடுகள் கொண்ட பல பாறைத் தூண்கள் ஆகும். இங்குள்ள தரிசன வரிசையில் முதலில் மகாகாளியின் தரிசனம் கிடைக்கிறது. அதன்பின்னர் மகாகாளி மற்றும் மகாசரஸ்வதியின் தரிசனம் கிடைக்கிறது. கோயிலின் அந்தராளத்திலும் சபாமண்டபத்தைப் போலவே அகலமான செதுக்கப்பட்ட தூண்கள் உள்ளன. இந்த கட்டுமானங்கள் அனைத்தும் வேசர கட்டிடக்கலை பாணியில் உள்ளன. கோயிலின் முதன்மைக் கருவறை செதுக்கப்பட்ட வேலைப்பாடுகள் கொண்ட கதவுச் சட்டத்தைக் கொண்டுள்ளது. இந்தச் சட்டத்தின் மேல் பகுதியில் மகாகாளியின் சிறிய சிலை செதுக்கப்பட்டுள்ளது. இங்கு ஸ்ரீயந்திரம் மற்றும் ஒரு தேவகோஷ்டத்தில் கணேசர் சிலையும் நிறுவப்பட்டுள்ளது.

கருவறையில் உயர்ந்த வஜ்ரபீடத்தின் மீது மஹாலக்ஷ்மியின் திருவுருவம் வீற்றிருக்கிறது. இந்தத் திருமேனி கருங்கல்லால் (பேசால்ட்) செதுக்கப்பட்டுள்ளது. ௧.௨௨ மீட்டர் உயரமுள்ள இந்தத் திருவுருவம் நின்ற கோலத்தில் (ஸ்தானக வடிவில்) உள்ளது. நான்கு கரங்களைக் கொண்ட இந்தத் திருமேனியின் பின் வலது கரத்தில் கதையும், இடது கரத்தில் கேடயமும் உள்ளன. முன் வலது கரத்தில் மாதுளை (பீஜபூரக) கனியும், இடது கரத்தில் பாத்திரமும் உள்ளன. இந்தத் திருவுருவத்துடன் சிங்கத்தின் சிலையும் உள்ளது. எனவே, அம்பாபாயை ‘சிம்ஹவாஹினி’ என்றும் அழைக்கின்றனர். திருமேனியின் சிரசில் மூன்றரை சுருள்களைக் கொண்ட நாகமும், அதற்குப் பின்னால் லிங்கமும் உள்ளன. இதிலிருந்து இந்தத் திருவுருவம் சைவ மரபைச் சேர்ந்தது என்பது தெளிவாகிறது. இந்த ஆலயத்தின் கருவறையின் சிறப்பம்சம் என்னவென்றால், இதில் குளியலறை, களஞ்சியம் மற்றும் பள்ளியறை போன்ற அறைகள் உள்ளன. அதேபோல், இந்த கருவறையின் மற்றொரு சிறப்பு இது இரு அடுக்கு மாடிகளைக் கொண்டதாகும். இதன் இரண்டாம் தளத்திலும் ஒரு ஆலயம் உள்ளது. மஹாலக்ஷ்மி ஆலயத்தின் இடதுபுறம் உள்ள படிக்கட்டுகள் வழியாக அங்கு செல்லலாம். இந்த ஆலயத்தில் ஆத்யலிங்கம் அல்லது மாத்ருலிங்கம் பிரதிஷ்டை செய்யப்பட்டுள்ளது. லிங்கத்திற்கு முன்னால் நந்தி தேவர் வீற்றிருக்கிறார். இந்த மாத்ருலிங்கம் அல்லது மாதுலிங்கம் ௧௨-ஆம் நூற்றாண்டில், யாதவ ஆட்சிக் காலத்தில் பிரதிஷ்டை செய்யப்பட்டதாகக் கூறப்படுகிறது. மஹாலக்ஷ்மி திருமேனியின் சிரசில் உள்ள சிவலிங்கத்தை பக்தர்கள் தரிசிக்க இயலாததால், இங்கு மாத்ருலிங்கம் நிறுவப்பட்டதாகக் கூறப்படுகிறது.

உயர்ந்த அடித்தளத்தில் கட்டப்பட்டுள்ள மஹாலக்ஷ்மி ஆலயத்தின் வெளிப்புறத்திலும் அழகான சிற்ப வேலைப்பாடுகள் செய்யப்பட்டுள்ளன. கருங்கல்லால் கட்டப்பட்ட சுவர்களில் குறிப்பிட்ட இடைவெளியில் தேவகோஷ்டங்கள் உள்ளன. அவற்றில் இசைக்கலைஞர்கள், சுரசந்தரிகள், யக்ஷர்கள் மற்றும் வீரர்களின் அற்புதமான சிலைகள் செதுக்கப்பட்டுள்ளன. ஒரு தேவகோஷ்டத்தில் ஸ்ரீகிருஷ்ணரின் திருவுருவமும் உள்ளது. ஆலய வளாகத்தில் சேஷசாயி நாராயணர், தத்தாத்ரேயர், கணபதி, நவக்கிரகங்கள், விட்டல்-ரகுமாயி உள்ளிட்ட பல தெய்வங்களின் ஆலயங்கள் உள்ளன. இதில் கிழக்கு மகாத்வாரத்திற்கு அருகில் உள்ள சேஷசாயி ஆலயமும், காட்டி தர்வாஜாவிற்கு அருகிலுள்ள நவக்கிரக ஆலயமும் தனிச்சிறப்பு வாய்ந்தவை. சேஷசாயி ஆலயம் எண்கோண வடிவிலானது. அதன் அற்புதமான சிற்ப வேலைப்பாடுகளால் அலங்கரிக்கப்பட்ட குவிமாடத்தின் விளிம்புகளில் பல ஜைன தீர்த்தங்கரர்களின் சிலைகள் செதுக்கப்பட்டுள்ளன. இந்த ஆலயம் தீர்த்தங்கரர் நேமிநாதருடையது என்று கருதப்படுகிறது. குறிப்பாக, இதில் பகவான் விஷ்ணு சேஷனின் மீது வீற்றிருக்கும் திருவுருவம் உள்ளது.

நவக்கிரக ஆலயத்தில் உயர்ந்த மேடையில் ஒன்பது கிரகங்களின் சிலைகளும், மகிஷாசுரமர்த்தினி சிலையும், சிவலிங்கமும் உள்ளன. இந்த ஆலயம் ௧௯௪௧-இல் ஸ்ரீமந்த் ஜாகீர்தார் பாபாசாகேப் காட்கே அவர்களால் கட்டப்பட்டது. இந்த ஆலயத்திற்கு முன்னால் ஒரு சிறிய திறந்தவெளி சபா மண்டபம் உள்ளது. இந்த சபா மண்டபம் யாதவர் காலத்தைச் சேர்ந்தது. அதன் கூரையின் உட்புறத்தில் ஒன்பது கிரகங்கள் மற்றும் அஷ்டதிக்குபாலகர்களின் நேர்த்தியான சிற்பங்கள் செதுக்கப்பட்டுள்ளன. இதன் ஒரு தூணில் யாதவ மன்னன் மகாதேவனின் ஆட்சிக்காலத்தைச் சேர்ந்த கல்வெட்டு உள்ளது.

கோலாப்பூரின் மஹாலக்ஷ்மி அல்லது அம்பாபாய் ஒட்டுமொத்த மகாராஷ்டிராவின் குலதெய்வமாக இருப்பதால், அவரைத் தரிசிக்கவும், நேர்த்திக்கடன்களைச் செலுத்தவும் தினமும் ஆயிரக்கணக்கான பக்தர்கள் இங்கு வருகிறார்கள். ஒவ்வொரு வெள்ளிக்கிழமையும், சைத்ர வத்ய பிரதமை அன்றும், அஸ்வின், கார்த்திகை, மார்கழி மற்றும் மாகம் ஆகிய நான்கு மாதங்களின் பௌர்ணமி அன்றும் ஆலய வளாகத்திலிருந்து தேவியின் பித்தளைத் திருமேனி பல்லக்கில் ஊர்வலமாக எடுத்து வரப்படுகிறது. இங்கு நவராத்திரி விழா ஆயிரக்கணக்கான பக்தர்களின் முன்னிலையில் மிகுந்த உற்சாகத்துடனும் கோலாகலத்துடனும் கொண்டாடப்படுகிறது. இந்த விழாவின் போது அஷ்டமியன்று தேவியின் நகர ஊர்வலம் நடைபெறுகிறது. அஸ்வின் பஞ்சமியன்று கோலாப்பூரிலிருந்து சுமார் ௫ கி.மீ தொலைவில் உள்ள தெம்பலாய் ஆலயத்திற்கு மஹாலக்ஷ்மியின் பல்லக்கு ஊர்வலமாக எடுத்துச் செல்லப்படுகிறது.

இந்த ஆலயத்தின் மற்றொரு முக்கியமான மற்றும் கட்டடக்கலை அதிசயம் என்று கருதப்படும் விழா ‘கிரணோத்சவம்’ ஆகும். இங்கு ஒவ்வொரு ஆண்டும் ஜனவரி ௩௧ மற்றும் நவம்பர் ௯ ஆகிய தேதிகளில் சூரியக் கதிர்கள் மஹாலக்ஷ்மி திருமேனியின் பாதங்களில் விழுகின்றன. அதன் பிறகு பிப்ரவரி ௧ மற்றும் நவம்பர் ௧௦ ஆகிய தேதிகளில் கதிர்கள் தேவியின் மார்பு வரை சென்றடைகின்றன. பிப்ரவரி ௨ மற்றும் நவம்பர் ௧௧ ஆகிய தேதிகளில் சூரியக் கதிர்கள் தேவியின் முழு திருமேனியிலும் விழுகின்றன. இந்த கிரணோத்சவத்தைக் காண உள்நாடு மற்றும் வெளிநாடுகளிலிருந்து பக்தர்கள் இங்கு வருகிறார்கள்.

பயனுள்ள தகவல்கள்

• கோலாப்பூர் ரயில் நிலையத்திலிருந்து ௪ கி.மீ தொலைவில்
• மகாராஷ்டிரா மற்றும் கர்நாடகாவின் பல நகரங்களிலிருந்து கோலாப்பூருக்கு நேரடி அரசுப் பேருந்து வசதி
• சொந்த வாகனங்கள் ஆலயத்தின் வாகன நிறுத்துமிடம் வரை வரலாம்
• ஆலய வளாகத்தில் தங்குவதற்கும் உணவிற்கும் பல வசதிகள்
• தொடர்பு : ஆலய அலுவலகம், தொலைபேசி : ௦௨௩௧ ௨௫௪௧௭௭௯