மகாகாளி கோயில்

காளாதேவி சாலை, பாய்துணி, மும்பை

காளாதேவி என்பது மகாகாளி அதாவது காளிகா மாதாவின் உருவமாகும். இத்தேவியின் பெயரால் அழைக்கப்படும் பாதையில் பாய்துணியில் மகாகாளியின் இரண்டரைநூற்றாண்டுகளுக்கு மேல் பழமையான கோயில் அமைந்துள்ளது. மகாகாளி என்பவர் த்வஷ்டா கசார் சமூகத்தின் குலதெய்வமாகக் கருதப்படுகிறார். தீய செயல்களை அழிக்கும் இத்தேவி, த்வஷ்டா கசார் சமூகத்தில் காக்கும் தெய்வமாக வழிபடப்படுகிறாள். இச்சமூகத்தின் புகழ்பெற்ற குடிமக்கள் ஒன்றிணைந்து இங்கு இக்கோயிலை நிறுவினர். இக்கோயில் மும்பையிலுள்ள இச்சமூகத்தின் எண்ணற்ற குடும்பங்களின் வழிபாட்டுத் தலமாகும். வைகை (வைகாசி) பௌர்ணமியன்று தேவியின் திருவிழா நடைபெறுகிறது. இந்நிகழ்ச்சியில் ஆயிரக்கணக்கான குடிமக்கள் கலந்துகொள்கிறார்கள்.

‘தேவி மகாத்மிய’த்தின் ஐதீகத்தின்படி, மூலப் பிரகிருதியான ஆதிமாயை பகவதி மகாலட்சுமியால் தமைகுணம் மற்றும் சத்துவ குணங்களிலிருந்து மகாகாளி மற்றும் மகாலட்சுமி (மகாகாளி மற்றும் மகாலசரசுவதி) ஆகிய இரு வடிவங்கள் உருவாக்கப்பட்டு, அவைகளுக்கு அந்தந்த குணங்களுக்கு ஏற்ப பொருத்தமான ஒரு ஆண்பெண் ஜோடியை உருவாக்கும்படி கூறப்பட்டது. அதிலிருந்து பின்னர் பிரபஞ்சமும் சிருஷ்டியும் படைக்கப்பட்டன. இவ்வகையில் மகாகாளி எப்படிப்பட்ட சங்காரி (அழிப்பவள்)யோ, அதேபோல் அவள் உலக அன்னையாகவும் போஷிப்பவளாகவும் இருக்கிறாள் என்று நம்பப்படுகிறது. இத்தேவியின் மிகவும் பிரபலமான ஐதீகம் இரக்தபீஜன் என்ற அரக்கனுடன் தொடர்புடையது. ‘துர்கா சப்தசதி’யின் எட்டாவது அத்தியாயத்தின்படி, இரக்தபீஜன் ஒரு சக்திவாய்ந்த அரக்கனாவான். அவனுக்கு சிவபெருமிடமிருந்து, அவனது இரத்தத்துளி நிலத்தில் விழுந்தால் அதிலிருந்து அவனைப் போன்றே மற்றொரு இரக்தபீஜ அரக்கன் தோன்றுவான் என்ற வரம் கிடைத்திருந்தது. அதனால் அவன் வெல்ல முடியாதவனாக மாறினான். அவனது தீய செயல்களிலிருந்து தேவர்களை விடுவிக்க தேவி துர்கா மகாகாளி அவதாரம் எடுத்தாள். இரக்தபீஜனுடன் போரிடும்போது அவனது இரத்தத்துளி நிலத்தில் விழாமல் இருக்க காளி விஸ்வரூபம் எடுத்தாள். அவளே மகாகாளி ஆவாள். அவள் இரக்தபீஜனின் இரத்தம் நிலத்தில் விழுவதற்கு முன்பே குடித்துவிட்டாள். இவ்வகையில் அவள் இந்த மகா பயங்கரமான அசுரனை வதம் செய்தாள்.

த்வஷ்டா கசார் சமூகம் தன்னை த்வஷ்டா ரிஷியின் வம்சாவளியாகக் கருதுகிறது. த்வஷ்டா என்பது வேத கால தேவர்களின் குழுவிலுள்ள ஒரு தேவனின் பெயருமாகும். மராட்டிய விசுவகோசத்தின் (மராட்டிய கலைக்களஞ்சியத்தின்) பதிவுகளின்படி, ‘இவர் தேவர்களின் கைவினைஞராவார். இவர் இந்திரனின் வஜ்ராயுதத்தை உருவாக்கினார், பிரகஸ்பதிக்காக இரும்புக்கோடாரியை உருவாக்கினார், மேலும் சோமபானம் குடிப்பதற்காக ‘சமசம்’ எனப்படும் பாத்திரங்களை உருவாக்கினார். இவர்தான் திருதராட்டிரனுக்காக இந்திரப்பிரஸ்தத்தையும் (மகாபாரதம், ஆதிபர்வம், z२७·५९), கிருஷ்ணருக்காக துவாரகையையும் (பாகவதம் z०·५०) மற்றும் இந்திரனுக்காக இலங்கையையும் (ராமாயணம், உத்தரகாண்டம், z) உருவாக்கினார். சேது அணை கட்டிய நளன் இவருடைய மகனே ஆவாள். இவரே பிரஜாபதி மற்றும் விஸ்வகர்மா என்றும் அழைக்கப்படுகிறார். ஏனெனில் கைவினைத்திறனால் எதைச் செய்ய வேண்டுமோ அதற்கு இவரே உரியவராவார் என்று பிரம்மாண்ட புராணத்தில் (z·z·८६) குறிப்பிடப்பட்டுள்ளது.’ விசுவாவின் (விசுவகர்மாவின்) அத்தகைய ஐதீகம் பிரம்மவைவர்த்த புராணத்தில் கூறப்பட்டுள்ளது, அதாவது விசுவகர்மா திருதாதி (துருதாதி) என்ற அப்ஸரஸுடன் (அப்சரசுடன்) தொடர்பு கொண்டிருந்தார். அதனால் பிரம்மதேவன் அந்த அப்சரசை சபித்தார். அதன் விளைவாக அவள் கோபர்களின் வீட்டில் பிறந்தாள், அதே சமயம் விசுவகர்மாவுக்கு பிராமணப் பிறவி கிடைத்தது. இந்தப் பிறவியில் இவ்விருவரும் பிரயாகை க்ஷேத்திரத்தில் சந்தித்தனர் மற்றும் அவர்களிடமிருந்து மாளி, கசார், சிப்பி வேலை செய்பவர்கள், அத்துடன் தச்சு வேலை செய்பவர்கள், கல்லுடைப்பவர்கள் போன்ற மக்கள் தோன்றினார்கள். த்வஷ்டா கசார் சமூகத்தின் கைவினைஞர்கள் பழங்காலத்தில் உலோகம் வேலை செய்யும்போது, வெப்பத்திலிருந்து தங்களைப் பாதுகாத்துக் கொள்ளவும் வெற்றி பெறவும் மகாகாளியை வழிபட்டு வந்ததாகக் கூறப்படுகிறது. மகாகாளி என்பது அழிவின் சின்னம் மட்டும் அல்ல, அவள் ‘மோட்சம்’ அருளும் தெய்வமும் ஆவாள். அவள் பக்தர்களின் மனத்திலுள்ள அகந்தை, அறியாமை மற்றும் தீய எண்ணங்களை அழிக்கிறாள். அவளை வழிபடுவதால் எதிரிகள் மீது வெற்றி கிடைக்கும் மற்றும் பயத்திலிருந்து விடுதலை கிடைக்கும் என்று நம்பப்படுகிறது.

பவ்துணி (பாய்துணி) என்பது முற்காலத்தில் மும்பையிலிருந்த ஒரு சாதாரண கிராமமாகும். இதைப் பற்றி கோவிந்த் நாராயண் மாட்கோண்கர் தனது ‘மும்பையின் வர்ணனை’ என்ற z८६३ ஆம் ஆண்டில் வெளியிடப்பட்ட புத்தகத்தில் எழுதியுள்ளார், ‘மதாரபாடா, உமர்வாடா, மஸ்கான், மாஹிம் என்பவை தனித்தனித் தீவுகளாக இருந்து இடையில் சிறிய உப்புநீர்க் கால்வாய்கள் இருந்தன. நாங்கள் பாய்துணி என்று அழைத்த இடத்திலிருந்து இது தொடர்ச்சியான உப்புநீர்க் கால்வாயாக இருந்தது மற்றும் ஓதங்கள் வரும்போது (பெருவெள்ளம் வரும்போது) பிண்டி பஜாரிலிருந்து சிஞ்ச்பந்தர் வரை தண்ணீர் நிரம்பிச் செல்லும். இந்த இடத்திற்கு பாய்துணி என்று பெயர் வந்ததற்குக் காரணம் என்னவென்றால், முன்பு மாஹிம், வோர்லி மற்றும் மாட்டுங்காவிலிருந்து மக்கள் வந்து இந்தக் கால்வாயில் கால்களைக் கழுவிக்கொண்டு மும்பைக்கு வருவார்கள், அதனால்தான் இதற்கு பாய்துணி என்று பெயர் வந்தது.’ பாலகிருஷ்ண பாபு ஆச்சார்யா மற்றும் மோரோ விநாயக் ஷிங்கே ஆகியோரின் ‘மும்பையின் சுருக்கம்’ (z८८९) என்ற புத்தகத்தின்படி, தோராயமாக z७९० ஆம் दशक (பத்தாண்டு) வரை பாய்துணி வரை ஓதத்தின் நீர் வந்து கொண்டிருந்தது. அந்தக் காலத்தில், z७६२ ஆம் ஆண்டு இங்கு இக்கோயில் நிறுவப்பட்டது. கோயிலை நிறுவிய சுமார் பத்தாண்டுக்குள் பாய்துணியின் வளர்ச்சி தொடங்கியது. கிருஷ்ணராவ் ரகுநாத்ஜி நவால்கர் என்ற கே. ரகுநாத்ஜி மத்திய மற்றும் தெற்கு மும்பையிலுள்ள கோயில்களின் குறிப்புகளைக் கொண்ட ‘தி இந்து டெம்பிள்ஸ் ஆஃப் பாம்பே’ என்ற புத்தகத்தை z८९५ ஆம் ஆண்டில் வெளியிட்டார். இப்புத்தகத்திலும் இக்கோயில் பதிவு செய்யப்பட்டுள்ளது.

இங்கிருக்கும் இரைச்சலான சாலையில் கடைகளின் கூட்டத்திற்கு மத்தியில் இக்கோயிலின் சிறிய நுழைவாயில் அமைந்துள்ளது. சபாமண்டபம் மற்றும் கருவறை போன்ற கட்டமைப்பு இக்கோயிலில் உள்ளது. இங்கிருக்கும் சபாமண்டபம் z९zz ஆம் ஆண்டில் கட்டப்பட்டது. சபாமண்டபத்தில், கருவறையின் நுழைவாயிலின் இருபுறமும் இரண்டு பெரிய தேவக்கோட்டங்கள் உள்ளன. இதில் இடதுபுறக் தேவக்கோட்டத்தில் விநாயகரின், வலதுபுறக் தேவக்கோட்டத்தில் காலபைரவரின் சிலைகள் அமர்ந்துள்ளன. இங்கிருக்கும் வாசற்கதவு செதுக்கப்பட்ட வெள்ளித் தகட்டின் மேலறையைக் கொண்டுள்ளது. வாசற்கதவின் முகப்புப் பகுதியில் விநாயகரின் செதுக்கப்பட்ட சிலை அமைந்துள்ளது, அதே சமயம் உத்திராங்கம் பகுதியில் ஆதிசேஷன் மேல் துயிலும் லட்சுமி-நாராயணரின் பெரிய பிரதிமை உள்ளது. கருவறையில் பிரம்மாண்டமான வெள்ளித் தாழாரத்தில் மகாகாளியின் கருங்கற் சிலை அமர்ந்துள்ளது. இச்சிலை சதுர்புஜமாகும். தேவியின் மேல் வலது கையில் சூலமும் இடது கையில் கத்தியும் உள்ளது. கீழது இடது கையில் உடுக்கையும் வலது கையில் பாத்திரமும் உள்ளது. ஆடைகள், ஆபரணங்கள் மற்றும் மாலைகளால் அலங்கரிக்கப்பட்ட இச்சிலையின் தலையில் மகர குண்டலங்கள் கொண்ட தங்க மகுடம் உள்ளது. இங்கு தேவியின் பாதத்திற்கு அருகில் புலிச் சிலை உள்ளது. மகாகாளி, விநாயகர் மற்றும் காலபைரவர் ஆகிய மூன்று சிலைகளின் மறுபிரதிஷ்டை z জুন z०zz (೯ ஜூன் z०zz) அன்று செய்யப்பட்டது. இச்சிலைகள் த்வஷ்டா கசார் சமூகத்தைச் சேர்ந்த சிற்பி ராஜீவ் எச். தாலிம் என்பவரால் வடிக்கப்பட்டுள்ளன. கோயிலின் கருவறையின் மீது நான்கு பக்கங்களிலும் மேல்தோறும் சுருங்கிய உருசிருங்க வகைக் கோபுரம் உள்ளது. அதன் மீது நான்கு பக்கங்களிலும் தேவக்கோட்டங்கள் உள்ளன. மேலே கலசமும் தங்கக் குடமும் உள்ளது. கோபுரத்தில் தர்மக்கொடி பறந்து கொண்டிருக்கிறது. z८५७ கிளர்ச்சி நடைபெற்றுக் கொண்டிருந்த காலத்தில் இக்கோயிலின் மீது கலசம் நிறுவப்பட்டது, அதன்பிறகு நூறு ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு, அதாவது z९५७ ஆம் ஆண்டில் இக்கலசத்திற்குத் தங்க முலாம் பூசப்பட்டது.

இந்தக் கோவிலில் பக்தர்கள் தினமும் காலை ௰ முதல் மதியம் ௰௨ மணி வரை மற்றும் மதியம் ௰௩ முதல் இரவு ௯ மணி வரை அம்மனைத் தரிசனம் செய்யலாம். செவ்வாய் மற்றும் வெள்ளி ஆகிய இரண்டு நாட்களில் இக்கோவிலில் பக்தர்களின் கூட்டம் அதிகமாக இருக்கும். இங்கே குடிப்பாடவா, ராமனவமி, ஹனுமன் ஜெயந்தி, ஆஷாத் கிருஷ்ண சதுர்த்தசி மற்றும் பால்குண அமாவாசை ஆகிய நாட்களில் மகாபூஜை (தண்டி பூஜை), கொஜாகிரி பௌர்ணமி, திரிபுராரி பௌர்ணமி, வசந்த பஞ்சமி, ஹோலி, விஜயதசமி ஆகிய பண்டிகைகளும் விழாக்களும் விமரிசையாகக் கொண்டாடப்படுகின்றன. கோவிலில் நவராத்திரி விழாவும் கோலாகலமாகவும் பக்திப் பெருக்குடனும் கொண்டாடப்படுகிறது. இக்காலத்தில் அஸ்வின் சுக்ல சஷ்டியன்று அம்மனின் கொந்தளம் (கோந்தள்) மற்றும் நவமியன்று ஹோம ஹவன் ஆகியவை நடத்தப்படுகின்றன. வைகை (வைசாக்) பௌர்ணமி மகாகாளி அம்மன் கோவிலின் ஸ்தாபனத் தினம் (நிறுவப்பட்ட நாள்) ஆகும். இந்நாளில் இங்கு அம்மனின் பெரிய திருவிழா (யாத்திரை) நடைபெறுகிறது. மூன்று நாட்கள் நடைபெறும் இத்திருவிழா வைகைக் (வைசாக்) மாத சுக்ல சதுர்த்தசியன்று மாலையில் தீபம் ஏற்றித் தொடங்கப்படுகிறது. வைகை (வைசாக்) பௌர்ணமியன்று காலையில் அம்மனுக்கு அபிஷேகம் செய்யப்படுகிறது. வைகை (வைசாக்) கிருஷ்ண பிரதமையன்று மாலையில் அம்மனின் கோவில் பிரகார வலம் வருதலும் பல்லக்குத் திருவிழாவும் நடைபெறுகிறது. இத்திருவிழாவில் அனைத்துச் சமுதாய மக்களும் பெருமளவில் கலந்து கொள்கின்றனர்.

பயனுள்ள தகவல்

• சத்ரபதி சிவாஜி மகாராஜ் டெர்மினஸ் ரயில் நிலையத்திலிருந்து ௩ கி.மீ தொலைவில்
• மும்பை சென்ட்ரல் ரயில் நிலையம் மற்றும் பேருந்து நிலையத்திலிருந்து ௩ கி.மீ தொலைவில்
• நகரின் பல பகுதிகளிலிருந்து பெஸ்ட் (BEST) பேருந்து வசதி உள்ளது
• சொந்த வாகனங்கள் கோவில் வரை வரலாம்
• தொடர்பு: விகாஸ் வடகே, தலைவர், பேசி. ௯௮௬௯௯௨௭௭௯௬
• சுற்றியுள்ள பகுதியில் தங்குவதற்கும் சிற்றுண்டிக்கும் பல வழிகள் உள்ளன