கணபதி கோவில்

கொயில், தாலுகா மால்வன், மாவட்டம் சிந்துதுர்க்

கணேசர் ஒட்டுமொத்த தேசத்தின் பக்தர்களாலும் வணங்கப்படும் தெய்வமாவார். இங்குள்ள ஒவ்வொரு வீட்டிலும் கணேசர் வழிபாடு செய்யப்படுகிறது. பாத்ரபத சுக்ல சதுர்த்தி முதல் அனந்த சதுர்த்தசி வரை வீடுகளிலும் பொது இடங்களிலும் கணேசரின் பெருவிழா கொண்டாடப்படுகிறது. ஆனால், மகாராஷ்டிராவில் கணேசர் சதுர்த்தியன்று எந்தவொரு வீட்டிலும் களிமண் கணேசர் சிலையை பிரதிஷ்டை செய்யாத ஒரு கிராமம் உள்ளது. அந்த கிராமத்தின் பெயர் கொயில். மால்வன் தாலுகாவில் அமைந்துள்ள இந்த கிராமத்தில், இங்குள்ள கணேசர் கோவிலில் மட்டுமே கணேசோற்சவம் கொண்டாடப்படுகிறது.

‘ஒரு கிராமம்-ஒரு கணபதி’ என்ற இந்த வழக்கம் கொயிலில் பக்தியுடன் கடைபிடிக்கப்படுவது மட்டுமின்றி, இங்குள்ள கிராம மக்கள் மற்றொரு களிமண் கணேசர் சிலையின் மண்ணைத் தொடுவதைக் கூட விரும்புவதில்லை. இங்கு கணேசர் சதுர்த்தியன்று யாராவது தங்கள் வீட்டில் கணேசரை பிரதிஷ்டை செய்தால், அவர்கள் பல்வேறு இன்னல்களைச் சந்திக்க நேரிடும் என்பது நம்பிக்கை. அவர்களின் திருமண அழைப்பிதழ்களில் கூட கணேசர் படம் அச்சிடப்படுவதில்லை. வீடுகளில் கணேசர் படத்தையோ அல்லது நாட்காட்டியையோ கூட மாட்டுவதில்லை. இங்கு கணேசர் வழிபாடு கிராமத்தின் சுயம்பு கணேசர் கோவிலில் மட்டுமே நடைபெறுகிறது. கொயிலின் இந்த தனித்துவமான பாரம்பரியம் மற்றும் கிராமத்தில் உள்ள கணேசர் கோவில் குறித்து இரண்டு ஐதீகங்கள் சொல்லப்படுகின்றன.

இதில் ஒரு ஐதீகம் என்னவென்றால், இந்த கணேசர் கோவிலில் உள்ள சிலையை வேறொரு கிராம மக்கள் தங்கள் கணேசர் கோவிலில் பிரதிஷ்டை செய்வதற்காகச் செதுக்கியிருந்தனர். வழியில் அவர்கள் அதை கொயில் கிராமத்தின் எல்லையில் வைத்துவிட்டு, ஏதோ ஒரு காரணத்திற்காக அருகில் சென்றனர். கொயிலைச் சேர்ந்த சிலர் அந்த சிலையைப் பார்த்து, அங்கு யாரும் இல்லாததைக் கண்டு, அந்த சிலையை எடுத்துக்கொண்டு கிராமத்திற்கு வந்தனர். பின்னர் அந்த கிராம மக்கள் அங்கு வந்தபோது, சிலை காணாமல் போனதைக் கண்டனர். அதனால் அவர்கள் கோபமடைந்து ‘சாபம்’ கொடுத்தனர். அதாவது பில்லி சூனியம் அல்லது மாந்திரீகம் செய்தனர். இந்த சம்பவத்திற்குப் பிறகு, கணேசரின் மற்றொரு சிலையை வழிபட்டாலே கொயில் கிராம மக்களுக்குத் துன்பங்கள் ஏற்படத் தொடங்கின.

மற்றொரு ஐதீகம் என்னவென்றால், கொயில் கிராமத்தில் முன்பு இந்துக்களின் எண்ணிக்கை குறைவாக இருந்தது. அவர்களுக்கு முஸ்லிம்களால் பெரும் தொல்லைகள் ஏற்பட்டு வந்தன. நபிகள் நாயகத்தின் மறைவுக்குப் பிறகு வெறும் நான்கு ஆண்டுகளிலேயே, அதாவது கி.பி. 636-ல் முஸ்லிம்களின் முதல் இந்தியப் படையெடுப்பு நிகழ்ந்தது. கலீஃபா உமர் இப்னு அல்-கத்தாபின் தளபதி ஒருவரின் கடற்படை அந்த ஆண்டு ஸ்ரீஸ்தானகத்தின் (தற்போதைய தானே நகரம்) மீது தாக்குதல் நடத்தியது. ஞானேஸ்வர மகாராஜாவின் காலத்தில், கி.பி. 1296-ல் டெல்லி சுல்தானின் தளபதி அலாவுதீன் கில்ஜி தேவகிரி மீது படையெடுத்தார். கி.பி. 1318-ல் யாதவர்களின் ஆட்சி முடிவுக்கு வந்தது மற்றும் மகாராஷ்டிராவின் சுதந்திரலட்சுமி மறைந்தது. கொங்கணத்திலும் காலப்போக்கில் முஸ்லிம் ஆட்சி நிறுவப்பட்டது. இதனால் இங்குள்ள குடிமக்கள் தங்கள் மதத்தைப் பின்பற்றுவது கடினமானது. கொயிலைச் சேர்ந்த ஒரு இந்து, இந்தத் துன்பத்தைத் தாங்க முடியாமல் தற்கொலை செய்துகொள்ள முடிவு செய்தார்.

கட நதியில் குதித்து உயிரை விடப்போகும் வேளையில், அங்கு நின்றிருந்த ஒரு சூஃபி பக்கீர் அவரைத் தடுத்தார். தற்கொலைக்கான காரணத்தைக் கேட்டபோது, அந்த இந்து நபர் முஸ்லிம் மதவெறியர்களால் ஏற்படும் துன்பத்தைக் கூறினார். அப்போது அந்தத் துன்பத்தைப் போக்குவதாக அந்த பக்கீர் உறுதியளித்தார். நீ எந்தக் கடவுளின் பக்தன், எந்தத் தெய்வத்தை வழிபட விரும்புகிறாய் என்றும் அந்த பக்கீர் கேட்டார். அப்போது அந்த நபர் கணபதி என்று கூறினார். உடனே அந்த பக்கீர், அந்த காலத்தில் சிலைகளைச் செதுக்குவதற்குப் புகழ்பெற்ற கிராமத்திற்குச் சென்று கணேசர் சிலையை வாங்கி வந்து அந்த நபரிடம் கொடுத்து, இந்தச் சிலையையே வழிபடு என்று கூறினார். அப்போது அந்த பக்கீர் ஒரு நிபந்தனையும் விதித்தார்: திருவிழாவின் போது கணேசருக்கு என்ன நைவேத்தியம் படைக்கிறீர்களோ, அதே நைவேத்தியத்தை எனக்கும் படைக்க வேண்டும். அன்றிலிருந்து அந்த பக்கீருக்கு பிரசாதம் வழங்கப்படுகிறது. ஒவ்வொரு திருவிழாவின் போதும் அந்த பக்கீரின் பெயரில் ‘வாடி’ எடுக்கும், அதாவது பிரசாதம் வழங்கும் பாரம்பரியம் இன்றும் கடைபிடிக்கப்படுகிறது. இந்த சம்பவம் நடந்த இடம் ‘பகீராச்சே தளே’ (பக்கீரின் குளம்) என்று அழைக்கப்படுகிறது. முஸ்லிம் மற்றும் இந்து சமூகங்களுக்கு இடையிலான சகிப்புத்தன்மைக்கு உதாரணமாக, இந்த கிராமத்தில் இஸ்லாத்தில் தடைசெய்யப்பட்டதாகக் கருதப்படும் பன்றி வேட்டை வேண்டுமென்றே செய்யப்படுவதில்லை. அந்த முஸ்லிம் பக்கீரின் நன்றிக்கடனாக இந்த வழக்கம் கடைபிடிக்கப்படுகிறது.

இந்த சுயம்பு கணேசர் கோவில் கொயிலின் அடர்ந்த காடுகளுக்கு இடையே, இயற்கை அழகு நிறைந்த பகுதியில், அமைதியான சூழலில் அமைந்துள்ளது. கோவிலின் விசாலமான வளாகத்தைச் சுற்றி சில அடி உயரமுள்ள மதில் சுவர் உள்ளது. இங்குள்ள எளிமையான, ஆனால் உயரமான வளைவு வழியாக வளாகத்திற்குள் நுழையலாம். முதலில் சத்குரு சாடம் மகாராஜின் நினைவு கோவில் உள்ளது. நவீன கட்டிடக்கலை பாணியில் கட்டப்பட்ட இந்த கோவில், சபா மண்டபம், கருவறை மற்றும் அதன் மேல் எளிமையான கோபுரத்தைக் கொண்டுள்ளது. 1994-ல் புதுப்பிக்கப்பட்ட இந்த கோவிலின் கருவறையில், உயரமான அறுகோண வஜ்ர பீடத்தில் சாடம் மகாராஜின் அமர்ந்திருக்கும் உயரமான சிலை உள்ளது. கருவறையில் அவருடைய பல படங்களும் வைக்கப்பட்டுள்ளன. சாடம் மகாராஜ் இருபதாம் நூற்றாண்டின் ஒரு அவலியா சித்தபுருஷர். அவர் பூர்வீகமாக கொயிலைச் சேர்ந்தவர். அவருக்கு நான்கு வயதாக இருக்கும்போதே, அவருடைய பெற்றோர் மும்பைக்குக் குடிபெயர்ந்தனர். அங்கு இளமைப் பருவத்தில், 1910-க்குப் பிறகு சில ஆண்டுகளில், அவருக்கு பாபா அப்துல் ரஹ்மான் என்ற அவலியா பக்கீரின் குருத்துவம் கிடைத்தது. இந்தப் பக்கீரின் அருளால் சாடம் மகாராஜ் பல சித்திகளைப் பெற்றார். அதன் பிறகு அவர் மும்பையை விட்டு வெளியேறி சாவந்த்வாடி தாலுகாவில் உள்ள தானோலிக்கு வந்தார். அங்கு அவருடைய சமாதி உள்ளது. கொயில் அவருடைய பிறந்த கிராமம் மற்றும் அவருடைய நினைவுகள் இங்கு கோவில் வடிவில் பாதுகாக்கப்பட்டுள்ளன.

சாடம் மகாராஜின் நினைவு கோவிலிலிருந்து சிறிது தூரத்தில் குலதெய்வத்தின் சிறிய கோவில் உள்ளது மற்றும் அதன் அருகிலேயே சாத்தேரி கோவில் உள்ளது. இந்த கோவிலில் சாத்தேரி தேவியின் கல் சிலைக்கு அருகில் ஒரு வீரக்கல் மற்றும் ஒரு சதிக்கல் உள்ளது. அதன் அருகில் சிறிது தூரம் தள்ளி சுயம்பு கணேசரின் நவீன பாணியிலான பிரம்மாண்டமான கோவில் உள்ளது. இந்த கோவிலின் முன்பகுதியில் ஒரு உயரமான மேடையில் நான்கு சிறிய கோவில்கள் உள்ளன. அதன் அருகில் நான்கு தீபஸ்தம்பங்கள் உள்ளன. அதற்கு முன்னால் மிகவும் வித்தியாசமான துளசி மாடம் உள்ளது. இந்த மாடம் பெரிய கோவில் மற்றும் சமாதி இடத்தின் வடிவில் உள்ளது. இதே இடத்தில் கருங்கல்லால் கட்டப்பட்ட பாரம்பரிய முறையிலான துளசி மாடம் உள்ளது. அங்கிருந்து சிறிது தூரத்தில் ஒரு மேடையில் பாதச்சுவடுகள் கொண்ட கற்கள் உள்ளன.

முகமண்டபம், சபாமண்டபம், உபசபாமண்டபம், அந்தராளம் மற்றும் அதில் கருவறை என கணேசர் கோவிலின் அமைப்பு உள்ளது. கோவில் உயரமான அடித்தளத்தின் மீது கட்டப்பட்டுள்ளது. முகமண்டபம் மற்றும் கருவறையின் மீது கோபுரங்கள் உள்ளன. முகமண்டபத்தின் மீதுள்ள கோபுரம் சிறிய சதுர வடிவிலான படிகளைக் கொண்டது. அதன் மேல் ஆமலகம் மற்றும் கலசம் உள்ளது, அதே சமயம் கருவறையின் மீதுள்ள கோபுரம் உயரமாகவும், நான்கு பக்கங்களிலும் மேலே குறுகலாகவும் செல்கிறது. அதன் மேல் இரு அடுக்கு ஆமலகம் மற்றும் கலசம் உள்ளது. கோவிலின் தூண்கள் கற்களால் ஆனவை, சதுர வடிவிலானவை. சபாமண்டபம் அரை திறந்த நிலையில் உள்ளது. அங்கிருந்து இரண்டு படிகள் உயரத்தில் உபசபாமண்டபம் உள்ளது. அந்தராளத்தின் நடுவில் கருவறை உள்ளது. அங்கு பிறை வடிவ வஜ்ர பீடத்தில் கணேசரின் செதுக்கப்பட்ட கல் சிலை உள்ளது. சிலைக்கு முன்னால் பித்தளையிலான பெரிய மூஷிக சிலை உள்ளது.

இந்தக் கோவிலில் பாத்ரபத சுக்ல சதுர்த்தியன்று விநாயகர் அவதாரப் பெருவிழா மிக விமரிசையாகக் கொண்டாடப்படுகிறது. பாரம்பரிய முறைப்படி, பாத்ரபத சுக்ல திருதியை அன்று, கோவிலின் புனிதத் தோப்பில் உள்ள கிணற்று நீரால் விநாயகர் சிலைக்குத் திருமஞ்சனம் செய்யப்படுகிறது. தேங்காய்ப்பால் கொண்டு அபிஷேகம் செய்யப்படுகிறது. சதுர்த்தி அன்று அதிகாலையிலேயே கணேச சேவகர்கள் அத்தி மரத்தின் பிசினைச் சேகரிக்கின்றனர். தச்சர் அந்தப் பிசினைக் கொண்டு, வண்ணமயமான தகடு காகிதங்களால் சிலையை அலங்கரிக்கிறார். அதன் பிறகு விநாயகருக்குப் பூஜை செய்யப்படுகிறது. இறைவனின் பிரசாதத்திற்காக ஊரில் உள்ள ஒவ்வொரு வீட்டிலிருந்தும் பொருட்கள் சேகரிக்கப்படுகின்றன. இங்கு விநாயகர் சதுர்த்தி விழா மிகுந்த உற்சாகத்துடனும், பக்தர்களின் பெருங்கூட்டத்துடனும் கொண்டாடப்படுகிறது. ஐந்தாம் அல்லது ஏழாம் நாளில் பக்கீரின் குளத்தில் (பகீராச்சே தலே) விநாயகர் சிலை விசர்ஜனம் செய்யப்படுகிறது. இக்கோவிலில் சங்கடஹர சதுர்த்தி மற்றும் அங்காரகி சதுர்த்தியன்றும் பக்தர்கள் கூட்டம் அலைமோதுகிறது.

பயனுள்ள தகவல்கள்

• மால்வனிலிருந்து 31 கி.மீ, தேவ்கடிலிருந்து 41 கி.மீ தொலைவில்
• மால்வன், ஓரோஸ், தேவ்கட் ஆகிய இடங்களிலிருந்து அரசுப் பேருந்து வசதி
• சொந்த வாகனங்கள் கோவில் வரை வரலாம்
• இப்பகுதியில் தங்குவதற்கும் உணவுக்கும் வசதிகள் இல்லை
• தொடர்பு : அத்வலே காக்கா, அலைபேசி: 9422632341