துவாரகாதீஷ் கோயில்

சுந்தர்பாக், கல்பாதேவி, மும்பை

கல்பாதேவி என்பது மும்பையின் செழுமையான வரலாற்று மற்றும் ஆன்மீகப் பாரம்பரியத்தைப் பாதுகாத்து வரும், மக்கள் நடமாட்டம் நிறைந்த ஒரு பகுதியாகும். இங்குள்ள கல்பாதேவி சாலையில் ராம்வாடி மற்றும் விட்டல்வாடிக்கு அருகில் ‘சுந்தர்பாக்’ என்று புகழ்பெற்ற அரச அரண்மனை போன்ற ஹவேலியில் பகவான் ஸ்ரீகிருஷ்ணருக்கு அர்ப்பணிக்கப்பட்ட துவாரகாதீஷ் கோயில் அமைந்துள்ளது. 150 ஆண்டுகளுக்கு முன்பு ஒரு செல்வந்த வணிகருக்கு வந்த ஒரு விசித்திரமான கனவின் மூலம், கட்டிடக்கலையின் இந்த அற்புதம் இங்கு உருவானது. பகவான் ஸ்ரீகிருஷ்ணரின் பாலப்பருவம் கோகுலத்தில் நந்தகோபரின் அரண்மனையில் கழிந்தது. அந்த அரண்மனைக்கு ஏற்றவாறு அமைந்துள்ள இக்கோயில், பக்தர்களோடு சேர்த்து கோயில் ஆராய்ச்சியாளர்களையும் கட்டிடக்கலை நிபுணர்களையும் கவர்ந்து வருகிறது.

இக்கோயிலின் வரலாறு, பிரிட்டிஷ் ஆட்சிக்காலத்தில் 1870-ஆம் ஆண்டுக்குப் பிறகு வேகமாக வளர்ச்சியடைந்த மும்பையின் வரலாற்றோடு தொடர்புடையது. அக்காலத்தில் இரு பெரும் ரயில்வே நிறுவனங்கள் புதிய ரயில் பாதைகளைத் தொடங்கி, மும்பைத் தீவை தொலைதூர இடங்களுடன் இணைத்தன. கடல்சார் போக்குவரத்து அதிகரித்திருந்தது. வர்த்தகத்தில் அதிவேக வளர்ச்சி ஏற்பட்டது. 1861 முதல் 1865 வரை நடந்த அமெரிக்க உள்நாட்டுப் போர் மற்றும் பஞ்சு விலை உயர்வின் காரணமாக मुंबईயின் ஜவுளி வியாபாரம் பெருமளவில் செழிப்படைந்தது. 1870-இல் மும்பையில் பத்து ஆலைகள் இருந்தன; அவற்றின் எண்ணிக்கை 1875-இல் 27 ஆக உயர்ந்தது. இந்த ஜவுளி வியாபாரிகளிடையே அன்றைய காலத்தில் முன்னணி பெயராகத் திகழ்ந்தவர் சேத் மூல்ஜி ஜேதா ஆவார். மும்பையில் இன்றளவும் புகழ்பெற்ற, ஒரு காலத்தில் ஆசியாவின் மிகப்பெரிய ஜவுளிச் சந்தை என்ற பெருமையைப் பெற்ற ‘மூல்ஜி ஜேதா மார்க்கெட்’ இந்த ஜேதா குடும்பத்தினரால் தான் 1871-இல் நிறுவப்பட்டது. அத்தகைய செல்வந்த குடும்பத்தில் பிறந்த சுந்தர்தாஸ் ஜேதா என்பவர், அக்காலத்தில் இங்கு இந்த கோயில்-ஹவேலியை உருவாக்கினார்.

இத்துவாரகாநாத்ஜி கோயிலின் பிரதிஷ்டையை தாக்கர் மூல்ஜி ஜேதாவின் புதல்வர் சுந்தர்தாஸ், ஜேஷ்ட சுத்த அஷ்டமி, வெள்ளிக்கிழமை, 11 ஜூன் 1875 அன்று செய்தார் என்று கோயிலின் நுழைவு வாயிலில் உள்ள கல்வெட்டில் தெளிவாகக் குறிப்பிடப்பட்டுள்ளது. “ஆ ஸ்ரீ துவாரகாநாத்ஜினு மந்திர தாக்கர் முல்ஜி ஜேதா சுத் சுந்தர்தாசே பந்தாவ்யு சே. தேனீ பிரதிஷ்டா சம்வத் 1931 னா ஜேஷ்ட சு. 8 நே சுக்ரவாரே கரி சே.” இக்கோயில் நிர்மாணிக்கப்பட்டதைப் பற்றி ஒரு தலபுராணக் கதை கூறப்படுகிறது. அதன்படி, மூல்ஜி ஜேதா அவர்கள் குஜராத்தி மற்றும் மார்வாடி வியாபாரிகளின் ஒத்துழைப்போடு ஜவுளிச் சந்தையைத் தொடங்கியிருந்தார். அதனால் அவர் இதே பகுதியில் உள்ள விட்டல்வாடி சாலையில் வசித்து வந்தார். கல்பாதேவி சாலையில் ஒரு இடத்தை வாங்கி வைத்திருந்த அவர், அங்கு புதிய வீடு கட்டத் திட்டமிட்டிருந்தார். அந்தச் சமயத்தில் ஒரு நாள் இரவு, மூல்ஜி ஜேதாவுக்கு பகவான் ஸ்ரீகிருஷ்ணர் கனவில் காட்சி அளித்தார். அவர்களின் வீட்டில் ஏதோ ஒரு இடத்தில் ஸ்ரீகிருஷ்ணரின் விக்கிரகம் மறைந்திருப்பதாகக் கனவில் சுட்டிக்காட்டப்பட்டது. அதனடிப்படையில் அவர்கள் தமது வீட்டில் இறைவிக்கிரகத்தைத் தேடத் தொடங்கினர். இறுதியில் ஒரு படிக்கட்டின் கீழ் இருந்த பழைய மரப்பெட்டியில் அவர்களுக்கு அந்த விக்கிரகம் கிடைத்தது. இந்தத் தெய்வீகச் சான்றினால் மெய்சிலிர்த்த மூல்ஜி குடும்பத்தினர், கண்ணனுக்கு பிரம்மாண்டமான கோயில் ஒன்றை எழுப்பச் சங்கல்பம் செய்தனர். கல்பாதேவி சாலையில் தங்களின் வசிப்பிடத்திற்காக வாங்கி வைத்திருந்த இடத்திலேயே இக்கோயிலைக் கட்ட அவர்கள் தீர்மானித்தனர். மூல்ஜியின் புதல்வர் சுந்தர்தாஸ் 1875-இல் அந்தச் சங்கல்பத்தை நிறைவேற்றினார். கோயிலில் அந்தப் பழமையான விக்கிரகம் பிரதிஷ்டை செய்யப்பட்டு, கோயில் அனைவருக்கும் திறந்து வைக்கப்பட்டது. இக்கோயில் ஒரு பிரம்மாண்டமான ஹவேலி அமைப்பாகும். இன்றளவும் மும்பையில் எஞ்சியிருந்து, இயங்கி வரும் மிகவும் பழமையான ஹவேலி கட்டிடமாகக் இது கருதப்படுகிறது. இதனால் மும்பையின் வரலாற்று ஆய்வாளர்கள் மற்றும் கட்டிடக்கலை ஆராய்ச்சியாளர்களின் பார்வையில் இக்கட்டிடத்திற்கு பெரும் முக்கியத்துவம் கிடைத்துள்ளது.

நூற்றுக்கணக்கான சிறிய வணிகக் கடைகள், தங்கம் மற்றும் வெள்ளி நகைக் கடைகள், துணிக்கடைகள் மற்றும் வாகனங்களின் இரைச்சலுக்கு மத்தியில் மும்பையின் வரலாற்றின் இந்த வைபவச் சின்னமாக இது இங்கு கம்பீரமாக நிற்கிறது. கடந்த 150 ஆண்டுகளில், தேவைக்கேற்ப அவ்வப்போது இக்கோயிலில் சில சிறிய, பெரிய மாற்றங்கள் செய்யப்பட்டன. 2024-ஆம் ஆண்டில் கட்டிடக்கலை நிபுணர் திருதி வைத்யா அவர்கள் இந்த ஹவேலி-கோயிலின் பராமரிப்பு மற்றும் புனரமைப்புப் பணிகளை மேற்கொண்டார். பல ஆண்டுகளாகப் பல வண்ணப் பூச்சுகளின் கீழ் மறைந்திருந்த தேக்குமரத் தூண்கள், கதவுகள் மற்றும் பால்கனி கைப்பிடிகளை அவர் சுத்தம் செய்தார். கோயிலின் பாரம்பரிய வண்ண அமைப்பை மாறாமல் பேணி, அதன் அழகை மேலும் மிளிரச் செய்தார்.

1889-இல் வெளியான ‘மும்பைச்சா விருத்தாந்த்’ என்ற நூலில் பாலகிருஷ்ண பாபு ஆச்சார்யா மற்றும் மோரோ விநாயக் சிங்ணே ஆகிய இரு எழுத்தாளர்களும் இக்கோயிலைப் பற்றிய தகவல்களை வழங்கியுள்ளனர். அதிலுள்ள வர்ணனையின்படி, “இக்கோயிலுக்குள் செல்ல இரண்டு முக்கிய வாசல்கள் உள்ளன. ஒன்று மேற்குப் பக்கத்திலும், மற்றொன்று வடக்குப் பக்கத்திலும் உள்ளது. மேற்குப் பக்க வாசலில் ரித்தி-சித்தி சமேத கணபதி செதுக்கப்பட்டுள்ளதுடன், மேலே ஒரு பெரிய கடிகாரமும் உள்ளது. வெளிப்புறத்தின் வடக்கு மற்றும் மேற்குப் பக்கங்களில் ரிஷிகள், சாதுக்கள், கோபிகைகள், குரங்குகள் போன்ற பலவிதமான உருவங்கள் செதுக்கப்பட்டுள்ளன. ஒருவர் ஜெபமாலையுடன் அமர்ந்திருக்கிறார், ஒருவர் புனித நூலை வாசிக்கிறார், ஒருவர் தமது வளர்ந்த சடாமுடியைச் சரிசெய்கிறார், சில இடங்களில் குரங்குகள் பல்வேறு வித்தைகளைச் செய்கின்றன – எனப் பல வகையான வேலைப்பாடுகள் மிகவும் அழகாகச் செதுக்கப்பட்டுள்ளன. உள்ளே நுழைந்ததும் பிரம்மாண்டமான மற்றும் பரந்த சபா மண்டபம் கண்ணில் படுகிறது. இச்சபா மண்டபத்தின் தரை பளிங்குக் கற்களால் பதிக்கப்பட்டுள்ளது… சபா மண்டபத்தின் மூன்று பக்கங்களிலும் மேல்தள மாடம் உள்ளது; இந்த மாடத்தின் வேலைப்பாடுகளும் தூண்களின் வேலைப்பாடுகளும் மிகவும் நுணுக்கமாகச் செய்யப்பட்டுள்ளன… கருவறைக்குள் செல்லும் கதவு வெள்ளி முலாம் பூசப்பட்டதாகும். இக்கதவில் ஸ்ரீகிருஷ்ணர் வீற்றிருக்க, அவர் மீது இருவர் குடை பிடித்திருப்பது போன்ற காட்சி சித்தரிக்கப்பட்டுள்ளது. கதவின் பக்கங்களில் ஜெய-விஜயர்கள் அமைக்கப்பட்டுள்ளதுடன், அவர்களுக்கு இரு பக்கங்களிலும் மாடம் போன்ற அமைப்புகளில் கோபிகைகள் கை கோர்த்து சுழன்று ஆடுவது போல் காட்டப்பட்டு, அவர்களுக்குக் கீழே பசுக்களின் படங்கள் செதுக்கப்பட்டுள்ளன; மேலும் அவர்களின் பக்கத்தில் சாரங்கி இசைப்பவர் சாரங்கியையும், மற்றொரு பக்கத்தில் தபலா வாசிப்பவர் தபலாவையும் வாசிப்பது போலக் காட்டப்பட்டு, அவர்களுக்கு மேலேயும் இவ்வாறே தபலா மற்றும் சாரங்கி இசைப்பவர்களின் படங்கள் அமைந்துள்ளன.”

“ஸ்ரீதுவாரகாநாத்ஜியின் விக்கிரகம் கருப்பு நிற ஸ்படிகத்தினால் ஆனது; அது பீடம் போன்ற ஒரு உயர்ந்த மேடையில் பிரதிஷ்டை செய்யப்பட்டுள்ளது… பீடத்தின் மீது எப்போதும் பட்டுத் துணி விரிப்பட்டிருக்கும். விக்கிரகத்தின் நான்கு கரங்களிலும் சங்கு, சக்கரம், கதாயுதம் மற்றும் பத்மம் (தாமரை) ஆகிய ஆயுதங்கள் உள்ளன. இவை அனைத்தும் வெள்ளியாலானவை. இவ்விக்கிரகத்தின் பக்கங்களில் சிறிய தலையணைகள் வைக்கப்பட்டுள்ளன. விக்கிரகத்தின் ஆடை எப்போதும் கின்ஹாப் (தங்க இழை நெசவு) உடையாகவும், தலைப்பாகை வல்லப சம்பிரதாயத்தைப் பின்பற்றும் மகாராஜாக்களின் பாணியிலும் அமைந்திருக்கும்…”

இக்கோயில் நிறுவப்பட்டு 14 ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு எழுதப்பட்ட இந்த கோயில் விவரணம், 151 ஆண்டுகளுக்குப் பிறகும் இன்றும் இக்கோயிலுக்கு அப்படியே பொருந்துகிறது. கோயிலின் கட்டடம் மிகப்பெரியதாகவும், உயரமான இரு மாடிகளைக் கொண்டதாகவும் அமைந்துள்ளது. புகழ்பெற்ற கட்டிடக்கலை நிபுணர் முஸ்தன்சிர் தல்வியின் கூற்றுப்படி, மும்பையில் காலனித்துவ காலத்தின் ‘நியோ-கிளாசிக்’, ‘நியோ-கோதிக்’ மற்றும் ‘இண்டோ-சாராசெனிக்’ போன்ற கட்டிடக்கலை பாணிகளுக்கு இணையாக ‘டொமஸ்டிக் வெர்னாகுலர்’ (உள்நாட்டு குடியிருப்பு) பாணி அக்காலத்தில் உருவெடுத்து வந்தது. துவாரகாதீஷ் கோயிலில் இந்த உள்நாட்டுப் பாணியின் பெரும் செல்வாக்கைக் காண முடிகிறது. கோயிலின் வெளிச் சுவர்களில் பல சன்னல்கள் உள்ளன. சன்னல்களுக்கு மேல் செதுக்கப்பட்ட வேலைப்பாடுமிக்க வளைவுகள், அவற்றின் மீதான கண்ணனின் மூர்த்திகள், அங்கிருக்கும் தூண்கள், அவற்றின் மீதான இசைக்கலைஞர்கள் மற்றும் சூரசுந்தரிகளின் சிற்பங்கள், மற்றும் பல்வேறு ரிஷிகளின் உருவங்களால் கோயிலின் வெளிச் சுவர்கள் மிகவும் எழிலுறக் காட்சியளிக்கின்றன. கோயிலின் நுழைவாயிலின் இருபுறமும் உயரமான துவாரபாலகர்களின் சிற்பங்கள் உள்ளன. இச்சிற்பங்கள் ஈஸ்ட் இந்தியா கம்பெனியின் சேவையிலிருந்த ‘மிலிஷியா’ (Militia) படைவீரர்களைப் போலக் காட்சியளிக்கின்றன. இந்நுழைவாயிலில் இருந்து சில அடிகள் முன்னால் சென்று, ஆறு படிகள் ஏறினால் கோயிலின் சபா மண்டபத்தை அடையலாம். சன்னல்களால் ஒளிமயமாக விளங்கும் பரந்த இந்த சபா மண்டபத்தில் பளிங்குக்கல் தரைத்தளம் அமைக்கப்பட்டுள்ளது. சபா மண்டபத்தின் சுவரில் இருந்து சிறிது தூரத்தில் இருபுறமும் ‘கொரிந்தியன் பாணியிலான’ தேக்குமரத் தூண்கள் உள்ளன. இத்தூண்களின் மேல் பகுதியில் இளஞ்சிவப்பு, பச்சை மற்றும் அடர் நீல நிறப் புடவைகளை அணிந்த சூரசுந்தரிகளின் அழகான மரச்சிற்பங்கள் உள்ளன. சபா மண்டபத்தின் கூரையில் படிகக் கண்ணாடித் தொங்கு விளக்குகள் தொங்கவிடப்பட்டுள்ளன. சபா மண்டபத்தின் சுவர்களில் கிருஷ்ணரின் வாழ்க்கை வரலாற்றுச் சம்பவங்களைச் சித்தரிக்கும் நீர்வண்ண மற்றும் எண்ணெய்வண்ண ஓவியங்கள் பொருத்தப்பட்டுள்ளன. எதிரே மிக உயரமான இரண்டு அடுக்குக் கருவறை உள்ளது. இதன் கீழ் தளத்தின் முன்பக்கச் சுவரில் உள்ள அலங்கரிக்கப்பட்ட மாடங்களில் ராதா-கிருஷ்ணரின் ஓவியங்களும், அவற்றின் மேல் கிருஷ்ணரின் வாழ்க்கைச் சம்பவங்களின் புடைப்புச் சிற்பங்களும் உள்ளன. கருவறையின் நுழைவாயிலின் இருபுறமும் உயரமான தூண்களும், அவற்றின் மேல் துவாரபாலகர்களின் உயரமான சிற்பங்களும் உள்ளன. இந்நுழைவாயிலில் வெள்ளி நிலைச்சட்டமும் கதவும் உள்ளன. இந்த கதவுச் சட்டத்தின் கீழ் பகுதியில் துவாரபாலகர்களின் சிற்பங்கள் செதுக்கப்பட்டுள்ளன. சட்டத்தின் மேல் பகுதியின் மையத்தில் அர்த்தசந்திர சிலையும், அதன் இருபுறமும் கீர்த்திமுகங்களும் உள்ளன. மேல் உத்தரப் பகுதியில் கோவர்த்தன கிரியையேந்திய ஸ்ரீகிருஷ்ணரின் புடைப்புச் சிற்பம் உள்ளது. உள்ளே உயரமான பீடத்தின் மீது, கருப்பு ஸ்படிகக் கல்லால் செய்யப்பட்டு, ஆடை ஆபரணங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்ட துவாரகாதீஷரின் திருமேனி பிரதிஷ்டை செய்யப்பட்டுள்ளது. இங்குள்ள பீடத்தின் படிகளில் வெள்ளியால் செய்யப்பட்ட பசுக்கள் மற்றும் குதிரைகளின் விக்கிரகங்கள் உள்ளன.

இக்கோயிலில் காலை 6 மணி முதல் இரவு 9 மணி வரை பக்தர்கள் தரிசனம் செய்ய அனுமதிக்கப்படுகிறார்கள். இங்கு பல்வேறு இந்து பண்டிகைகளும் விழாக்களும் சிறப்பாகக் கொண்டாடப்படுகின்றன. கிருஷ்ண ஜெயந்தி (கிருஷ்ணஜன்மாஷ்டமி) இங்கு நடைபெறும் மிகப்பெரிய விழாவாகும். இவ்விழாவின் போது கோயில் மின்விளக்கு அலங்காரங்களாலும் பூமாலைகளாலும் எழிலுற அலங்கரிக்கப்படுகிறது. இவ்விழாவில் அப்பகுதியைச் சேர்ந்த பக்தர்கள் திரளான எண்ணிக்கையில் கலந்துகொள்கிறார்கள்.

பயனுள்ள தகவல்கள்

• சத்ரபதி சிவாஜி மகாராஜ் டெர்மினஸ் ரயில் நிலையத்திலிருந்து 3 கி.மீ தொலைவில்
• மும்பை சென்ட்ரல் ரயில் நிலையம் மற்றும் பேருந்து நிலையத்திலிருந்து 3 கி.மீ தொலைவில்
• நகரின் பல பகுதிகளிலிருந்தும் ‘பெஸ்ட்’ பேருந்து வசதி உள்ளது
• தனியார் வாகனங்கள் கோயில் வரை வரலாம்
• தொடர்பு: கோயில் அலுவலகம், தொலைபேசி: 022 65844181
• சுற்றுவட்டாரத்தில் தங்குவதற்கும் சிற்றுண்டிக்குமான பல வசதிகள் உள்ளன