ढूंढिराज गणपती मंदिर

वाडी, वडोदरा शहर, जि. वडोदरा

वडोदरा शहराच्या जुन्या भागात, विशेषतः रंगमहल वाडी परिसरात, अनेक जुने निवासस्थान (वाडे) आणि दोन किंवा तीन मजली इमारती पाहायला मिळतात. यांमध्ये एक काळाच्या ओघात जुना झालेला तीन मजली वाडा उभा आहे. लाकडाचा विपुल वापर, नाजूक कोरीव काम केलेले खांब व कमानी आणि जाळीदार कठडे असलेला हा वाडा पाहिल्यावर त्याच्या आत एक भव्य आणि प्राचीन मंदिर दडले असेल याची तात्काळ पुसटशीही कल्पना येत नाही. तरीही, या उंच भिंतींमागे वडोदरा येथील सर्वात जुन्या गणेश मंदिरांपैकी एक मंदिर वसलेले आहे.

हे मंदिर ढूंढिराज गणपती किंवा काही वेळा ‘मैराळ गणपती’ म्हणून ओळखले जाते. या मंदिराचा इतिहास वडोदरा (पूर्वीचे बडोदा)येथील गायकवाड घराण्याच्या शासनकाळाशी जोडलेला आहे. १७२१ मध्ये, छत्रपती शाहू महाराज पहिले यांचे सेनापती पिलाजीराव गायकवाड यांनी मुघलांकडून बडोदा जिंकून घेतले. शाहू महाराजांनी हे शहर त्यांना जहागीर (जागीर)म्हणून बक्षीस दिले. अठराव्या शतकाच्या मध्यभागापर्यंत गायकवाड घराण्याने येथे आपली सत्ता दृढपणे प्रस्थापित केली होती. इतिहासकार वि. का. राजवाडे यांच्या “मराठ्यांच्या इतिहासाची साधने” (खंड ६) नुसार, पिलाजीरावांचे नातू सयाजीराव गायकवाड पहिले यांच्या काळात गोपाळराव मैराळ हे मुख्य प्रशासक म्हणून कार्यरत होते. पुढे, मल्हारराव गायकवाड यांच्या शासनकाळात गोपाळराव हे बडोदा संस्थानाचे मुख्य मंत्री (दिवाण) झाले. परमधार्मिक आणि दानशूर व्यक्तिमत्त्व असलेले गोपाळराव हे ब्राह्मणांना भूमीदान, साधूंना अन्नछत्र आणि मंदिरे उभारण्यासाठी प्रसिद्ध होते. १८४४ मध्ये त्यांनी वडोदरा येथे ढूंढिराज गणेश मंदिराची (ज्याला मैराळ गणपती असेही म्हणतात) स्थापना केली.

हे मंदिर मराठा आणि गुजराती स्थापत्यशैलीचा एक सुंदर संगम आहे. प्रामुख्याने सागवाणी लाकडात बांधलेल्या या मंदिराची रचना पेशवेकालीन वाड्यांच्या (वाड्यांच्या). भव्यतेची आठवण करून देते. वाड्याचा दर्शनी भाग तीन मजली इमारतीसारखा दिसतो, आणि जरी तो जुना व जीर्ण झालेला दिसतो, तरी त्याचे सौंदर्य अबाधित आहे. प्रवेशद्वाराचा ओटा दगडी पायावर टेकलेल्या दोन लाकडी खांबांवर आधारलेला आहे, ज्यांच्या वरच्या भागावर लहानाकार सुरसुंदरींच्या (सुरसुंदरी)मूर्ती कोरलेल्या आहेत. लाकडी चौकटीवर नाजूक वेलबुट्टीचे कोरीव काम आहे आणि तिच्या वर गणेशमूर्ती कोरलेली लाकडी ललाटपट्टी आहे. याच्या वरच्या भिंतीवर फुलांची नक्षी कोरलेली असून, त्यावर “श्री मैराळ यांचे श्री ढूंढिराज गणपती मंदिर, मैराळ वाडी, बडोदा” असा फलक लावलेला आहे, जो वाड्याच्या आत मंदिर असल्याची साक्ष देतो.

प्रवेश केल्यावर डाव्या बाजूला एका उंच दगडी ओट्यावर एक छोटे मंदिर आहे, ज्यामध्ये लक्ष्मी आणि कुबेराच्या संगमरवरी मूर्ती आहेत. चौकाच्या मध्यभागी दोन मजली मंदिर वास्तू उभी आहे. थोडे पुढे, एका उंच संगमरवरी चबुतऱ्यावर एक छत्री (छत्री) आहे, ज्याखाली गणपतीचे वाहन असलेल्या मूषकाची (मूषक). संगमरवरी मूर्ती स्थापित आहे. हा मूषक मागच्या पायांवर उभा असून, त्याने पुढच्या पंजांमध्ये मोदक (लाडू) धरला आहे; ही मूर्ती मानवी आकृत्या कोरलेल्या एका छोट्या खांबावर विराजमान आहे. छत्रीचा घुमट चार कोपऱ्यांवरील हत्तींच्या मूर्तींनी सुशोभित आहे.

मुख्य मंदिर एका उंच अधिष्ठानावर (अधिष्ठान) उभारलेले असून त्यात एक लहान मुखमंडप, सभामंडप (सभामंडप)आणि गर्भगृह (गर्भगृह)यांचा समावेश आहे. अधिष्ठान हत्ती आणि वर्तुळाकार फुलांच्या कोरीव कामांनी सजवलेले आहे. मुखमंडपाचे प्रवेशद्वार चौरस लाकडी खांबांवर आधारलेले आहे, तर सभामंडपाच्या भिंतींमध्ये अर्ध-खांब बसवलेले आहेत. हे खांब नाजूक कोरीव काम केलेल्या लाकडी तोरणांनी (तोरण). जोडलेले आहेत. प्रवेशद्वाराच्या दोन्ही बाजूंना लहान-मोठ्या कोनाड्यांमध्ये देवतांच्या मूर्ती आहेत. रुंद चौकटीवर कोरीव गणेशमूर्ती शोभून दिसते, तर वरच्या भिंतीवर ऋद्धी-सिद्धीसह श्रीगणेशाचे चित्र आहे.

प्रशस्त सभामंडप आयताकृती असून त्याच्या उजव्या बाजूला मोठ्या खिडक्या आहेत, तर डावी बाजू उघडी आहे. मंडपाच्या दोन्ही बाजूंना सहा-सहा खांब आहेत, जे वरच्या बाजूला फुलांचे कोरीव काम आणि नाजूक चित्रकामाने सजवलेल्या लाकडी कमानींनी जोडलेले आहेत. गर्भगृहाचे प्रवेशद्वार आणि मुख्य भिंत अतिशय सुंदर रीतीने कोरलेली आहे. संपूर्ण मंदिरात सागवाणी लाकडाचा विपुल वापर झालेला असला तरी, गर्भगृहाचे प्रवेशद्वार मात्र दगडाचे आहे, ज्याच्या लांबट द्वारशाखांवर (द्वारशाखा) कोनाडे आणि लहान छिद्रे कोरलेली आहेत. बाहेरील दगडी खांब आणि ललाटपट्टीवर सूक्ष्म कोरीव काम असून, खांबांच्या तळाशी द्वारपालांच्या (द्वारपाल) मूर्ती कोरलेल्या आहेत. चौकटीच्या वर गणेशाची आणखी एक मूर्ती आहे आणि तिच्या वर व्याल (व्याल).

आकृत्यांनी सजवलेली सुशोभित कमान आहे. गर्भगृहात, एका उंच पीठावर, श्रीगणेशाची अत्यंत देखणी संगमरवरी मूर्ती विराजमान आहे, ज्याच्या दोन्ही बाजूंना ऋद्धी आणि सिद्धी आहेत. त्यांच्यासमोर गणेशाचे पुत्र लाभ आणि लक्ष्य यांच्या लहान धातूच्या मूर्ती तसेच धातूचे शिवलिंग, कासव आणि शंख आहे. गर्भगृहाच्या प्रवेशद्वाराजवळ, एका अष्टकोनी संगमरवरी कुंडासमोर दगडी कासव ठेवलेले आहे. कुंडाच्या मध्यभागी एक लहान खांब असून त्यावर आरतीच्या वेळी वापरला जाणारा नंदादीप ठेवला जातो.

या मंदिराभोवती एक रंजक आख्यायिका जोडलेली आहे. असे म्हटले जाते की गर्भगृहाच्या मागे एक भुयारी मार्ग आहे, ज्याची उंची सुमारे आठ फूट, रुंदी दहा फूट आणि लांबी २०० फूट आहे. हा भुयारी मार्ग गोपाळराव मैराळ यांच्या निवासाकडे आणि जवळील तलावाकडे घेऊन जातो असे मानले जाते.

ढूंढिराज गणेश मंदिर हे वडोदरा येथील भक्तांसाठी अत्यंत श्रद्धास्थान आहे. येथे दररोज सकाळी आणि संध्याकाळी शहनाई आणि चौघडा (चौघडा)यांसारख्या पारंपरिक वाद्यांच्या गजरात आरती केली जाते. गणेश चतुर्थी, अंगारकी चतुर्थी, माघी गणेशोत्सव आणि भाद्रपद गणेशोत्सव यांसारख्या उत्सवांदरम्यान मंदिरात भाविकांची प्रचंड गर्दी होते. या परिसरात राहणाऱ्या अनेक मराठी कुटुंबांद्वारे विशेष उत्सवांचे आयोजन केले जाते. हे मंदिर दर्शनासाठी उघडे असते (देवदर्शन) दररोज सकाळी ५ ते रात्री ८ वाजेपर्यंत. गोपाळराव मैराळ यांचे वंशज आजतागायत मंदिराचे व्यवस्थापन सांभाळत आहेत.

प्रमुख वैशिष्ट्ये

  • वडोदरा बस स्थानकापासून ६ किमी आणि वडोदरा रेल्वे स्थानकापासून ६.५ किमी
  • गुजरातमधील अनेक शहरांतून वडोदरासाठी थेट एसटी बस सेवा उपलब्ध आहे
  • खाजगी वाहने थेट मंदिरापर्यंत पोहोचू शकतात
  • परिसरात राहण्याची आणि अल्पोपहाराची अनेक ठिकाणे उपलब्ध आहेत
Back To Home