பாபுல்நாத் கோயில்

பாபுல்நாத், மலாபார் ஹில், மும்பை

மும்பையில் உள்ள கிர்ஹாம் சௌபாத்தியிலிருந்து சிறிது தூரத்தில் ஒரு உயரமான குன்றின் மீது அமைந்துள்ள பாபுல்நாத் கோயில், இந்த பெருநகரத்தின் பழமையான சிவன் கோயில்களில் ஒன்றாகும். ஒரு காலத்தில் அடர்ந்த கருவேல மரக் காடுகளால் சூழப்பட்டிருந்த இந்த குன்றின் மீது அமைந்துள்ள இக்கோயில், மும்பையில் உள்ள எண்ணற்ற பக்தர்களின் நம்பிக்கைக்குரிய இடமாகும். இங்குள்ள மகாதேவர் பக்தர்களின் விருப்பங்களை நிறைவேற்றுபவர் என்பது பக்தர்களின் நம்பிக்கை. இதனால், இந்த அழகான மற்றும் பிரம்மாண்டமான சிவன் கோயிலில் பக்தர்கள் கூட்டம் எப்போதும் அலைமோதுகிறது. சாவன் திங்கட்கிழமைகளிலும், சிவராத்திரியிலும் இங்கு கால் வைக்கக்கூட இடமிருக்காது. பாபுல்நாத்தின் பக்தர்களில் சாதாரண மக்கள் முதல் முக்கிய பிரமுகர்கள் மற்றும் பிரபலங்கள் வரை பலர் அடங்குவர்.

பாபுல்நாத் கோயிலுக்கு பதினெட்டாம் நூற்றாண்டிலிருந்து வரலாறு உண்டு. பேஷ்வா அரசவையில் நடந்த ‘பாரபாய்’ சதிக்குப் பிறகு, ஸ்ரீமந்த் ரகோபாதாதா அல்லது ரகுநாதராவ் பேஷ்வா மராட்டிய ஆட்சிக்கு எதிராக ஆங்கிலேயர்களை நாடினார். அவர் மும்பையில் ஆங்கிலேயர்களின் பாதுகாப்பில் வந்தார். கி.பி. ௧௭௭௯ ஆம் ஆண்டில், ரகுநாதராவ் பேஷ்வாவும் ஆங்கிலேயப் படைகளும் இணைந்து பேஷ்வா ராஜ்யத்தின் மீது படையெடுத்தன. அப்போது, சர்தார் மகாதஜி ஷிண்டே தலைமையிலான படைகள் வடகாவ் அருகே ஆங்கிலேயப் படைகளைத் தோற்கடித்தன. இதனால் ஆங்கிலேயர்கள் சரணடைய வேண்டியதாயிற்று. முதல் ஆங்கிலோ-மராட்டியப் போர் என்று அறியப்படும் இந்த போர் முடிவடைந்த ஒரு வருடத்திற்குப் பிறகு, கி.பி. ௧௭௮௦ ஆம் ஆண்டில், மலாபார் ஹில்லுக்கு அருகிலுள்ள இந்த குன்றின் மீது உள்ளூர் மராட்டிய சமூகம் இந்த சிவபெருமானின் கோயிலைக் கட்டியது.

இந்த கோயிலைப் பற்றி பல்வேறு கதைகள் கூறப்படுகின்றன. கிருஷ்ணராவ் ரகுநாத்ஜி நாவல்கர் அல்லது கே. ரகுநாத்ஜி கி.பி. ௧௮௯௫ ஆம் ஆண்டில் வெளியிட்ட ‘தி இந்து டெம்பிள்ஸ் ஆஃப் பம்பாய்’ என்ற புத்தகத்தின்படி, கி.பி. ௧௭௮௦ ஆம் ஆண்டு வாக்கில் ‘ஹார்ன்பி வெல்லார்ட்’ (வர்லியின் அணை. தற்போது லாலா லஜ்பத்ராய் மார்க்) கட்டப்பட்டுக்கொண்டிருந்தபோது, பாபுல் என்ற ஒரு மராட்டிய தச்சருக்கு ஒரு சிவலிங்கம் கிடைத்தது. அவர் இந்த குன்றின் மீதுள்ள இடத்தை சுத்தம் செய்து ஒரு சிறிய கோயிலைக் கட்டி, அதில் இந்த சிவலிங்கத்தை பிரதிஷ்டை செய்தார். பாபுல் என்ற தச்சரின் பெயரால் இந்த சிவலிங்கத்திற்கு பாபுல்நாத் என்று பெயரிடப்பட்டது. சிலரின் கூற்றுப்படி, அந்த காலத்தில் இந்த குன்றின் மீது கருவேல மரக் காடு இருந்தது. அதனால் இங்குள்ள சிவபெருமானுக்கு பாபுல்நாத் அல்லது பாபுல்நாத் என்று பெயரிடப்பட்டது. மும்பை தொடர்பான தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட கட்டுரைகளின் தொகுப்பான ‘தி சாம் ஆஃப் பம்பாய்’ (௧௯௧௫) என்ற புத்தகத்தின் ஆசிரியர் ஆர்.பி. கார்காரியா இந்த விளக்கத்தை மறுத்துள்ளார். இந்த சிவாலயத்திற்கு பாபுல் என்ற தச்சரின் பெயரால் பாபுல்நாத் என்று பெயரிடப்பட்டது என்று அவர் கருத்து தெரிவித்துள்ளார். இந்த கோயிலைப் பற்றிய மற்றொரு கதை சாமுவேல் டி. ஷெப்பர்ட் எழுதிய ‘பம்பாய் பிளேஸ் நேம்ஸ் அண்ட் ஸ்ட்ரீட் நேம்ஸ்: அன் எக்ஸ்கர்ஷன் இன்டு தி பை-வேஸ் ஆஃப் தி ஹிஸ்டரி ஆஃப் பம்பாய் சிட்டி’ (தி டைம்ஸ் பிரஸ், ௧௯௧௭) என்ற புத்தகத்தில் வந்துள்ளது. அதில் ராவ்பகதூர் பி.பி. ஜோஷியின் கூற்றுப்படி, ஒரு யஜுர்வேதி பிராமணர் இந்த கோயிலில் சிவலிங்கத்தை பிரதிஷ்டை செய்தார் என்று கூறப்பட்டுள்ளது. இந்த கோயிலின் கட்டுமானத்திற்காக சோம்வன்ஷி சத்ரிய சமூகத்தைச் சேர்ந்த பாபல்ஜி ஹிர்ஜி நாத் என்ற நபர் பணம் கொடுத்தார். அதனால் அவரது பெயரால் இந்த கோயிலுக்கு பாபுல்நாத் என்று பெயரிடப்பட்டது.

பாபுல்நாத் கோயிலுக்கு எப்படி பெயர் வந்தது, அதை யார் கட்டினார்கள் என்பதில் ஒருமித்த கருத்து இல்லாவிட்டாலும், இங்குள்ள மூல கோயில் கி.பி. ௧௭௮௦ ஆம் ஆண்டில் அல்லது அதற்குப் பிறகு கட்டப்பட்டது என்பது தெளிவாகிறது. கோவிந்த் நாராயண் மாட்காவ்ன்கர், ‘மும்பைச்சே வர்ணன்’ என்ற நூலில், இந்த கோயிலை பாண்டுஷேத் சோனார் கட்டினார் என்று தெளிவாகக் கூறியுள்ளார். பாண்டுஷேத் சோனார் அக்காலத்தின் ஒரு புகழ்பெற்ற வணிகர் மற்றும் அரசாங்கத்தில் செல்வாக்கு மிக்க ஒரு முக்கிய பிரமுகர் ஆவார். புலேஷ்வரில் உள்ள மூம்பாதேவி கோயிலையும் அவரே கட்டினார். இதை பாலகிருஷ்ண பாபு ஆச்சார்யா மற்றும் மோரோ விநாயக் ஷிங்னே ‘மும்பைச்சா விருத்தாந்த்’ (௧௮௮௯) இல் உறுதிப்படுத்தியுள்ளனர். கிருஷ்ணராவ் ரகுநாத்ஜி நாவல்கர் அல்லது கே. ரகுநாத்ஜி கூறுகையில், ஆரம்பத்திலிருந்தே இந்த இடத்தின் அழகு மற்றும் நகரத்திற்கு அருகாமையில் இருந்ததால் இந்த கோயில் பிரபலமானது. பின்னர் குஜராத்தி வாணி மற்றும் பாட்டியா வணிக சமூகத்தினர் இந்த கோயிலை மீண்டும் கட்ட முடிவு செய்தனர். அதற்காக நிதி திரட்டப்பட்டது. கி.பி. ௧௮௩௬ ஆம் ஆண்டில் மறுசீரமைப்பு பணிகள் தொடங்கின. கி.பி. ௧௮௪௦ ஆம் ஆண்டு வாக்கில் அது நிறைவடைந்தது.

கோயிலின் அறங்காவலர் சைதன்ய மேத்தா, இந்த முழு குன்றையும் பாண்டுஷேத் சொந்தமாக வைத்திருந்தார் என்று தெரிவித்தார். அவரது மறைவுக்குப் பிறகு, இந்த சொத்து ஏலம் விடப்பட்டது. அப்போது அதை கிறிஸ்தவ சமூகம் வாங்கியது. பின்னர் அவர்கள் அதை பார்சி பஞ்சாயத்துக்கு விற்றனர். பார்சி பஞ்சாயத்திற்கும் இந்து சமூகத்திற்கும் இடையே இந்த சொத்து தொடர்பாக தகராறு இருந்தது. கி.பி. ௧௮௩௬ ஆம் ஆண்டுக்கு முன் இந்த தகராறை தீர்க்க பரோடாவின் மகாராஜா ஸ்ரீமந்த் மாதவராவ் கெய்க்வாட் மத்தியஸ்த முயற்சிகளை மேற்கொண்டார். அவை தோல்வியடைந்த பிறகு, கி.பி. ௧௮௦௮ ஆம் ஆண்டில் இந்த தகராறு மும்பையின் அப்போதைய நீதிமன்றத்திற்கு கொண்டு செல்லப்பட்டது. நீதிமன்றம் இந்துக்களுக்கு ஆதரவாக தீர்ப்பளித்து, பாதி சொத்தை இந்துக்களுக்கு வழங்கியது. கி.பி. ௧௮௩௬ ஆம் ஆண்டில் இந்த கோயிலின் நிர்வாகத்தை பாட்டியா சமூகம் தங்கள் கைகளில் எடுத்துக்கொண்டது. தற்போதைய கோயிலின் கட்டுமானம் அப்போது தொடங்கப்பட்டு கி.பி. ௧௮௪௦ ஆம் ஆண்டில் நிறைவடைந்தது. கி.பி. ௧௯௬௦ ஆம் ஆண்டில் இந்த கோயிலுக்கு ஒரு பேரழிவு ஏற்பட்டது. அந்த ஆண்டு மழைக்காலத்தில் இந்த கோயிலின் மீது இடி விழுந்தது. இதனால் கோயிலுக்கு ஓரளவு சேதம் ஏற்பட்டது. பின்னர் அது சரிசெய்யப்பட்டது.

குறிப்பாக, தற்போது இங்குள்ள அறங்காவலர்கள் மற்றும் பூசாரிகளால் இந்த கோயில் உருவானது குறித்து கூறப்படும் கதைகளில் பாபுல் மற்றும் பாண்டுஷேத் சோனார் ஆகியோரின் கதைகள் இணைக்கப்பட்டுள்ளன. அதன்படி, பாண்டுஷேத்திடம் பாபுல் ஒரு மேய்ப்பனாக வேலை செய்து வந்தார். அவர் இந்த குன்றின் மீது மாடுகளை மேய்த்து வந்தார். அவற்றில் கபிலா என்ற ஒரு பசு ஒரு குறிப்பிட்ட இடத்தில் பால் சுரக்கும். பாபுல் இந்த அதிசயத்தைப் பற்றி பாண்டுஷேத்திடம் கூறிய பிறகு, அவர் அங்கு தோண்டினார். அதில் கருங்கல்லால் ஆன சிவலிங்கம் கிடைத்தது. அது பாபுலுக்கு கிடைத்ததால் அதற்கு பாபுல்நாத் என்று பெயரிடப்பட்டது.

பாபுல்நாத் என்று அழைக்கப்படும் சாலைக்கு அருகில் உள்ள குன்றின் மீது இந்த கோயில் அமைந்துள்ளது. கோயில் வளாகத்திற்கு ஒரு பிரம்மாண்டமான கல் நுழைவாயில் உள்ளது. இங்குள்ள கல் பதிக்கப்பட்ட பாதையில் சிறிது தூரத்தில் கோயிலின் பாதுகாப்பிற்கான சோதனைச் சாவடி உள்ளது. அங்கிருந்து கோயிலின் கல் படிகள் தொடங்குகின்றன. இங்கு முதியவர்கள், குழந்தைகள், பெண்கள், அத்துடன் மாற்றுத்திறனாளிகள் அல்லது நோயாளிகளுக்காக இரண்டு லிஃப்டுகள் (உயர்த்திகள்) ஏற்பாடு செய்யப்பட்டுள்ளன. கோயிலின் வளாகத்திற்கு கல் மற்றும் இளஞ்சிவப்பு மணற்கல்லில் (சாண்டோன்) கி.பி. ௧௯௫௧ ஆம் ஆண்டில் கட்டப்பட்ட ஒரு பெரிய நுழைவாயில் உள்ளது. மேலும், இந்த படிகள் பாதையின் அருகே ‘அனந்த் பவன்’ கட்டிடம் உள்ளது. புகழ்பெற்ற தொழிலதிபர் முகேஷ் அம்பானியின் மகன் அனந்த் அம்பானி கி.பி. ௨௦௨௨ ஆம் ஆண்டில் கட்டிய இந்த மண்டபத்திற்கு அவரது பெயரே சூட்டப்பட்டுள்ளது.

மொத்தம் ௧௦௮ படிகள் ஏறி வந்த பிறகு, எதிரே பாபுல்நாத் கோயிலின் பிரம்மாண்டமான மற்றும் அழகான அமைப்பு தெரிகிறது. சலவைக் கற்களால் பதிக்கப்பட்ட இக்கோயில் வளாகத்தில் இரண்டு உயரமான தீபஸ்தம்பங்கள் உள்ளன. சிங்கம், மயில் போன்ற அழகிய சிற்பங்களையும் இங்கு காணலாம். மணல் பாறைகளைப் பயன்படுத்தி, நாகர கட்டிடக்கலை பாணியில் உயரமான மேடையில் இக்கோயில் கட்டப்பட்டுள்ளது. பிரம்மாண்டமான முகமண்டபம், சபா மண்டபம், கர்ப்பகிரகம் என இக்கோயில் கட்டப்பட்டுள்ளது. கோயிலின் தூண்கள், அவற்றின் வளைவுகள், மகரதோரணங்கள், மண்டபங்களின் கூரைகள், கூரையின் கைப்பிடிகள் செதுக்கப்பட்ட வேலைப்பாடுகளால் அலங்கரிக்கப்பட்டுள்ளன. இங்குள்ள தூண்களில் உள்ள தேவ-தேவதைகளின் செதுக்கப்பட்ட சிற்பங்கள் குறிப்பாக பார்க்கத்தக்கவை. குறிப்பாக குஜராத்தி கோயில்களில் காணப்படும் இசைக்கலைஞர்கள்-தபஸ்விகளின் சிலைகள் இக்கோயிலின் கூரையின் கைப்பிடிகள் மீதும் உள்ளன. கோயிலின் சபா மண்டபத்தில் தங்க மேடையில் நந்தியின் தங்கக் கவசம் கொண்ட பெரிய சிலை உள்ளது. அதற்கு எதிரே கூர்மநாராயணனின் சிலையும் உள்ளது. சபா மண்டபத்தில் வலதுபுறம் உயரமான பலிபீடத்தில் அமைக்கப்பட்டிருக்கும் மகரத்தில் ஸ்ரீகணேஷரின் சிலை வீற்றிருக்கிறது. இச்சிலையின் அருகில் ரித்தி-சித்தி சிலைகள் உள்ளன. இந்த மகரத்தில் கணேஷரின் ஒரு கருங்கல்லால் ஆன பழமையான சிலையும் வீற்றிருக்கிறது. இங்கு ஹனுமானுக்கும் ஒரு இடம் உண்டு. அங்குள்ள மகரத்தில் கதாயுதம் ஏந்திய ஹனுமானின் உலோகத்தால் ஆன நின்ற சிலை உள்ளது.

கர்ப்பகிரகத்தின் முகப்புச் சுவரில் இடதுபுறம் உள்ள உயரமான செங்குத்து தேவகோஷ்டத்தில் கணேஷரின் சிலையும், வலதுபுறம் உள்ள தேவகோஷ்டத்தில் காலபைரவரின் சிலையும் பிரதிஷ்டை செய்யப்பட்டுள்ளன. கர்ப்பகிரகத்தின் நுழைவாயிலில் செதுக்கப்பட்ட வேலைப்பாடுகளுடன் கூடிய தங்கத் தகடு பதிக்கப்பட்டுள்ளது. இங்குள்ள துவாரஸ்தம்பத்தில் கீழ்ப்பகுதியில் துவாரபாலகர்களின் சிலைகள் செதுக்கப்பட்டுள்ளன. துவாரச்சட்டத்தின் லலாடபிம்பஸ்தானத்தில் கணேஷரின் சிலை செதுக்கப்பட்டுள்ளது, மேலும் உத்தராங்கப் பகுதியில் நடுவில் பகவான் சிவஷங்கரரின் சிலை செதுக்கப்பட்டுள்ளது. சிலையின் இருபுறமும் கஜராஜ மற்றும் சிவசேவகர்களின் செதுக்கப்பட்ட சிற்பங்கள் உள்ளன. கோயிலின் கர்ப்பகிரகம் முழுவதுமாக தங்கத் தகடுகளால் மூடப்பட்டுள்ளது. உள்ளே தரையில், வெள்ளி கவசம் கொண்ட சதுரமான சாளுகையில் பாபுல்நாத்தின் கல்லால் ஆன சிவலிங்கம் வீற்றிருக்கிறது. இச்சிவலிங்கத்தின் சிறப்பு என்னவென்றால், அதன் ஒரு பக்கத்தில் நாகப்பிரதிமை செதுக்கப்பட்டுள்ளது. சாளுகைக்கு அருகில் திரிசூலம் உள்ளது. இங்குள்ள சிவலிங்கத்திற்கு திருவிழாக் காலங்களில் தங்க முகமூடி அணிவிக்கப்படுகிறது. கர்ப்பகிரகத்தில் உள்ள தேவளியில் பார்வதி மாதா, அத்துடன் தேவி பகவதியின் சிலை பிரதிஷ்டை செய்யப்பட்டுள்ளது. இக்கோயிலில் பல ஆண்டுகளாக ஒரு அகண்ட ஜோதி எரிந்து கொண்டிருக்கிறது. இந்த ஜோதி சுமார் ஒன்றரை முதல் இரண்டு நூறு ஆண்டுகளாக அகண்டமாக எரிந்து கொண்டிருப்பதாகக் கூறப்படுகிறது.

கோயிலுடன் இணைந்த முன் பகுதியில் கட்டப்பட்டுள்ள பிரம்மாண்டமான மண்டபத்தில் பகவான் போலேஷங்கரரின் ‘கஜரதம்’ உள்ளது. இங்குள்ள கீழ்ப்பகுதியில் உள்ள மகரங்களில் மகாகாளி, மகாசரஸ்வதி, மகாலட்சுமி சிலைகள் வீற்றிருக்கின்றன. இந்த மகரங்களுக்கு மேல் பகுதியில் கற்பூர கௌர சங்கரரின் சிலை உள்ளது. இங்கு சங்கரரின் மடியில் கணேஷ் மற்றும் பார்வதி வீற்றிருக்கின்றனர். இந்த விசாலமான மண்டபத்தில் பல பக்தர்கள் தியானத்தில் அமர்ந்திருக்கின்றனர். பாபுல்நாத் கோயிலின் கர்ப்பகிரகத்தின் மேல் நாகர பாணியிலான உருஷ்ருங்க முறையிலான உயரமான சிகரம் உள்ளது. அதன் மேல் ஆமலகம் மற்றும் கலசம் அமைந்து, தர்மத்வஜம் பறந்து கொண்டிருக்கிறது. கோயிலின் வலதுபுறம் ஒரு உயரமான மற்றும் விசாலமான மேடையில் அலங்கரிக்கப்பட்ட ஒரு மண்டபம் கட்டப்பட்டுள்ளது. அதில் லட்சுமி-நாராயணன், சீத்தலாதேவி, நாகதேவதா, காசிவிஸ்வநாதரின் சிவலிங்கம், கணேஷ் ஆகிய தெய்வங்களின் இடம் உள்ளது.

இக்கோயிலில் ஒவ்வொரு திங்கட்கிழமையும் காலை ௬ மணி முதல் இரவு ௧௦ மணி வரை பக்தர்கள் தரிசனம் செய்யலாம். செவ்வாய்க்கிழமை முதல் ஞாயிற்றுக்கிழமை வரை தரிசன நேரம் காலை ௬ மணி முதல் இரவு ௯ மணி வரை ஆகும். இங்கு தினமும் காலை ௫.௩௦ முதல் ௬.௩௦, மதியம் ௧௧.௩௦ முதல் ௧௨.௩௦, மாலை ௫.௩௦ முதல் ௬.௩௦ மற்றும் இரவு ௮ முதல் ௮.௩௦ வரை ஆரத்தி நடைபெறுகிறது. ஒவ்வொரு திங்கட்கிழமையும் ஆரத்தி நேரம் மதியம் ௧௨ முதல் ௧ மணி வரை இருக்கும். கோயிலில் பல்வேறு பண்டிகைகள்-உற்சவங்கள் மத ரீதியாக கொண்டாடப்படுகின்றன. மகாசிவராத்திரி அவற்றில் மிகப்பெரிய உற்சவம் ஆகும். இந்த நேரத்தில் கோயில் வளாகம் ஒரு யாத்திரை வடிவத்தைப் பெறுகிறது. சுமார் ஐந்து முதல் ஆறு லட்சம் பக்தர்கள் மகாசிவராத்திரிக்கு தரிசனத்திற்காக இங்கு வருகின்றனர். கோயிலுக்கு தினமும் சுமார் ௫ முதல் ௧௦ ஆயிரம் பக்தர்கள் வருகின்றனர். சாவணி திங்கட்கிழமைகளில் இந்த எண்ணிக்கை அதிகரிக்கிறது.

பயனுள்ள தகவல்:

• சத்ரபதி சிவாஜி மகாராஜ் டெர்மினஸ் ரயில் நிலையத்திலிருந்து ௬ கி.மீ தூரத்தில்
• மும்பை சென்ட்ரல் ரயில் நிலையம் மற்றும் எஸ்.டி. நிலையத்திலிருந்து சுமார் ௨.௫ கி.மீ தூரத்தில்
• நகரத்தின் பல பகுதிகளிலிருந்து பெஸ்ட் பஸ் வசதி உள்ளது
• தனியார் வாகனங்கள் கோயில் வரை வரலாம்
• சுற்றுவட்டாரத்தில் தங்குவதற்கும், காலை உணவிற்கும் பல விருப்பங்கள்
• தொடர்பு: கோயில் அலுவலகம், தொலைபேசி: ௦௨௨-௨௩௬௭௮௩௬௭