திருச்செம்பூர் முருகன் கோவில்

சேடா நகர், செம்பூர் (மேற்கு), மும்பை

தமிழ் மொழியில் ‘திரு’ என்பது புனிதமான அல்லது மங்களகரமான என்று பொருள்படும். திருச்செம்பூர் என்பது புனிதமான செம்பூர் ஆகும். சால்செட் தீவுகளில் அமைந்துள்ள செம்பூர் பகுதி, முன்னொரு காலத்தில் இயற்கை எழில் கொஞ்சும் மலைகளாலும் குன்றுகளாலும் சூழப்பட்டிருந்தது. இப்பகுதியைப் புனிதமாகக் கருதி, ‘ஸ்ரீ சுப்ரமணிய சமாஜம்’ என்ற அமைப்பு எண்பதுகளில் தங்களின் ஆராதனை தெய்வமான முருகப்பெருமானுக்கு (கார்த்திகேயன்) இங்கு ஒரு கோவிலை எழுப்பியது. திராவிடக் கட்டடக்கலை பாணியில் கட்டப்பட்ட இந்த கோவில், மும்பையில் உள்ள தமிழர்கள் மற்றும் பிற தென்னிந்திய பக்தர்களின் ஒரு முக்கிய வழிபாட்டுத் தலமாகும். இந்த கோவில் கட்டிடத்தின் சிறப்பம்சம் என்னவென்றால், இந்த அடுக்குமாடி கட்டிடத்தின் உச்சியில் முதன்மைக் கருவறை அமைந்துள்ளது. ஒவ்வொரு ஆண்டும் இங்கு தைப்பூசத் திருவிழாவின் போது பக்தர்கள் கூட்டம் அலைமோதும்.

தென்னிந்தியாவில் முதன்மையாக முருகன் என்று அழைக்கப்படும் இந்த தெய்வம், கந்தன், குமாரன், சடானனன், சண்முகன், அங்காரன், சேனாதிபதி, தேவசேனாபதி, அக்னிபூ, துவாதசகரன், குகன், கங்காபுத்திரன், மகாசேனன், சக்திதரன், சித்தசேனன் மற்றும் விசாகன் ஆகிய பெயர்களாலும் அறியப்படுகிறது. சிவபெருமான் மற்றும் பார்வதி தேவியின் புதல்வர், தேவசேனையின் தளபதி மற்றும் தாரகாசுரனை வதம் செய்த பராக்கிரமசாலி என்பது இவருடைய புராண அடையாளமாகும். கார்த்திகேயனைப் பற்றிய தெளிவான குறிப்புகள் ஆரம்பகால வேத இலக்கியங்களில் காணப்படவில்லை. இருப்பினும், கி.மு. ௮௦௦ முதல் ௩௦௦ வரையிலான பிந்தைய வேத காலத்தைச் சேர்ந்த ‘அதர்வண வேதம்’, ‘சதபத பிராமணம்’, ‘சாந்தோக்ய உபநிடதம்’ போன்ற நூல்களில் குமாரன் அல்லது கந்தன் பற்றிய குறிப்புகள் காணப்படுகின்றன. அக்காலத்தில் அவர் போருடன் தொடர்புடைய தெய்வமாகக் கருதப்பட்டார். ஆனால் தென்னிந்தியாவில் அவர் அறிவின் தெய்வமாகக் கருதப்பட்டார். ‘மகாபாரதம்’ மற்றும் ‘ராமாயணம்’ ஆகிய நூல்களில் கார்த்திகேயனின் பல்வேறு புராணக் கதைகள் சொல்லப்பட்டுள்ளன. தேவர்களின் தளபதியாக இருந்து தாரகாசுரன் மற்றும் சூரபத்மன் ஆகிய அரக்கர்களை அவர் வதம் செய்த கதைகள் ‘பத்ம புராணம்’, ‘மத்ஸ்ய புராணம்’ போன்ற புராணங்களிலும், ‘மகாபாரதத்திலும்’ உள்ளன. சில கதைகளில் அவர் பிரம்மச்சாரி என்றும், சில கதைகளில் அவருக்கு தேவசேனை மற்றும் வள்ளி ஆகிய மனைவியரும், சாகன், விசாகன் மற்றும் நைமேயன் ஆகிய புதல்வர்கள் இருப்பதாகவும் கூறப்பட்டுள்ளது.

கார்த்திகேயன் போருடன் தொடர்புடைய தெய்வம் என்பதால், பல அரச வம்சங்கள் அவரைத் தங்கள் குலதெய்வமாகக் கொண்டிருந்தன. கி.மு. இரண்டாம் மற்றும் முதல் நூற்றாண்டில் சட்லஜ் மற்றும் யமுனை நதிகளுக்கு இடைப்பட்ட பகுதிகளில் (தற்போதைய லூதியானா, அம்பாலா, கர்னால், ரோஹ்தக் மற்றும் ஹிசார்) யௌதேயர்களின் குடியரசு இருந்தது. கார்த்திகேயன் அவர்களின் குலதெய்வமாக இருந்தார். அவர்களின் நாணயங்களில் சடானன கார்த்திகேயன் வீற்றிருந்தார். கி.பி. முதல் முதல் மூன்றாம் நூற்றாண்டு வரை குஷாணப் பேரரசின் நாணயங்களிலும் ‘ஸ்கந்தோ-குமாரோ’ என்ற பெயரில் அவர் சித்தரிக்கப்பட்டிருந்தார். குறிப்பாக பேரரசர் குமாரகுப்தன் முதலாம் (சுமார் கி.பி. ௪௧௫–௪௫௫) தனது பெயரிலேயே இந்த தெய்வத்துடனான உறவை உறுதிப்படுத்தியிருந்தார். அவரது நாணயங்களில் மயிலுடன் கூடிய கார்த்திகேயனின் உருவம் காணப்படுகிறது. குப்தர் காலத்தில் கார்த்திகேயனுக்குத் தனிப்பட்ட கோவில்கள் கட்டப்பட்டதற்கான சான்றுகள் உள்ளன. குப்தர் காலத்திற்குப் பிறகு வட இந்தியாவில் கார்த்திகேயனின் தனிப்பட்ட வழிபாடு குறைந்து, அவரது தனிப்பட்ட கோவில்களின் கட்டுமானமும் அரிதாகிவிட்டது. இதே காலகட்டத்தில் தென்னிந்தியாவில் கார்த்திகேயனின் வழிபாடு தீவிரமாகத் தொடங்கியது. தமிழ் மரபின் சங்ககால இலக்கியங்களின்படி, சுமார் கி.மு. ௩௦௦ முதல் கி.பி. ௩௦௦ வரையிலான காலகட்டத்தில் முருகன் என்ற தெய்வம் மிகவும் பிரபலமாக இருந்ததாகத் தெரிகிறது. ‘திருமுருகாற்றுப்படை’ என்ற சங்ககாலக் காவியத்தில் முருகனைப் பற்றிய விரிவான வர்ணனை காணப்படுகிறது. பல நவீன மத வரலாற்றாசிரியர்களின் கருத்துப்படி, முருகன் என்பது தமிழ் நிலத்தின் பூர்வீகத் தெய்வம். பிற்காலத்தில் அவர் வேத-புராண காலத்து கந்தனுடன் ஒன்றிணைந்து, இன்றைய கார்த்திகேயன் அல்லது சுப்ரமணியன் என்ற கலப்பு வடிவில் வளர்ந்தார். கி.பி. ௮௫௦ முதல் ௧௨௭௯ வரையிலான காலத்தில் சோழ மன்னர்கள் முருக வழிபாட்டிற்குப் பெரும் அரச ஆதரவை வழங்கினர். அதன் பிறகு பாண்டிய மற்றும் விஜயநகர ஆட்சிகளும் இந்த மரபைப் மேலும் செழுமைப்படுத்தின. தமிழ்நாட்டில் ‘அறுபடை வீடு’ என்று புகழ்பெற்ற முருகனின் ஆறு முக்கிய கோவில்கள் இன்றும் லட்சக்கணக்கான பக்தர்களின் வழிபாட்டுத் தலங்களாக உள்ளன. பழனி முருகன் கோவில் (திண்டுக்கல் மாவட்டம்), திருச்செந்தூர் சுப்ரமணிய சுவாமி கோவில் (தூத்துக்குடி), திருப்பரங்குன்றம் முருகன் கோவில் (மதுரை), சுவாமிமலை சுவாமிநாத சுவாமி கோவில் (கும்பகோணம்), திருத்தணி முருகன் கோவில் (திருவள்ளூர்) மற்றும் பழமுதிர்சோலை முருகன் கோவில் (மதுரை) ஆகியவையே அந்த கோவில்கள் ஆகும். தென்னிந்தியாவில் முருகன் வெறும் சிவபுத்திரனாக மட்டுமல்லாமல், தனித்தெய்வமாகவும், பாதுகாவலராகவும், ஞானத்தை வழங்குபவராகவும் வழிபடப்படுகிறார்.

செம்பூரில் உள்ள திருச்செம்பூர் முருகன் கோவிலின் மற்றும் இந்த ஆலயத்தை நிர்வகிக்கும் சுப்ரமணிய சமாஜத்தின் வரலாறு இருபதாம் நூற்றாண்டின் மத்தியிலிருந்து தொடங்குகிறது. கி.பி. ௧௯௪௦-களில் தென்னிந்தியாவிலிருந்து வேலைவாய்ப்பு தேடி வந்த பல தமிழ் பேசும் மக்கள் மும்பையின் மாட்டுங்கா பகுதியில் குடியேறினர். மாட்டுங்கா அக்காலத்தில் மும்பையின் ‘மினி மெட்ராஸ்’ (சிறிய மெட்ராஸ்) என்று அழைக்கப்பட்டது. இந்த குடியேறிய மக்கள் தங்கள் மத மற்றும் கலாச்சார வேர்களைத் தக்கவைக்க ஒன்றிணைய முடிவு செய்தனர். ஆரம்பத்தில் மாட்டுங்காவில் ‘விம்கோ லட்சுமணன்’ என்று பிரபலமாக அறியப்பட்ட டி. வி. லட்சுமணன் என்பவரது இல்லத்தில் ஒன்றுகூடி தமிழ் பக்தர்கள் பல்வேறு மத நிகழ்ச்சிகளை நடத்தி வந்தனர். இதிலிருந்தே சுப்ரமணிய சமாஜத்தின் அடித்தளம் அமைக்கப்பட்டது. ஏப்ரல் ௧௯௪௫-இல் இந்த அமைப்பு அதிகாரப்பூர்வமாகப் பதிவு செய்யப்பட்டது. அக்காலத்தில் அமைப்பிற்குச் சொந்தமாக இடம் இருக்கவில்லை. எனவே, மாட்டுங்காவில் உள்ள ‘ஸ்ரீ சங்கர மடம்’ மற்றும் ‘தென்னிந்திய பஜனை சமாஜம்’ ஆகியவற்றின் இடங்கள் ‘கந்த சஷ்டி’, ‘தைப்பூசம்’ மற்றும் ‘பங்குனி உத்திரம்’ போன்ற பண்டிகைகள் மற்றும் விழாவைக் கொண்டாடப் பயன்படுத்தப்பட்டன.

பின்னர் இந்த அமைப்பு செம்பூரில் உள்ள சேடா நகரில் தொடர்ந்து மூன்று மனைகளை கோவில் கட்டுவதற்காகத் தேர்வு செய்தது. அப்போது ‘அஷ்டமங்கல பிரஷ்னம்’ (தெய்வீகக் குறி கேட்கும் ஒரு சிறப்புத் தொழில்நுட்ப முறை) மூலம் ஒரு சிறப்புத் தகவல் வெளிப்பட்டது. பண்டைய காலத்தில் சேடா நகரின் இப்பகுதியில் அடர்ந்த காடு இருந்தது. இங்கு பல முனிவர்கள் தவம் செய்திருந்தனர். எனவே, இந்த இடம் முருகன் கோவிலுக்குப் புனிதமானதாகக் கருதப்பட்டது. கோவிலின் ‘திருச்செம்பூர்’ என்ற அடைமொழி இதிலிருந்தே வந்தது.

செப்டம்பர் ௧௯௭௨-இல் காஞ்சி காமகோடி பீடத்தின் ௬௮-ஆவது ஆச்சார்யார் ஜகத்குரு சங்கராச்சாரியார் ஸ்ரீ சந்திரசேகரேந்திர சரஸ்வதி சுவாமிகளின் வழிகாட்டுதலின் கீழ் இந்த கோவிலின் அடிக்கல் நாட்டு விழா நடைபெற்றது. இந்தக் கோயிலின் ‘பஞ்ச சில்யாசம்’ மகாராஷ்டிராவின் அப்போதைய சட்ட மேலவைத் தலைவர் வி. எஸ். பாகே, மும்பையின் முன்னாள் ஷெரிப் பேராசிரியர் டி. வி. ராமானுஜம், தமிழறிஞர் கி. வா. ஜகந்நாதன், ‘ஸ்ரீமத் பாகவத’த்தின் ஆழ்ந்த அறிஞர் அஞ்சம் மாதவன் நம்பூதிரி மற்றும் ‘பாரதிய வித்யா பவன்’ இயக்குநர் எஸ். ராமகிருஷ்ணன் ஆகிய பெருமக்களின் கரங்களால் நடைபெற்றது. ஆகம சாஸ்திர விதிகளின்படி, இங்கு முதன்மைக் கோயிலுக்கு முன்னதாக ஒரு ‘பாலாலயம்’ (தற்காலிகச் சிறிய கோயில்) அமைக்கப்பட்டது. இந்த பாலாலயத்தில் ௫ பிப்ரவரி ௧௯௭௩ அன்று பகவான் முருகன், பகவான் விநாயகர் மற்றும் ஐயப்பனின் சிலைகள் பிரதிஷ்டை செய்யப்பட்டன. இந்தக் கோயிலின் கட்டுமானத்தில் தேசிய ஒருமைப்பாட்டின் ஒரு தனித்துவமான காட்சியைக் காணமுடிகிறது. கட்டிடக் கலைஞர் சி. எஸ். கே. ராஜ் கோயிலின் கட்டிடக்கலைத் திட்டத்தை வகுத்தார். கிறிஸ்தவ மதத்தைச் சேர்ந்த கட்டிடக் கலைஞர் சி. எஸ். கே. ராஜ் கோயிலை வடிவமைக்க, போரா முஸ்லிம் மதத்தைச் சேர்ந்த அப்பாஸ் ஜூஸ்தான்வாலா இந்த வடிவமைப்பைத் தமிழ்நாட்டின் பழங்காலக் கோயில் கலையுடன் இணைக்கும் தொழில்நுட்பப் பணியைச் செய்தார். இந்தக் கோயிலின் கட்டிடக்கலையின் சிறப்பம்சம் என்னவென்றால், இது பல அடுக்கு மாடிகளைக் கொண்டது. இதன் ௧௦௮ படிகளைக் கொண்ட ஏணியில் ஏறி கோயிலின் கருவறைக்குள் நுழையலாம். இந்தக் கருவறை கோயிலின் மொட்டை மாடியில் உள்ளது. ஆகம சாஸ்திரத்தில் கோயிலின் கருவறை நேரடியாக நிலத்துடன் இணைக்கப்பட்டிருக்க வேண்டும் என்பது கடுமையான விதி. அந்த விதியைப் பின்பற்றுவதற்காக, இந்த கட்டிடத்தில் நிலத்திலிருந்து மேல்தளம் வரை கான்கிரீட்டினால் ஆன பிரம்மாண்டமான கிணறு போன்ற தூண்கள் எழுப்பப்பட்டு, அதன் மீது கருவறையின் அடித்தளம் அமைக்கப்பட்டது. ௨௪ ஜனவரி ௧௯௮௦ அன்று இந்த புதிய கோயிலின் முதல் மகா கும்பாபிஷேக விழா நடைபெற்றது. அதன் பிறகு ௧௨ டிசம்பர் ௧௯௯௧ அன்று இரண்டாவது, ௨௭ மார்ச் ௨௦௦௦ அன்று மூன்றாவது மகா கும்பாபிஷேகம் நடைபெற்றது. மிக அண்மையிலான மற்றும் நான்காவது மகா கும்பாபிஷேகம், டாடா சன்ஸ் நிறுவனத்தின் அப்போதைய தலைவர் என். சந்திரசேகரன் தலைமையிலான கோயில் விழா குழுவின் வழிகாட்டுதலில் ௬ ஏப்ரல் ௨௦௨௨ அன்று நடைபெற்றது.

இந்தக் கோயில் நான்கு மாடி உயரமும் பிரம்மாண்டமான தோற்றமும் கொண்டது. இதன் கட்டுமானத்தில் திராவிடக் கட்டிடக்கலை பாணி பெருமளவில் பயன்படுத்தப்பட்டுள்ளது. கோயிலுக்கு உயர்ந்த ராஜகோபுரம் உள்ளது. அதில் பல்வேறு நிலைகளில் தெய்வங்கள், முனிவர்கள், யட்சர்கள், கந்தர்வர்கள் மற்றும் புராண நிகழ்வுகளின் வண்ணமயமான சிற்பங்கள் செதுக்கப்பட்டுள்ளன. கோயிலின் பிரகாரத்திற்கு உயர்ந்த நுழைவாயில் உள்ளது. இங்குள்ள சரிவான கூரையைக் கொண்ட உயர்ந்த போர்டிகோ வழியாகக் கோயிலின் தரைதளத்திற்குள் நுழையலாம். அதற்கு கற்களால் ஆன உயர்ந்த நுழைவாயில் உள்ளது. இந்த தரைதளத்தில், முன்பக்கச் சுவரில் கீழ் பகுதியில் செதுக்கப்பட்ட தேவகோட்டத்தில் தமிழ்நாட்டின் சைவ சமயக் குரவர் அருணகிரிநாதரின் சிலை உள்ளது. கி.பி. ௧௪-ஆம் நூற்றாண்டு இவருடைய காலமாகும். முருகனைப் போற்றும் இவருடைய ‘திருப்புகழ்’ என்ற காவிய நூல் புகழ்பெற்றது.

இதற்கு மேல் பகுதியில் பெரிய சிற்பப் பலகை உள்ளது. அதில் பகவான் முருகனுக்கும் அன்னை வள்ளிக்கும் இடையிலான பாணிக்ரஹண (திருமண) விழா சிற்பமாக வடிக்கப்பட்டுள்ளது. புராணக் கதையின்படி, வள்ளி தென்னிந்தியாவின் ஒரு வனப் பழங்குடியினத்தைச் சேர்ந்த நம்பிராஜன் என்ற மன்னனின் மகள். இந்த சிற்பப் பலகையில் மணமகன் வடிவில் முருகன் இடது பக்கத்திலும், மணமகள் வடிவில் வள்ளி நின்ற நிலையிலும் உள்ளனர். தென்னிந்தியச் சிற்பக்கலை மரபின்படி, வள்ளியின் சிலை இங்கு பச்சை நிறத்தில் உருவாக்கப்பட்டுள்ளது. இது தவிர, இந்த சிற்பப் பலகையில் மன்னன் நம்பிராஜன், வள்ளியின் சகோதரர்கள், அவளுடைய தோழிகள், திருமண ஹோமம் செய்யும் புரோகிதர் ஆகியோரின் சிலைகளும் உள்ளன. மேல் பகுதியில் சங்கர-பார்வதி, பிரம்மா, விஷ்ணு, லட்சுமி ஆகியோரின் சிலைகளும் உள்ளன. இதற்கு அருகில் பிரம்மாண்டமான சிற்பப் பலகை உள்ளது. அதில் முருகனுக்கும் அன்னை தேவசேனைக்கும் இடையிலான திருமண விழா (‘தேவசேனா கல்யாணம்’) வடிக்கப்பட்டுள்ளது. அதில் நடுவில் உள்ள திருமண மண்டபத்தில் முருகன் தேவசேனையின் கையைப் பற்றிக்கொண்டிருக்கிறார். அவருக்கு வலதுபுறத்தில் அவளுடைய தந்தையான தேவேந்திரன் கையில் தங்கக் கலசத்துடன் ‘கன்னிகா தான’ சடங்கைச் செய்கிறார். மண்டபத்தின் ஒரு பக்கத்தில் முருகனின் பெற்றோரான சிவபெருமானும் பார்வதி தேவியும் உள்ளனர். அவர்களுக்கு அருகில் சரஸ்வதியும் முனிவர் வேடத்தில் நாரதரும் உள்ளனர். மறுபக்கத்தில் விஷ்ணுவும் லட்சுமியும் நிற்கின்றனர். வலது மூலையில் இந்திரனின் வாகனமான ஐராவதம் என்ற யானை உள்ளது. மண்டபத்தின் அடிப்பகுதியில் திருமணத்தை நடத்தி வைக்கும் பிரம்மதேவரும், அவருக்கு அருகில் முருகனின் மூத்த சகோதரரான கணேசனும் வீற்றிருக்கின்றனர். ஸ்கந்த புராணத்தின் புராணக் கதையின்படி, தாரகாசுரன் மற்றும் சூரபத்மன் ஆகிய மிகவும் வலிமைமிக்க அரக்கர்கள் தேவலோகத்தின் மீது படையெடுத்து தேவர்களைத் துரத்தினர். அப்போது முருகன் தேவர்களின் தளபதி பதவியை ஏற்றுக்கொண்டு அரக்கர்களை முழுமையாக அழித்தார். அவர் இந்திரனுக்கு அவனது சிம்மாசனத்தை மீண்டும் பெற்றுத் தந்தார். அப்போது நன்றியுணர்ச்சியுடன், தேவேந்திரன் தனது மகள் ‘தேவசேனை’யை முருகனுக்கு மணம் முடித்துக் கொடுத்தார். தமிழ்நாட்டின் திருப்பரங்குன்றம் என்ற மலைப்பகுதியில் இந்தத் தெய்வீகத் திருமண விழா வேத முறைப்படி நடைபெற்றதாக ஐதீகம் உள்ளது.

இந்த அறையில் முருகன், தேவசேனை மற்றும் வள்ளி ஆகியோரின் பிரம்மாண்டமான உருவப்படங்களும், பித்தளைச் சிலைகளும் வீற்றிருக்கின்றன. தரைதளத்தின் இந்த அறையிலிருந்து முதன்மைக் கோயிலுக்குச் செல்லும் ஏணி உள்ளது. இந்த ஏணியின் பளிங்குப் படிகள் பல்வேறு வகையான கோலங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டுள்ளன. ஏணியின் கைப்பிடிகளில் கஜரங்கம் உள்ளது. மேலும் சுவர்களில் ஆங்காங்கே பகவான் முருகனின் பல்வேறு வடிவங்கள், ‘ஷஷ்டி கார்த்திகேயர்கள்’, சிவ-பார்வதி, ‘நவவீரர்கள்’, ‘கஜமுகாசுரன்’ போன்ற வண்ணமயமான பல்வேறு புடைப்புச் சிற்பங்கள் பொருத்தப்பட்டுள்ளன. இந்த ௧௦௮ படிகளைக் கொண்ட ஏணியில் ஏறி மேலே வந்த பிறகு, கட்டிடத்தின் உச்சியில் உள்ள கோயிலின் முதன்மைப் பிரகாரத்திற்குள் நுழையலாம்.

இந்தப் பிரகாரத்திற்கு பிரம்மாண்டமான கல் நுழைவாயில் உள்ளது. அதன் அருகில் உள்ள செதுக்கப்பட்ட தூண்களுக்கு அருகில் உள்ள கல் மேடையில் நடராஜர் முத்திரையில் துவாரபாலகர்களின் சிலைகள் உள்ளன. நுழைவாயிலின் சட்டத்தின் மேல் பகுதியில் கஜலட்சுமியின் உருவம் செதுக்கப்பட்டுள்ளது. நுழைவாயிலுக்கு உறுதியான தேக்கு மரத்தாலான பழைய பாணி கதவு உள்ளது. நுழைவாயிலின் மேல் பகுதியில் கோபுரம் உள்ளது. நுழைவாயில் வழியாக உள்ளே சென்றதும், நேராக உயர்ந்த பளபளப்பான பித்தளைக் கொடிமரம் உள்ளது. நேராக விரிந்த சபாமண்டபத்தின் நடுவில் கோயிலின் முதன்மைக் கருவறை அமைந்துள்ளது. அதற்கு முன்னால் இறைவனின் வாகனங்களான மயில் மற்றும் சேவல் ஆகியவற்றின் உலோகச் சிலைகள் உள்ளன. இந்தக் கருவறையும் இங்குள்ள பிற ஆலயங்களும் கிரானைட் கற்களால் கட்டப்பட்டுள்ளன. அதற்கான கற்கள் பிரத்யேகமாக மகாபலிபுரத்திலிருந்து கொண்டு வரப்பட்டன. நின்ற கோலத்தில் உள்ள இந்தச் சிலை இரு கரங்களைக் கொண்டது. சிலையின் வலது கையில் பார்வதி தேவி வழங்கிய தங்க முலாம் பூசப்பட்ட ‘வேல்’ (ஈட்டி) உள்ளது, இடது கை இடுப்பில் உள்ளது. தங்க கிரீடம், விலையுயர்ந்த மாலைகள் மற்றும் தென்னிந்திய பாணி பட்டு ஆடைகளால் சிலை அலங்கரிக்கப்பட்டுள்ளது. சிலைக்குப் பின்னால் வெள்ளி வேலைப்பாடுகள் கொண்ட மகுடம் உள்ளது. அதன் மேல் பகுதியில் பிரம்மாண்டமான வெள்ளிப் பிரபை உள்ளது. இந்தப் பிரபையின் மீது மயில் தோகைகள் மற்றும் சூரியக் கதிர்களின் வடிவம் செதுக்கப்பட்டுள்ளது. இந்தப் பிரகாரத்தில் முதன்மைக் கடவுளுடன் கணபதி, துர்கை, குருவாயூரப்பன், தர்மசாஸ்தா (ஐயப்பன்), தட்சிணாமூர்த்தி, ஆஞ்சநேயர் (ஹனுமான்), சிவன், நடராஜர் மற்றும் நவக்கிரகங்களுக்குத் தனித்தனி ஆலயங்கள் அமைக்கப்பட்டுள்ளன. சபாமண்டபத்தின் சுவர்களில் உள்ள தேவகோட்டங்களில் அஷ்டலட்சுமியின் சிலைகள் உள்ளன.

இந்தக் கோவிலின் தினசரி கால அட்டவணை தமிழ்நாட்டின் ஆகம சாஸ்திர விதிகளின்படி நடைபெறுகிறது. கோவிலில் காலை ௫.௩௦ முதல் மதியம் ௧௨.௦௦ மணி வரையிலும், மாலை ௪.௩௦ முதல் இரவு ௯.௦௦ மணி வரையிலும் பக்தர்கள் இறைவனைத் தரிசனம் செய்து பயன்பெறலாம். இங்கு காலை ௬.௦௦ மணிக்கு உஷத்கால பூஜை மற்றும் ஆரத்தி நடைபெறுகிறது. அதனைத் தொடர்ந்து காலை ௮.௩௦ மணிக்கு காலசாந்தி பூஜை செய்யப்படுகிறது. மதியத்தின் முக்கிய ஆரத்தியான உச்சிகால பூஜை மதியம் ௧௧.௩௦ மணிக்கு நடைபெறுகிறது. மாலை ௬.௩௦ மணிக்கு சாயரட்சை பூஜை எனப்படும் மாலை நேர மகா ஆரத்தி நடைபெறுகிறது. இந்த நேரத்தில் கோவிலில் தரிசனத்திற்காக பக்தர்களின் கூட்டம் பெருமளவில் இருக்கும். இரவின் கடைசி பூஜையான அர்த்தஜாம பூஜை இரவு ௮.௩௦ மணிக்கு செய்யப்படுகிறது.

கோவிலில் ஆண்டு முழுவதும் திதிக்கு ஏற்ப பாரம்பரிய முறையில் பல்வேறு உற்சவங்கள் கொண்டாடப்படுகின்றன. இங்கு நடைபெறும் மிகப்பெரிய ஆண்டுத் திருவிழா ‘தைப்பூசம்’ ஆகும். இந்தத் திருவிழா தமிழ் மாதமான ‘தை’ (ஜனவரி-பிப்ரவரி) மாதத்தில் பூச நட்சத்திரத்தன்று வருகிறது. இந்நாளில் தான், அசுரர்களை அழிப்பதற்காகப் பார்வதி தேவி, முருகப்பெருமானுக்கு வேல் வழங்கினார். இந்தத் திருவிழாவின் போது மும்பை மற்றும் மகாராஷ்டிராவின் பல்வேறு பகுதிகளில் இருந்து ஆயிரக்கணக்கான பக்தர்கள் கடுமையான விரதமிருந்து, உடலில் அலகு குத்தி, தோளில் காவடி சுமந்து இங்கு தரிசனத்திற்கு வருகிறார்கள். இங்கு நடைபெறும் மற்றொரு முக்கியமான திருவிழா ‘ஸ்கந்த சஷ்டி’ ஆகும். இந்தத் திருவிழா கார்த்திகை மாதத்தில் சுக்ல பட்சத்தின் பிரதமை முதல் சஷ்டி வரை தொடர்ந்து ஆறு நாட்கள் நடைபெறுகிறது. சஷ்டி அன்று கோவிலுக்கு வெளியே உள்ள வீதியில் ‘சூரசம்ஹாரம்’ (முருகப்பெருமான் சூரபத்மன் என்ற அசுரனை வதம் செய்த நிகழ்வு) நாடக வடிவில் நிகழ்த்தப்படுகிறது. சித்திரை மாதத்தில் வரும் ‘பங்குனி உத்திரம்’ திதியன்று முருகப்பெருமான் மற்றும் வள்ளி தேவியின் திருக்கல்யாண உற்சவம் மிகவும் விமரிசையாகக் கொண்டாடப்படுகிறது. மார்கழி மாதத்தில் ‘கார்த்திகை தீபம்’ திருவிழாவின் போது கோவில் மற்றும் கோபுரம் முழுவதும் ஆயிரக்கணக்கான மண் அகல் விளக்குகள் ஏற்றப்படுகின்றன. மேலும், ஒவ்வொரு மாதமும் வரும் கார்த்திகை நட்சத்திரத்தன்று கோவிலில் சிறப்பு அன்னபிஷேகம் மற்றும் பல்லக்கு உற்சவம் நடைபெறுகிறது. நவராத்திரியின் ஒன்பது நாட்களும் இங்கு சண்டி ஹோமம் செய்யப்படுகிறது.

பயனுள்ள தகவல்கள்

• செம்பூர் ரயில் நிலையத்திலிருந்து ௪ கி.மீ தொலைவில்
• செம்பூர் பேருந்து நிலையத்திலிருந்து ௫ கி.மீ தொலைவில்
• மும்பை நகரின் பல பகுதிகளிலிருந்து பெஸ்ட் (BEST) பேருந்து வசதி
• தனியார் வாகனங்கள் கோவில் வரை வரலாம்
• அப்பகுதியில் தங்குவதற்கும் உணவிற்கும் பல வசதிகள் உள்ளன
• தொடர்பு: கோவில் அலுவலகம், தொலைபேசி: ௦௨௨-௩௫௧௩௩௭௭௩