வாகேஸ்வரி தேவி கோவில்

ஆச்சார்ய தோண்டே மார்க்கம், பரமானந்த வாடி, பரேல், மும்பை

வாகேஸ்வரி (வாகேஸ்வரி) அல்லது வியாக்ரேஸ்வரி என்பது ஒரு பழமையான குலதெய்வம் ஆகும். பரேல்-சிவடி பகுதியின் ஆதி கிராம தேவதையாக இவள் போற்றப்படுகிறாள். இந்த தேவியின் வாகனம் புலி ஆகும், மேலும் இவள் காத்யாயனி தேவியின் வடிவமாகக் கருதப்படுகிறாள். பரேலில் முன்பு கோலஞ்சி என்று அழைக்கப்பட்ட குன்றின் மீது தேவியின் பழமையான தலம் அமைந்துள்ளது. வரலாற்றாசிரியர்களின் கூற்றுப்படி, தேவியின் இந்த தலம் சுமார் ௭௦௦ முதல் ௭௫௦ ஆண்டுகள் பழமையானது. மும்பையின் ஆதி அரசனான பிரதாப் பிம்பனின் ஆட்சிக்காலத்தில் இங்கு தேவியின் மூலக் கோவில் கட்டப்பட்டிருக்கலாம். நவராத்திரியின் போது இங்கு தேவிக்கு பெரும் உற்சவம் நடைபெறுகிறது. முன்பு சைத்ர அமாவாசையன்று இங்கு தேவியின் பெரிய திருவிழா நடைபெறுவது வழக்கம்.

வரலாற்றாசிரியர் வி. கா. ராஜவாடே தொகுத்த ‘மஹிகாவதியின் பக்ரி’யின்படி, பிரதாப் பிம்பன் மாஹிமை கைப்பற்றிய பிறகு அங்கு குடியேற்றத்தை நிறுவினார். பிரதாப் பிம்பனின் புதல்வர் மஹி பிம்பன் சம்பனேரிலிருந்து ௬௬ குலங்களுடன் இங்கு வந்தார். இந்த குலங்களில் ௨௭ சோமவம்சி, ௧௨ சூர்யவம்சி, ௯ சேஷவம்சி மற்றும் பிற குலங்கள் அடங்கும். இதில் சோமவம்சி சத்திரிய குலத்தைச் சேர்ந்த சிலர் தற்போதைய பரேல் பகுதியில் தங்கள் குடியேற்றத்தை அமைத்தனர். இந்த மக்கள் பாசக்கல்சி என்று அழைக்கப்படுகின்றனர். ௧௯௦௨-ஆம் ஆண்டு வெளியான “த ரைஸ் ஆஃப் பாம்பே – ஏ ரிட்ரோஸ்பெக்ட்” என்ற புத்தகத்தில், கெசட்டியர் ஆசிரியர் மற்றும் வரலாற்று ஆய்வாளர் எஸ். எம். எட்வர்ட்ஸ் இவ்வாறு எழுதியுள்ளார்: “(பீம்)ராஜாவின் ஆதரவின் கீழ் பாசக்கல்சி சமூகம் இங்கு மூன்று கோவில்களைக் கட்டியது. அவற்றில் இரண்டு அவர்களின் குலதெய்வங்களுக்காக, அதாவது வாகேஸ்வரி மற்றும் சண்டிகாவுக்காகவும், மூன்றாவது மகாதேவனுக்காகவும் இருந்தது.” தேவகிரியின் ராமதேவராவ் யாதவின் நான்காவது புதல்வர் பிம்பதேவ் அல்லது பீம்ராஜா ஆவார். முஸ்லிம் வரலாற்று நூல்களில் இவரை பீம்தேவ் என்று குறிப்பிடுகின்றனர். இந்த பிம்பதேவ் கி.பி. ௧௨௯௫-இல் மாஹிமில் தனது தலைநகரை நிறுவினார். அவரது காலத்திலேயே பரேலில் பாசக்கல்சி சமூகம் இந்த மூன்று கோவில்களையும் எழுப்பியது என்பது எட்வர்ட்ஸின் வாதம்.

மும்பையின் வடலா, சிஞ்ச்போக்லி போன்ற பகுதிகளின் பெயர்க்காரணம் அங்குள்ள மரங்கள் அல்லது தாவரங்களிலிருந்து தெளிவாகிறது. அதேபோல் பரேல் என்ற பெயரின் தோற்றமும் கூறப்படுகிறது. வரலாற்றாசிரியர் ஜே. கார்சன் டா குன்ஹா ‘த ஆரிஜின் ஆஃப் பாம்பே’ (௧௯௦௦) என்ற புத்தகத்தில், ‘பரேல்’ என்ற பெயர் ‘பக்னோனியா சுவேவலன்ஸ்’ அல்லது ‘ட்ரீ-ட்ரம்பெட்ட் பிளவர்’ என்ற தாவரத்திலிருந்து வந்ததாகக் கூறியுள்ளார். இந்த மரத்தை மராத்தியில் படல் என்று அழைப்பார்கள். அதிலிருந்து பரேல் என்ற பெயர் வந்தது. இருப்பினும், எஸ். எம். எட்வர்ட்ஸ் இந்த பெயர்க்காரணம் குறித்து வேறு ஒரு கோட்பாட்டை முன்வைக்கிறார். அவரது கூற்றுப்படி, பாசக்கல்சி சமூகம் வாகேஸ்வரி, சண்டிகா மற்றும் மகாதேவர் கோவிலை எழுப்பியது. இந்த கோவிலில் உள்ள மகாதேவரின் லிங்கம் சுயம்புவாகக் கருதப்படுகிறது. இந்த லிங்கத்திற்கு பர்லி-வைஜநாத்தில் உள்ள புகழ்பெற்ற வைஜநாத் லிங்கத்திற்கு இணையான முக்கியத்துவமும் புனிதமும் கிடைத்தது. பர்லி-வைஜநாத்தில் உள்ள மூலக் கோவில் கி.பி. ௧௧௮௬-இல் யாதவ அரசன் பில்லமனால் கட்டப்பட்டது. பிம்பதேவ் இதே யாதவ குலத்தைச் சேர்ந்தவர். எனவே, பர்லி-வைஜநாத் கோவிலின் நினைவைப் போற்றுவதற்காக, இங்குள்ள கோவிலையும் ‘பர்லி வைஜநாத் மகாதேவர்’ என்று அழைக்கத் தொடங்கினர். எட்வர்ட்ஸின் கூற்றுப்படி, இந்த தெய்வத்தின் பெயரிலிருந்தே பிற்காலத்தில் இப்பகுதிக்கு பரேல் என்று பெயர் வந்தது. பரேலில் இருந்த பர்லி வைஜநாத் மகாதேவர் கோவில் ௧௫௯௬ முதல் ௧௬௯௩-க்கு இடைப்பட்ட காலத்தில் போர்த்துகீசிய மதவெறியர்களால் இடிக்கப்பட்டது. அந்த இடத்தில் இயேசு சபையினர் தங்கள் பிரார்த்தனை கூடத்தையும் மடத்தையும் நிறுவினர். பிற்காலத்தில் ஆங்கிலேயர்கள் இந்த இயேசு சபையினரை வெளியேற்றிவிட்டு, அங்கு மும்பையின் ‘பதிவாளர்’ அலுவலகங்களைத் தொடங்கினர். காலப்போக்கில் இந்த கட்டிடம் மும்பை ஆளுநரின் இல்லமாகப் பயன்படுத்தப்பட்டது. மும்பையில் பிளேக் நோய் பரவியபோது, அந்த வைரஸிற்கு தடுப்பூசி தயாரிக்க பிரிட்டிஷ் அரசு டாக்டர் வால்டெமர் ஹாஃப்கினை அழைத்தது. ௧௦ ஆகஸ்ட் ௧௮௯௯ அன்று இந்த கட்டிடம் ஆராய்ச்சிக்காக அவரிடம் வழங்கப்பட்டது. இன்று அங்கு ஹாஃப்கின் நிறுவனம் உள்ளது.

இந்த நிறுவனத்தின் கிழக்கே தேவியின் இந்த கோவில் அமைந்துள்ளது. பேராசிரியர் டாக்டர் பால்சந்திர ஆக்லேகரின் ‘மும்பையில் உள்ள ஆதி ஜாக்ருத சக்தி பீடங்கள்’ என்ற புத்தகத்தின்படி, இங்குள்ள கோலஞ்சி குன்றின் மீது தேவியின் தலம் உள்ளது. பரேல் கவர்னர் ஹவுஸ் காலத்தில், பிரிட்டிஷ் அரசின் கொடி இந்த குன்றின் உச்சியில் பறக்கும். எனவே, அந்த காலத்தில் இந்த குன்றை ‘பிளாக்ஸ்டாஃப் ஹில்’ என்று அழைத்தனர். அன்றைய கோலஞ்சி குன்று போய்வாடா முதல் சிஞ்ச்போக்லி வரை பரந்து விரிந்திருந்தது, பரேல் கிராமத்தின் ஒரு பகுதி குன்றின் சரிவில் இருந்தது. காலப்போக்கில் இந்த குன்று பெருமளவு சமன் செய்யப்பட்டது.

பேராசிரியர் டாக்டர் பால்சந்திர ஆக்லேகரின் புத்தகத்தின்படி, இந்த தேவி சிவடி பகுதியின் ஆதி கிராம தேவதையாவார். புத்தகத்தில் தேவியின் பெயர் குறித்த ஒரு ஐதீகம் கொடுக்கப்பட்டுள்ளது. அதன்படி, பழங்காலத்தில் இப்பகுதியில் அடர்ந்த காடு இருந்தது. அக்காலத்தில் ஒரு புலி தினமும் இரவு தேவியின் கோவிலுக்கு வந்து தரிசனம் செய்து செல்லும். அதனால் தேவிக்கு வியாக்ரேஸ்வரி என்று பெயர் வந்தது. பரேல்-சிவடி பகுதியில் ஒரு காலத்தில் காட்டுப் பூனைகள் இருந்தன என்று ‘கிரேட்டர் பாம்பே டிஸ்ட்ரிக்ட் கெசட்டியர்’ குறிப்பிடுகிறது. இப்பகுதியில் அப்போது புலியும் இருந்திருக்க வாய்ப்புள்ளது.

இந்த கோவிலின் உறுதியான மற்றும் துல்லியமான வரலாறு தெரியவில்லை. தேவியின் தலம் ௧௩-ஆம் நூற்றாண்டைச் சேர்ந்தது என்று வரலாற்றாசிரியர்கள் கருதுகின்றனர். பிற்காலத்தில் இந்த கோவில் பலமுறை புதுப்பிக்கப்பட்டிருக்கலாம். ஆக்லேகரின் கூற்றுப்படி, சோமவம்சி சத்திரிய சமூகத்தைச் சேர்ந்த விஸ்வநாத் தாகுஜி பாட்டீல் என்ற நபர் இந்த கோவிலை நிறுவினார். இது தொடர்பான ஒரு ஸ்லோகம் புத்தகத்தில் பின்வருமாறு மேற்கோள் காட்டப்பட்டுள்ளது:
“ஸ்ரீவாகேஸ்வரி பிரசன்ன மமபிது நாம விஸ்வநாத்
தாகுஜி பாட்டீல் ஸ்ரீ தத்த தாஸ் உபாசகர் கேவல்
ஸ்ரீ நீலகண்டேஸ்வர க்ஷேத்ர நிர்மித வரளி கரம் அஸே ப?
ஆமி சூர்யவம்சி சத்திரிய ஆமாஸி யோஜிலே அஸே
ஏக காஞ்சகி, ஆமா பாஸுன் ஸ்ரீசி சேவா
கடாவீ சதத் மஹனுன் ஸ்ரீவாகேஸ்வரிசி யேதே ஸ்தாபிலே.”
இந்த கோவிலின் வரலாறு குறித்து மற்றொரு கருத்து காணப்படுகிறது. அதன்படி, இந்த கோவில் சௌகல்சி ஜாதியைச் சேர்ந்த கராத் மற்றும் மத்ரே குடும்பத்தினருடையது. இந்த கோவிலை அவர்களின் முன்னோர்கள் கி.பி. ௧௮௦௦-இல் நிறுவினர். கோவிலுக்கு அருகில் அவர்களின் வம்சாவளியினர் இன்றும் வசிக்கின்றனர். கோவிலில் உள்ள கல்வெட்டின்படி, ௧௯௭௧-இல் சில குஜராத்தி சகோதரர்கள் இந்த கோவிலைப் புதுப்பித்தனர்.

கோலஞ்சி குன்றின் குடியிருப்புகளுக்கு இடையே உள்ள தெருவிலிருந்து ௨௧ படிகள் ஏறி இந்த கோவிலின் வளாகத்திற்குள் நுழையலாம். குடியிருப்பு கட்டிடங்களால் சூழப்பட்ட இந்த வளாகத்தில் ஒரு பக்கம் பழைய தீபமாலையும் ஒரு தீபஸ்தம்பமும் உள்ளன. இந்த தீபமாலை மற்றும் தீபஸ்தம்பத்தின் அடியில், இப்பகுதியின் பழமையான வரலாற்றிற்கு சான்றாக செதுக்கப்பட்ட தெய்வச் சிலைகள் காணப்படுகின்றன. அருகில் ஒரு உயர்ந்த மேடையில் பகவான் சங்கரரின் தலம் உள்ளது. தரையில் பழமையான கல் ஆவுடையார் உள்ளது, அதன் மீது உயர்ந்த உருளை வடிவ சிவலிங்கம் நிறுவப்பட்டுள்ளது. சிவலிங்கத்திற்கு முன்னால் சிறிய பளிங்கு நந்தியும் கூர்ம பகவானின் சிலையும் உள்ளன.

இந்தக் கோயிலில் ஒரு பழமையான செதுக்கப்பட்ட தெய்வத் திருவுருவம் வீற்றிருக்கிறது. தொல்லியல் ஆய்வாளர்கள் மற்றும் ஆராய்ச்சியாளர்களின் பார்வையில், சிவனின் இந்தத் தலம் மிகவும் முக்கியமானது எனக் கருதப்படுகிறது, ஏனெனில் இந்த மேடையில் ஒரு பழமையான மற்றும் அரிதான தேனுகல் (பசுவின் சிற்பம்) உள்ளது. காலப்போக்கில் தேய்மானம் அடைந்திருந்தாலும், இந்தத் தேனுகல்லில் உள்ள பசுவின் உருவம் இன்னும் தெளிவாகத் தெரிகிறது.

வாகேஸ்வரி தேவி கோயில் சிறியதாகவும் எளிமையாகவும் உள்ளது. இதன் மூல வடிவம் சபாமண்டபம் மற்றும் கருவறை ஆகியவற்றைக் கொண்டதாகும். திருப்பணியின் போது, இந்த ஆலயத்திற்கு முன்னால் சிமெண்ட்-கான்கிரீட் கொண்டு ஒரு பெரிய மண்டபம் கட்டப்பட்டுள்ளது. பளிங்குத் தரை கொண்ட இந்த மண்டபத்தில் பெரிய ஹோமகுண்டம் உள்ளது. கோயிலின் முக்கிய சபாமண்டபத்தில் இடதுபுறம் அக்கல்கோட் சுவாமி சமர்த்தரின் தலம் உள்ளது. அங்குள்ள உயரமான மேடையில் சுவாமி சமர்த்தரின் நின்ற கோலத்திலான திருவுருவம் உள்ளது. வலதுபுறம் ஒரு நாட்டுப்புறத் தெய்வத்தின் திருவுருவம் வீற்றிருக்கிறது. கருவறையில் பளிங்கு பீடத்தின் மீது வாகேஸ்வரி தேவியின் புலியின் மீது அமர்ந்திருக்கும் திருவுருவம் பிரதிஷ்டை செய்யப்பட்டுள்ளது. இங்கு தேவி நான்கு கரங்களைக் கொண்டு ஆயுதங்களைத் தாங்கியுள்ளாள்.

வஸ்திரங்கள், ஆபரணங்கள் மற்றும் புஷ்ப மாலைகளால் அலங்கரிக்கப்பட்ட இந்தத் தேவியின் திருமுடியின் மீது தங்கக் கிரீடம் உள்ளது. கோயிலின் கருவறையின் மீது பெரிய குவிமாடம் போன்ற கோபுரம் உள்ளது, அதன் நான்கு நிலைகளிலும் கலச அமைப்பு உள்ளது.

வாகேஸ்வரி தேவி கோயிலில் காலை ௮:௩௦ முதல் ௧௧:௩௦ வரையிலும், மாலை ௬ முதல் இரவு ௮ மணி வரையிலும் தேவியைத் தரிசிக்கலாம். சித்திரை மற்றும் புரட்டாசி மாதங்களில் வரும் நவராத்திரியின் போது இங்கு தேவியின் பெரிய திருவிழா நடைபெறுகிறது. நவராத்திரியில் அஷ்டமியன்று இங்கு பெரிய ஹோமம் செய்யப்படுகிறது. அக்காலத்தில் பரேல் ரயில் நிலையம் வரை கடைகளும் ராட்டினங்களும் அமைக்கப்பட்டிருந்தன என்ற தகவல் கிடைக்கிறது.

இருப்பினும், கி.பி. ௧௯௪௭-இல் நடைபெற்ற இந்து-முஸ்லிம் கலவரத்திற்குப் பிறகு இந்த யாத்திரை நிறுத்தப்பட்டது. இருப்பினும், இன்றும் நவராத்திரி விழாவின் போது மும்பை முழுவதிலுமிருந்து பாசகல்சி, சௌகல்சி, கோலி சமூகத்தினர், மற்றும் குஜராத்தி மற்றும் மார்வாடி சமூகத்தைச் சேர்ந்த தேவி பக்தர்கள் பெருமளவில் வருகை தருகின்றனர்.

பயனுள்ள தகவல்கள்:

• தாதர் ரயில் நிலையத்திலிருந்து ௫ கி.மீ. தொலைவில்
• மும்பை சென்ட்ரல் ரயில் நிலையம் மற்றும் எஸ்.டி. நிலையத்திலிருந்து ௬ கி.மீ. தொலைவில்
• நகரின் பல பகுதிகளிலிருந்து பெஸ்ட் (BEST) பேருந்து வசதி உள்ளது
• தனியார் வாகனங்கள் கோயில் வரை வரலாம்
• இப்பகுதியில் தங்குவதற்கும் உணவிற்கும் பல வசதிகள் உள்ளன