பிரபாதேவி கோயில்

பிரபாதேவி, தாதர், மும்பை

மும்பையின் ஆதி மன்னரான பிரதாப் பிம்பின் குலதெய்வமான பிரபாதேவியின் பெயரால், தாதரின் புகழ்பெற்ற சித்திவிநாயகர் கோயிலுக்கு எதிரே உள்ள முழுப் பகுதியும் அழைக்கப்படுகிறது. இந்த தேவியின் கோயில் அமைந்துள்ள முழுப் பகுதியும் அவளது பெயராலேயே அறியப்படுகிறது. பிரபாதேவியின் இந்த இருப்பிடம் குறைந்தது ௮௫௦ ஆண்டுகளுக்கு முற்பட்டது என்று கூறப்படுகிறது. மேலும், தற்போதைய பிரபாதேவி கோயிலின் அறியப்பட்ட வரலாறு ௩௦௦ ஆண்டுகளுக்கும் மேலானது. இந்த தேவி பாடாரே பிரபு சமூகத்தின் ஆராதனை தெய்வமாகக் கருதப்படுகிறது. மத நம்பிக்கையின்படி, அவர் சாகம்பரி தேவியின் ஒரு வடிவமே ஆவார். இங்கு ஒவ்வொரு ஆண்டும் பௌஷ பௌர்ணமியன்று பிரபாதேவியின் பெரிய திருவிழா நடைபெறுகிறது. இந்த திருவிழாவில் ஆயிரக்கணக்கான பக்தர்கள் உற்சாகத்துடன் பங்கேற்கின்றனர்.

பிரபாதேவி, சாகம்பரி என்ற பெயரைப் போலவே பனசங்கரி தேவி என்றும் அழைக்கப்படுகிறார். அவரது மூலஸ்தானம் கர்நாடகாவின் பாகல்கோட் மாவட்டத்தில் உள்ள பதாமியில் உள்ளது. புராணக் கதைகளின்படி, பதாமியின் திலகவனம் பகுதியில் முன்பு ௧௦௦ ஆண்டுகள் பெரும் பஞ்சம் நிலவியது. அந்த நேரத்தில், தேவி அங்கு பாதாளத்திலிருந்து வந்த நீரைக் கொண்டு பல்வேறு மரங்கள், செடிகள் மற்றும் காய்கறிகளை உருவாக்கினார். அந்த காட்சியைக் கண்ட அரக்கர்கள் அந்த புனிதமான பகுதியை அழிக்கத் தொடங்கினர். அப்போது தேவி புலியின் மீது அமர்ந்து அந்த அரக்கர்கள் அனைவரையும் அழித்தார். தேவி தனது உடலில் இருந்து காய்கறிகளை உருவாக்கினார். மேலும், அவர் பாதாளத்தில் உள்ள ஹரித்ரா தீர்த்தத்திலிருந்து நீரைக் கொண்டு வந்து மக்களின் உயிரைக் காப்பாற்றினார். இந்த காரணத்தினால் அவருக்கு ‘சாகம்பரி’ அதாவது ‘சாகான் விபர்தி இதி சாகம்பரி’ என்று பெயர் வந்தது. இந்த தேவி காட்டில் வாழ்ந்ததால் அவருக்கு வனசங்கரி அல்லது பனசங்கரி என்ற பெயர் கிடைத்தது. பதாமி சாளுக்கிய மன்னர்கள் இந்த பனசங்கரி தேவியை சக்தி வடிவமாக வழிபட்டனர். ஏழாம் நூற்றாண்டில் சாளுக்கிய மன்னர்கள் அங்கு தேவிக்கு பிரம்மாண்டமான கோயிலைக் கட்டினர்.

பிரபாதேவியில் உள்ள தேவியின் கோயிலின் வரலாறு, பெருநகர மும்பையின் வரலாற்றோடு மிக நெருக்கமாகப் பிணைந்துள்ளது. வரலாற்றாசிரியர் வி. கா. ராஜவாடே தொகுத்த ‘மஹிகாவதிச்சி பக்கர்’ என்ற நூலின் குறிப்புகளின்படி, மாஹிமில் தலைநகரைக் கொண்டிருந்த இரண்டு பிம்ப மன்னர்கள் மும்பை தீவுகளில் ஆட்சி செய்தனர். அவர்களில் முதலாவது மற்றும் மும்பையின் ஆதி மன்னர் பிரதாப் பிம்ப் ஆவார். அவர் மராட்டிய குலத்தைச் சேர்ந்தவர். அவரது சகோதரர் கோவர்தன் பிம்ப் குஜராத்தின் சம்பனேர் மன்னராக இருந்தார். பிரதாப் பிம்ப் சம்பனேரிலிருந்து வந்து வடக்கு கொங்கணைக் கைப்பற்றினார். ஆரம்பத்தில் அவர் கேல்வே-மாஹிமில் தனது தலைநகரை நிறுவினார். பின்னர் சிலாஹார மன்னர்களுடனான போரின் காரணமாக, கி.பி. ௧௧௩௮ இல் அவர் அக்காலத்தில் ‘பரட்பேட்’ என்று அழைக்கப்பட்ட தீவுக்கு வந்தார். இந்த தீவிற்கு அவர் தனது முதல் தலைநகரின் பெயரான மாஹிம் என்று பெயரிட்டார். இந்த மும்பை-மாஹிம் பகுதியை அவர் தலைநகரின் அந்தஸ்துக்கு உயர்த்தினார். வால்கேஷ்வர் முதல் வசாய் வரையிலான முழுப் பகுதியும் அவரது ராஜ்யத்தின் ஒரு பகுதியாக இருந்தது.

‘மஹிகாவதிச்சி பக்கர்’ நூலின் தொடக்கத்திலேயே “…ராஜா சூர்யவன்ஷி பிரதாப் பிம்ப் கோத்ரம் பரத்வாஜ் பஞ்சபிரவர் கிளை காத்யாயனி குலதெய்வம் பிரபாவதி” என்ற தெளிவான குறிப்பு காணப்படுகிறது. இதேபோல், பிரதாப் பிம்பின் பேரன் கேசவதேவ் பிம்பின் ராஜமுத்திரையும் இந்த பக்கரில் கொடுக்கப்பட்டுள்ளது. இந்த ராஜமுத்திரையில் “பகலாத்யம் யதா கோத்ரே பிரபாவதி குலதேவதா: । தானே தானே கிருதம் ராஜ்யம் மம முத்ரா விராஜிதம் ।।” என்ற ஸ்லோகம் பொறிக்கப்பட்டுள்ளது. இதிலும் பிரபாவதி பிம்ப் மன்னரின் குலதெய்வம் என்பது தெளிவாகக் குறிப்பிடப்பட்டுள்ளது. பிரதாப் பிம்ப் மன்னரின் தலைமைச் செயலாளர் கம்பீ ராவ் சூர்யவன்ஷியின் குலதெய்வம் காளிகா ஆகும். ராஜகுரு ஹேமாட்பண்டித்தின் குலதெய்வம் சண்டிகா என்றும் இந்த பக்கரில் கூறப்பட்டுள்ளது. பிரபாதேவி கோயிலில் மூல விக்கிரகத்தின் அருகில் இந்த இரண்டு தெய்வங்களின் விக்கிரகங்களும் நிறுவப்பட்டுள்ளன. இந்த ஆதாரங்களின்படி, பிரதாப் பிம்ப் மாஹிம்-மும்பையில் தனது தலைநகரை நிறுவிய பிறகு தனது குலதெய்வத்தின் கோயிலைக் கட்டியிருக்க வேண்டும். மேலும், அவர் அங்கு தனது முக்கிய அதிகாரிகளின் குலதெய்வங்களையும் நிறுவியிருக்கலாம் என்பது வரலாற்று ஆய்வாளர்களின் வாதமாகும்.

இந்தக் கோயிலின் வரலாற்றைப் பற்றிய சற்று மாறுபட்ட தகவல்கள் கிருஷ்ணராவ் ரகுநாத்ஜி நவால்கர் என்கிற கே. ரகுநாத்ஜி எழுதிய ‘தி இந்து டெம்பிள்ஸ் ஆஃப் பாம்பே’ (௧௮௯௫) என்ற புத்தகத்தில் கிடைக்கின்றன. அவரது குறிப்புகளின்படி, பிரபாதேவியின் மூலக் கோயில் கோட்வாடியில் இருந்தது. இந்தக் கோயிலை பிரபுக்களின் அப்போதைய தலைமைப் பூசாரி ஹேமாட்பந்த் பௌஷ வத்ய பௌர்ணமி, சகே ௧௨௧௭ அதாவது கி.பி. ௧௨௯௫ இல் கோட்வாடியில் நிறுவினார். தற்போது மாடுங்காவில் உள்ள யஷ்வந்த் நாடக அரங்கின் இடதுபுறத்தில் இந்த கோட்வாடி அமைந்திருந்தது. இந்த வரலாற்றுச் சான்றின்படி, சுமார் ஏழு முதல் எட்டு நூற்றாண்டுகளுக்கு முன்பு மாஹிம் தீவில் பிரபாதேவி கோயில் நிறுவப்பட்டது என்பது தெளிவாகிறது.

பதினான்காம் நூற்றாண்டில் அதாவது கி.பி. ௧௩௪௭ இல் குஜராத்தின் சுல்தான் முபாரக் ஷாவின் தளபதி மாலிக் நிகா மற்றும் தானே-மும்பையின் கடைசி இந்து மன்னர் நாகர்தேவ் என்கிற நாகர்ஷா ஆகியோருக்கு இடையே பைகுல்லாவில் பெரும் போர் நடைபெற்றது.

அதில் நாகர்தேவ் தோல்வியடைந்து மும்பையில் முஸ்லிம் ஆட்சி நிறுவப்பட்டது. பின்னர் பதினாறாம் நூற்றாண்டில், ௨௧ ஜனவரி ௧௫௦௯ அன்று போர்த்துகீசியர்கள் மாஹிம் தீவைக் கைப்பற்றினர். முஸ்லிம் ஆட்சியாளர்களைப் போலவே, போர்த்துகீசிய ஜெசூட்டுகளும் பிற மதங்கள் குறித்து மிகவும் சகிப்புத்தன்மையற்றவர்களாக இருந்தனர். அவர்கள் பிற மதத்தினரை மதம் மாற்றுவது, அவர்களின் கோயில்கள் அல்லது மசூதிகளை இடிப்பது போன்ற செயல்களில் ஈடுபட்டனர். அக்காலத்தில் வால்கேஷ்வர் மற்றும் மகாலட்சுமி கோயில்களும் அவர்களின் இந்தச் செயல்களால் பாதிக்கப்பட்டிருந்தன. கே. ரகுநாத்ஜியின் தகவலின்படி, போர்த்துகீசியர்களின் தீய பார்வை பிரபாதேவி கோயிலின் மீதும் விழுந்தது. கி.பி. ௧௫௯௯ வாக்கில், போர்த்துகீசியர்கள் பிரபாதேவி கோயிலை இடிக்கப் போவதாக பாடாரே பிரபு சமூகத்தைச் சேர்ந்த சிலருக்குத் தகவல் கிடைத்தது. அந்த நேரத்தில், கோயிலில் உள்ள விக்கிரகங்கள் அவமதிக்கப்படுவதைத் தவிர்க்க, அவர்கள் அந்த விக்கிரகங்களை கோயிலுக்கு அருகிலுள்ள ஒரு படிக்கிணற்றில் பாதுகாப்பாக வைத்தனர். இதன்பிறகு போர்த்துகீசியர்கள் இந்தக் கோயிலைத் தரைமட்டமாக்கினர். அன்றிலிருந்து பிரிட்டிஷ் ஆட்சி வரும் வரை தேவியின் விக்கிரகம் அந்த கிணற்றிலேயே பாதுகாப்பாக இருந்தது.

பின்னர் பிரிட்டன் மற்றும் போர்ச்சுகல் இடையே கி.பி. ௧௬௬௧ இல் ஏற்பட்ட ஒப்பந்தத்தின்படி, பிரிட்டிஷாரும் வரதட்சணையாக மும்பையைப் பெற்றனர். பிரிட்டிஷ் ஆட்சியில் மும்பையின் மதச் சூழல் மேம்பட்டது. கி.பி. ௧௭௧௫ வாக்கில் ஒரு நாள், பாடாரே பிரபு சமூகத்தைச் சேர்ந்த சியாம் நாயக் என்ற செல்வந்தருக்கு பிரபாதேவி கனவில் வந்து காட்சி அளித்ததாகக் கூறப்படுகிறது. இந்த நபருக்குச் சொந்தமான தென்னந்தோப்பில் உள்ள கிணற்றின் அடியில் தேவியின் விக்கிரகம் பாதுகாப்பாக இருந்தது. அந்த விக்கிரகத்தை அங்கிருந்து வெளியே எடுத்து, தேவி அவருக்குக் கனவில் இட்ட கட்டளை இதுவாகும். இந்தக் கனவைப் பற்றி ஷியாம் நாயக் அவர்கள் தனது சமூகத்தினரிடம் பகிர்ந்துகொண்ட பிறகு, அவர்கள் அந்தத் தடாகத்தில் இருந்த நீரை இறைத்து, தேவியின் திருவுருவச் சிலையை வெளியே எடுத்தனர். அதன் பிறகு, கி.பி. ௧௭௧௫-ஆம் ஆண்டில் பாடாரே பிரபு சமூகத்தினர் தேவிக்கு ஒரு புதிய ஆலயத்தை எழுப்பினர். இந்த ஆலயத்தில் இது தொடர்பான ஒரு வரலாற்றுச் சிறப்புமிக்க கல்வெட்டு உள்ளது. அந்தக் கல்வெட்டில் உள்ள வாசகம் பின்வருமாறு: “।।ஸ்ரீ।। ஸ்ரீ மாதா ப்ரபாவதீயே தேவாலயம் கட்டப்பட்டது, பாடாரே பிரபு சமூகத்தினர் அனைவரும் இணைந்து, வைசாக சுத்த ௧௧, சம்வத் ௧௭௭௧ விக்ரமாதித்ய.” இந்தக் கல்வெட்டின் பொருள், ஆலயத்தில் வைசாக சுத்த ௧௧, விக்ரம் சம்வத் ௧௭௭௧ என்ற சுப முகூர்த்தத்தில் தேவியின் திருவுருவச் சிலை பிரதிஷ்டை செய்யப்பட்டது என்பதாகும். தேவியின் இந்த புதிய ஆலயத்திற்கு இப்போது ௩௧௧ ஆண்டுகள் நிறைவடைந்துள்ளன. இடைப்பட்ட காலத்தில், கி.பி. ௧௮௩௫-ஆம் ஆண்டில், அக்கால மதிப்பில் சுமார் எட்டாயிரம் ரூபாய் செலவில் இந்த ஆலயத்தின் முதல் திருப்பணி மேற்கொள்ளப்பட்டது. இதனைத் தொடர்ந்து ௧௮௭௫-ஆம் ஆண்டிலும் ஆலயத்தில் பழுதுபார்ப்புப் பணிகள் செய்யப்பட்டன. சில ஆண்டுகளுக்கு முன்பு செய்யப்பட்ட திருப்பணியால் இந்த ஆலயம் தற்போதைய அழகான தோற்றத்தைப் பெற்றுள்ளது.

இந்த ஆலயம் புகழ்பெற்ற சித்திவிநாயகர் ஆலயத்திற்கு அருகிலேயே, ஒப்பீட்டளவில் மிகவும் அமைதியான பகுதியில் அமைந்துள்ளது. இந்த ஒரு அடுக்கு மாடி ஆலயத்தின் முன்னால் மதில் சுவர் கட்டப்பட்டுள்ளது. ஆலயத்திற்கு முன்னால் உள்ள முற்றத்தில் இரண்டு பிரம்மாண்டமான தீபஸ்தம்பங்கள் உள்ளன. அகலமான வளைவு ஜன்னல்களைக் கொண்ட நீண்ட மற்றும் குறுக்கு மண்டபம் போன்ற சபா மண்டபம் மற்றும் மூன்று கருவறைகள் என்பது இந்த ஆலயத்தின் மூல அமைப்பாகும். ஆலயத்தின் மீது இரண்டு குவிமாடம் போன்ற சிகரங்கள் உள்ளன, அந்தச் சிகரங்களின் மீது மூன்று அடுக்குக் கலசங்கள் நிறுவப்பட்டுள்ளன. இந்த ஆலயத்தில் வலதுபுறம் உள்ள கருவறை ப்ரபாவதி தேவிக்கு அர்ப்பணிக்கப்பட்டுள்ளது. இந்த எளிமையான கருவறையில் ஒரு உயர்ந்த பீடத்தில் ப்ரபாதேவியின் திருவுருவச் சிலை வீற்றிருக்கிறது. சுமார் ௩ அடி உயரமுள்ள இந்தச் சிலை கருங்கல்லில் செதுக்கப்பட்டுள்ளது. இங்கே தேவி சதுர்புஜ (நான்கு கைகள்) வடிவில் அருள்பாலிக்கிறாள். அவளது மேல் வலது கையில் ருத்ராட்ச மாலையும், இடது கையில் தாமரை மலரும் உள்ளன. அவளது கீழ் ஒரு கை வரத முத்திரையிலும், மற்றொன்று அபய முத்திரையிலும் உள்ளன. தேவி பல்வேறு ஆடைகள் மற்றும் ஆபரணங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டுள்ளாள். அவளது திருமுடியில் அழகான மகுடம் உள்ளது மற்றும் சிலையின் பின்புறக் கல்லில் தங்கத் தகடு பதிக்கப்பட்டுள்ளது. தேவியின் வலது பக்கத்தில் காளிகா தேவியின் கல்லால் ஆன நின்ற கோலத்திலான சிலை உள்ளது. இடது பக்கத்தில் சண்டிகா தேவியின் அதே போன்ற சிலை நிறுவப்பட்டுள்ளது. இந்த இரண்டு சிலைகளும் சுமார் ௧.௨௫ அடி உயரமுள்ளவை. இந்தச் சிலைகளும் ஆடைகள் மற்றும் ஆபரணங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டுள்ளன. இந்த ஆலயத்தின் நடுவில் உள்ள கருவறையில் சர்வேஸ்வர மகாதேவர் வீற்றிருக்கிறார். இடதுபுறம் உள்ள கருவறையில் லட்சுமி-நாராயணரின் திருவுருவச் சிலை உள்ளது.

இந்த ஆலயத்தில் அனுமன், சீதளாதேவி மற்றும் கோக்லா தேவி ஆகியோருக்கும் தனித்தனி இடங்கள் உள்ளன. மனிதர்களுக்கு ஏற்படும் பல்வேறு நோய்கள், உபாதைகள் அல்லது உடலில் உள்ள குறைபாடுகள் தெய்வ சக்திகளின் அதிருப்தியால் ஏற்படுகின்றன என்ற நம்பிக்கை இருந்தது. அதேபோல், அவர்களின் அருளால் இவை அனைத்தும் குணமாகும் என்ற உணர்வோடு, மனித சமூகம் முன்னொரு காலத்தில் பல நாட்டுப்புறத் தெய்வங்களை வழிபட்டு வந்தது. சீதளாதேவி மற்றும் கோக்லா தேவி ஆகிய இருவரும் அத்தகைய நாட்டுப்புறத் தெய்வங்களே. சீதளாதேவி அம்மை, தட்டம்மை மற்றும் ‘வேரியோலா மேஜர்’ என்ற வைரஸால் ஏற்படும் பெரியம்மை நோயின் முதன்மைக் கடவுளாகக் கருதப்படுகிறார். அதேபோல், கோக்லா தேவி தொண்டை தொடர்பான அனைத்து உபாதைகளையும் நீக்குகிறார் என்பது பக்தர்களின் ஆழ்ந்த நம்பிக்கையாகும்.

நவராத்திரி, மகா சிவராத்திரி, ஆஷாடி மற்றும் கார்த்திகை ஏகாதசி, அத்துடன் பௌஷ பௌர்ணமி ஆகியவை இந்த ஆலயத்தின் முக்கிய உற்சவங்களாகும். இந்த உற்சவ காலங்களில் முழு ஆலயமும் கவர்ச்சிகரமான மின் விளக்குகளால் அலங்கரிக்கப்படுகிறது. நவராத்திரியின் போது தேவிக்கு முன்னால் சண்டிகா பாடம் வாசிக்கப்படுகிறது. அஷ்டமியன்று, அதாவது தசராவுக்கு இரண்டு நாட்களுக்கு முன்பு, இங்கே பிரம்மாண்டமான ஹோமம் நடத்தப்படுகிறது.

இந்தக் காலங்களில் இங்கே தேவி பக்தர்களின் கூட்டம் அதிகமாக இருக்கும். பௌஷ பௌர்ணமி இந்த ஆலயத்தின் முக்கிய ஆண்டு விழாவாகக் கருதப்படுகிறது. இந்த நாளில் காலை ௬ மணி முதல் இரவு ௧௧ மணி வரை பக்தர்கள் தேவியைத் தரிசிக்கலாம். இந்த நிகழ்வை முன்னிட்டு இங்கே ஒரு கிராமத்தைப் போல பெரிய திருவிழா நடைபெறுகிறது. பொம்மைக் கடைகள், மால்வனி காஜா போன்ற இனிப்பு வகைகள் விற்கும் கடைகள் மற்றும் சிறுவர்களுக்கான ராட்டினங்கள் என இந்தத் திருவிழா மகிழ்ச்சியான சூழலில் இருக்கும்.

திருவிழாக் காலங்களில் ஆயிரக்கணக்கான பக்தர்கள் தரிசனத்திற்காக வருகிறார்கள். கசப்பு வெந்தயத்தை முளைக்க வைத்து, அதன் மூலம் ஆலயத்தின் பெயர் மற்றும் திருவிழாவின் ஆண்டைக் குறிக்கும் அழகான வடிவத்தை உருவாக்கும் வரலாற்றுப் பாரம்பரியம் இந்த ஆலயத்தில் இன்றும் பாதுகாக்கப்படுகிறது.

பயனுள்ள தகவல்கள்

• தாதர் ரயில் நிலையத்திலிருந்து ௩ கி.மீ தொலைவில்
• மும்பை சென்ட்ரல் ரயில் நிலையம் மற்றும் எஸ்.டி நிலையத்திலிருந்து ௬ கி.மீ தொலைவில்
• நகரின் பல பகுதிகளிலிருந்து பெஸ்ட் (BEST) பேருந்து வசதி உள்ளது
• தனியார் வாகனங்கள் ஆலயம் வரை வரலாம்
• இப்பகுதியில் தங்குவதற்கும் உணவு உண்பதற்கும் பல வசதிகள் உள்ளன.
  ஆலய இருப்பிடம்: