हिंदू धर्मात शैव पंथीयांचा प्राचीन काळापासून दबदबा होता. त्यामुळे भारतातील प्रमूख मंदिरांमध्ये शिव मंदिरांची संख्या अधिक आहे. काशी विश्वेश्वर, केदारनाथ, महाकालेश्वर, ओंकारेश्वर, घृष्णेश्वर, भीमाशंकर, रामेश्वरम, नागनाथ, तुंगनाथ, त्र्यंबकेश्वर आदी शिव मंदिरे प्रसिद्ध आहेत. दंडकारण्याचा भाग असलेल्या धाराशिव जिल्ह्यात देखील अनेक शिवमंदिरे आहेत. यातील बहूतेक मंदिरांचा संबंध श्रीरामांशी आलेला असल्याच्या अख्यायिका जनमानसात प्रचलीत आहेत. वडगाव येथील प्राचीन सिध्देश्वर मंदिर त्यापैकीच एक आहे. येथील जागृत महादेव नवसाला पावतो, अशी भाविकांची श्रद्धा आहे.
ग्रामस्थांच्या माहितीनुसार, हेमाडपंती स्थापत्यशैलीचे दगडी बांधकाम असलेले हे मंदिर बाराव्या ते तेराव्या शतकातील आहे. मंदिराची अख्यायिका अशी की इसापूर नगरीचा राजा या घनदाट अरण्यात शिकारीसाठी आला असताना त्याला एक दुभती गाय वारुळावर पान्हा सोडत असलेली दिसली. राजाचे कुतूहल निर्माण झाले व त्याने वारूळाची माती दूर करून पाहिले असता जमिनीखाली एकावर एक सात शिवपिंडी निघाल्या. 
राजाने शिवपिंडींची मूळ जागी स्थापना करून येथे मंदिर बांधले. श्रीराम सीतेचा शोध घेत येथे आले असताना त्यांनी या शिवपिंडींची पुजा केली होती. मंदिरामागे असलेल्या कुंडात काशीच्या गंगेचे पाणी येते, अशीही भाविकांची श्रद्धा आहे.
धाराशिव तुळजापूर महामार्गावरून मंदिराकडे येणाऱ्या रस्त्यावर मंदिराची पहिली स्वागत कमान आहे. रस्त्याच्या दोन्ही बाजूला चौकोनी स्तंभ व त्यांना जोडणाऱ्या तुळईवर बाशिंग असे कमानीचे स्वरूप आहे. येथून मंदिराच्या पहिल्या प्रवेशद्वारापर्यंत सुमारे अर्धा किलोमीटर लांबीची पक्की सडक आहे. प्रवेशद्वारासमोर वाहनतळ आहे. कोरीव पाषाणात बांधलेल्या या प्रवेशद्वारात दोन्ही बाजूला चौकोनी स्तंभ व त्यावर तोरण आहे. द्वारशाखा सपाट व ललाटबिंबावर गणपतीची मूर्ती आहे. प्रवेशद्वाराच्या छतावर मध्यभागी मेघडंबरी व त्यात गणपतीची मूर्ती आहे. मेघडंबरीवर कळसाऐवजी पंचफणी नागछत्र आहे. मेघडंबरीच्या दोन्ही बाजूला मोदकाच्या आकाराची शिखरे व त्यावर कळस आहेत. प्रवेशद्वाराच्या आतील दोन्ही बाजूला पहारेकरी कक्ष व त्यापुढे भाविकांना बसण्यासाठी आसने आहेत.
मंदिर दरीत असल्यामुळे प्रवेशद्वारापासून मंदिरापर्यंत कोरीव पाषाणात बांधलेल्या ५७ पायऱ्या उतरून यावे लागते. पायऱ्यांच्या दोन्ही बाजूस दगडी सुरक्षा कठडे व त्यावर भाविकांच्या सुविधेसाठी पत्र्याची शेड केलेली आहे. हा पायरीमार्ग मंदिराच्या थेट दुसऱ्या प्रवेशद्वारापर्यंत येतो. मंदिराच्या प्रांगणाभोवती भक्कम तटबंदी आहे. प्रवेशद्वारातून प्रांगणात प्रवेश करताना सुमारे सात पायऱ्या उतरून आणखी खाली यावे लागते. प्रांगणात तिन्ही बाजूला तटबंदीला लागून ओवऱ्या आहेत. या ओवऱ्यांचा वापर भविकांना विसावा घेण्यासाठी व धर्मशाळा म्हणून केला जातो. प्रांगणात मंदिरासमोर नंदीमंडप आहे. नंदीमंडपात चारही कोनांवर चार नक्षीदार स्तंभ आहेत. स्तंभ चौकोन, षट्कोन, अष्टकोन, गोलाकार अशा विविध भौमितिक आकारात आहेत. स्तंभांवर पिरॅमिडसारखे चौकोनी शिखर व त्यावर कळस आहे. वज्रपिठावर नंदीची पितळी मूर्ती आहे. नंदीसमोर शिवपिंडी व महादेवाचा मुखवटा आहे.
या नंदीमंडपाच्या शेजारी काळ्या पाषाणातील नंदीच्या आणखी दोन मूर्ती आहेत.
सभामंडप, अंतराळ व गर्भगृह अशी मंदिराची रचना आहे. नंदीमंडपासमोर सभामंडपाचे प्रवेशद्वार आहे. प्रवेशद्वाराच्या दोन्ही बाजूस चौकोनी स्तंभांवर जय विजय द्वारपाल रंगवलेले आहेत. ललाटबिंबावर गणपतीची मूर्ती आहे. सुमारे चार फूट उंचीच्या या लहान प्रवेशद्वारातून वाकून मंदिरात यावे लागते. बंदिस्त स्वरूपाच्या या सभामंडपात प्रत्येकी चार नक्षीदार चौकोनी स्तंभांच्या चार रांगा आहेत. स्तंभांवर कणी व कणीवर हस्त आहेत. पुढे अंतराळाचे प्रवेशद्वार आहे. प्रवेशद्वाराच्या डाव्या व उजव्या बाजूला अंतराळाच्या दर्शनी भिंतीत देवकोष्टके आहेत. उजव्या बाजूच्या देव कोष्टकात गणपतीची व डावीकडे पार्वतीची मूर्ती आहे.
गर्भगृहात जमिनीवर मध्यभागी स्वयंभू शिवपिंडी व त्यावर जलधारा धरलेले तांब्याचे अभिषेक पात्र टांगलेले आहे. या शिवपिंडीच्या जागी एका खाली एक अशा सात शिवपिंडी असल्याचे सांगितले जाते. गर्भगृहात मागील भिंतीलगत सिध्देश्वराचा पितळी मुखवटा आहे. उत्सवांच्या वेळी हा मुखवटा पालखीत बसवून प्रदक्षिणा घातली जाते.
गर्भगृहाच्या छतावर सभोवतीने सुरक्षा कठडा आहे. त्यावर चारही कोनांवर चार नंदी शिल्पे आहेत. छतावरील पाच थरांच्या नक्षीदार शिखरावर चारही बाजूंना देवकोष्टके व त्यात विविध देवतांच्या व साधू संतांच्या मूर्ती आहेत. शिखरात शीर्षभागी आमलक, त्यावर कळस व ध्वजपताका आहे. सिद्धेश्वर मंदिराच्या बाजूला काचेचे द्वार असलेल्या बंदिस्त कक्षात दोन पालख्या आहेत. त्यापैकी एक पितळी व दुसरी चांदीची आहे. उत्सव प्रसंगी या पालखीतून सिध्देश्वर देवाची मिरवणूक निघते. पालखी कक्षाच्या बाजूला महादेवाची ध्यानस्थ मूर्ती असलेले दुसरे कक्ष आहे. प्रांगणात विठ्ठल रखुमाई मंदिर व शेजारी अन्नछत्र कक्ष आहे.
मंदिराच्या मागील बाजूला गोड्या पाण्याचे काशीकुंड आहे. येथील पाणी कधीही आटत नाही. शिवाय सोमवती अमावस्येस या कुंडात काशीच्या गंगेचे पाणी येत असल्याने कुंडातील पाणी ताकासारखे पांढरे होते, असे सांगितले जाते. कुंडाभोवती घडीव दगडात बांधलेल्या भिंती आहेत व आत उतरण्यासाठी पायऱ्या आहेत. रामाने बाण मारून या कुंडाची निर्मिती केली होती, अशी भाविकांची श्रद्धा आहे.मंदिराच्या मागील बाजूस नागझिरी डोंगर आहे. तेथून मंदिराकडे येण्यासाठी सुमारे साठ पायऱ्या असलेला दुसरा पायरी मार्ग आहे. या मार्गाच्या प्रारंभ बिंदूवर पाषाणी बांधणीचे पहिले प्रवेशद्वार आहे व दुसरे दुमजली प्रवेशद्वार मंदिराच्या तटबंदीत आहे. या प्रवेशद्वाराच्या वरील मजल्यावर नगारखाना होता. इसापुरचा राजा येथूनच महादेवाच्या दर्शनासाठी यायचा, असे सांगितले जाते. या ठिकाणी असलेल्या पाण्याच्या झऱ्याशेजारी एक प्राचीन समाधीमंदिर आहे.
महाशिवरात्री हा येथील मुख्य वार्षिक उत्सव मोठ्या उत्साहाने साजरा केला जातो. या वेळी सिध्देश्वर देवाची ढोल ताशांच्या गजरात, गुलाल उधळीत पालखी मिरवणूक काढण्यात येते. श्रावणातील तिसऱ्या सोमवारी वार्षिक जत्रोत्सव साजरा केला जातो. श्रावणातील सर्व सोमवारी या मंदिरात विशेष गर्दी असते. सर्व उत्सवांच्या वेळी मंदिरात महाअभिषेक, भजन, कीर्तन, प्रवचन, महाप्रसाद आदी कार्यक्रमांचे आयोजन करण्यात येते.
