யக்ஷிணி தேவி கோயில்

மாண்காவ், தா. குடால், ஜி. சிந்துதுர்க்

தத்தாவதாரமாகக் கருதப்படும் வாசுதேவானந்த சரஸ்வதி தெம்பியே சுவாமி மகாராஜாவின் மடம் மற்றும் தத்தர் கோயிலால் புனிதமடைந்த மாண்காவ் கிராமத்தில் யக்ஷிணி தேவியின் கோயில் அமைந்துள்ளது. யக்ஷிணி தேவி மாண்காவ் கிராமத்தின் கிராம தேவதையாவார். உள்ளூர் மக்கள் இவரை ஜகுபாய் என்றும் அழைக்கின்றனர். இக்கோயில் குறைந்தது சில நூற்றாண்டுகள் பழமையானது மற்றும் இது மத ரீதியாகவும் கலாச்சார ரீதியாகவும் முக்கியத்துவம் வாய்ந்ததாகக் கருதப்படுகிறது. இதற்கு இரண்டு காரணங்கள் உள்ளன. முதலாவதாக, இக்கோயில் கொங்கணி மரச் சிற்பக் கலைப் பாரம்பரியத்தின் தனித்துவமான சொத்தாகத் திகழ்கிறது; இரண்டாவதாக, இக்கோயிலில் செதுக்கப்பட்டுள்ள ௬௪ யோகினிகளின் சிலைகள். இதனால் இக்கோயில் ஒரு மத-கலாச்சார பாரம்பரியத் தலமாக மாறியுள்ளது.

இந்தியப் புராணங்களில் யக்ஷன், யக்ஷி அல்லது யக்ஷிணி என்பவர்கள் அதீத மனித சக்திகளைக் கொண்ட இனமாகக் கருதப்படுகிறார்கள். புராணங்களின்படி, கஷ்யபர் யக்ஷர்களின் தந்தை ஆவார். அவருக்கு ரவசா, குரோதா, முனி (விஸ்வா) ஆகிய மனைவியரிடமிருந்து யக்ஷர்கள் பிறந்தனர். வேத காலத்திற்கு முன்பிருந்தே இந்தியாவில் யக்ஷ வழிபாடு இருந்து வருகிறது. யக்ஷிணிகள் நீர் மற்றும் தாவர உலகின் செழுமைக்கான தேவதைகளாகக் கருதப்படுகிறார்கள். மரங்கள் மற்றும் கொடிகளில் அவர்கள் வாசம் செய்வதாக நம்பப்படுகிறது. நாட்டில் மிகச் சில இடங்களிலேயே யக்ஷிணி கோயில்கள் உள்ளன. பீகாரின் ரோஹ்தாஸ், மத்தியப் பிரதேசத்தின் பாங்கங்கா, கர்நாடகாவின் மைசூர் சாமுண்டி மலைகள், பெல்காம், தமிழ்நாட்டின் திருச்சி மற்றும் மதுரையில் யக்ஷிணி கோயில்கள் உள்ளன. குவஹாத்தியின் காமாக்யா கோயில், விஜயவாடாவின் (ஆந்திரப் பிரதேசம்) கனகதுர்கா கோயில், மதுரையின் யக்ஷிணி-அய்யனார் கோயில், வாரணாசியின் பத்ரகாளி கோயில் மற்றும் தமிழ்நாட்டின் தஞ்சாவூரில் உள்ள குப்புசாமி கோயில் ஆகியவற்றிலும் முதன்மைக் கடவுளுடன் யக்ஷிணியும் வழிபடப்படுகிறார். இதில் மாண்காவ் கோயிலின் பெயர் முதன்மையாகக் குறிப்பிடப்படுகிறது.

மாண்காவ் கிராமத்தின் நடுவில் ஒரு பிரம்மாண்டமான அரச மரத்திற்கு முன்னால், கொங்கண் கட்டிடக்கலை பாணியின் சிறந்த எடுத்துக்காட்டாகத் திகழும் இந்த யக்ஷிணி தேவி கோயில் அமைந்துள்ளது. இக்கோயில் ஒரு உயர்ந்த மற்றும் பெரிய அடித்தளத்தின் மீது கட்டப்பட்டுள்ளது. தரையிலிருந்து ஐந்து படிகள் ஏறி இக்கோயிலின் அடித்தளத்தை அடையலாம். அங்கேயே விசாலமான திண்ணையில் கட்டப்பட்ட உயரமான மேடையில் ஐந்து அடுக்கு தீபஸ்தம்பம் உள்ளது. அதன் மீது அஷ்டவிநாயகரின் புடைப்புச் சிற்பங்கள் உள்ளன. மேலும் பிற தெய்வங்களின் சிலைகளும் மலர் வேலைப்பாடுகளும் செதுக்கப்பட்டுள்ளன. அதன் அருகில் துளசி மாடம் உள்ளது. இந்தத் திண்ணையில் தகரத்தாலான பெரிய மண்டபம் உள்ளது. நேராகக் கோயிலின் அகலமான மற்றும் அரை திறந்த வகை விசாலமான சபா மண்டபம் உள்ளது. மண்டபத்தில் கீழ் பகுதியில் அமரும் இடங்கள் உள்ளன, மேலும் இங்குள்ள தூண்கள் மேலிருக்கும் சரிவான கூரைக்கு ஆதாரமாக உள்ளன. அதிலிருந்து சிறிது தூரம் தள்ளி உட்புறத்தில் நான்கு வட்டமான மரத்தூண்கள் உள்ளன. இந்தத் தூண்களின் மேல் பகுதியில் தாமரை மொட்டு போன்ற வேலைப்பாடுகள் உள்ளன. சபா மண்டபத்தில் கருவறையை நோக்கிய பகுதியில் இரும்புக் கம்பிகளால் ஆன ஒரு கூண்டு உள்ளது. அதில் சுவரில் செதுக்கப்பட்ட வேலைப்பாடுகள் கொண்ட மரச்சட்டங்களில் பல்வேறு தெய்வங்களின் சிலைகள் வைக்கப்பட்டுள்ளன. அதை ஒட்டியே ஆறு படிகள் உள்ளன, அவற்றின் அருகில் துர்க்கை மாதாவின் அஷ்டபுஜ மற்றும் சிங்கத்தின் மீது அமர்ந்திருக்கும் சித்திரப் பிரதிமை உள்ளது. படிகள் வழியாகக் கோயிலின் இரண்டாவது சபா மண்டபத்திற்குள் நுழையலாம். அங்கு நான்கு பக்கங்களிலும் உயரமான கல் இருக்கைகள் உள்ளன. இங்கும் மெருகூட்டப்பட்ட மரத்தூண்கள் உள்ளன. முன்னால் உள்ள இடைவெளிச் சுவரில் நுழைவாயிலின் வலது பக்கத்தில் அனுமனின் சிலையும், இடது பக்கத்தில் சங்கர-பார்வதியின் சிலையும் வரையப்பட்டுள்ளன. இதிலிருந்து மூன்று படிகள் ஏறி மர நுழைவாயில் வழியாகக் கோயிலின் உட்புறத்திற்குள் நுழையலாம்.

உட்புறத்தின் நடுவில் கோயிலின் கருவறை உள்ளது. உட்புறத்திலிருந்தே அதை வலம் வரும் பாதை உள்ளது. இந்த உட்புறத்தில் பழங்கால மரக்கலையின் பல சிறந்த மாதிரிகளைக் காணலாம். இங்கு வெளிப்புறச் சுவரிலிருந்து சிறிது தூரம் தள்ளி உட்புறமாக நான்கு அகலமான வட்டமான தூண்கள் உள்ளன. இந்தத் தூண்களின் மேல் பகுதியில் வட்டமான பலகை போன்ற வடிவம் உள்ளது. அதன் மீது தூண் கூரையுடன் இணையும் இடத்தில், தூணின் அளவை விடப் பெரிய வட்டமான அமைப்பில் பல பாம்பு முகங்கள் செதுக்கப்பட்டுள்ளன. இந்த பாம்புகள் தூணிலிருந்தே வெளியே வந்து எட்டிப் பார்ப்பது போன்ற தோற்றம் உருவாக்கப்பட்டுள்ளது. மேலிருக்கும் கூரையை இந்த பாம்புகள் தங்கள் தலைகளில் தாங்கியிருப்பது போலத் தோன்றுகிறது. இந்தத் தூண்களில் செதுக்கப்பட்ட வேலைப்பாடுகளும் உள்ளன. இதில் ஹூக்கா புகைக்கும் யோகி, அனுமன், வ்யாளம் போன்றவற்றின் சிலைகள் உள்ளன.

உட்புறத்தில் கூரையின் பலகைகளில் சிற்பங்கள் செதுக்கப்பட்டுள்ளன. கொங்கண் கட்டிடக்கலையில் மேல் பகுதியில் உத்தரங்கள் (தூலங்கள்) கொண்டு உருவாக்கப்படும் சட்டத்தின் மீது கூரையின் மரப்பலகைகள் வைக்கப்படுகின்றன. இந்தப் பலகைகளின் கீழ் பகுதியில் பலமுறை சிற்பங்கள் செதுக்கப்பட்டிருக்கும். இங்கு அதில் அக்னி போன்ற தேவதைகள் உள்ளனர். அஷ்டதிக் பாலகர்கள் (எட்டு திசைகளின் தேவதைகள்) உள்ளனர். அதேபோல் அதீத மனித யக்ஷப் பிரதிமைகளும் உள்ளன. இதில் ஆறு தலைகள், ௧௮ கைகள், மூன்று கால்கள்; இரண்டு தலைகள் மற்றும் நான்கு கைகள்; ௧௮ தலைகள், ௩௬ கைகள், ஒன்பது கால்கள்; ஐந்து தலைகள், ஐந்து கால்கள் மற்றும் பத்து கைகள் கொண்ட சிலைகள் உள்ளன.

இங்கு மத மற்றும் கலாச்சார ரீதியாக மிகவும் முக்கியமான விஷயம், உட்புறத்தின் கூரைக்கு அருகில் செதுக்கப்பட்டுள்ள ௬௪ யோகினிகளின் சிலைகள் ஆகும். இந்தியாவில் கி.பி. ஏழாம் நூற்றாண்டில் யோகினி சம்பிரதாயம் நிறுவப்பட்டதாக ஆய்வாளர்கள் கருதுகின்றனர். யோகினி சம்பிரதாயத்தில் ஆதிசக்தியின் அம்ச வடிவங்களே யோகினிகள் என்று கருதப்படுகிறார்கள். அதேபோல், இந்தச் சொல் யோகத்தில் தேர்ச்சி பெற்ற பெண் உபாசகர்களுக்கும் பயன்படுத்தப்படுகிறது. ஆனால் யோகினி என்பது சாக்த சம்பிரதாயம் மற்றும் தாந்த்ரீக சாதனையே இந்தச் சம்பிரதாயத்தின் அடிப்படைப் பொருளாகும். இந்தச் சம்பிரதாயத்தின் தொடர்பு எப்போதும் சைவ சம்பிரதாயத்துடன் இணைக்கப்படுகிறது. ராஜா ராமதேவராயரின் அமைச்சரும், மகாராஷ்டிராவின் பூமிஜ பாணி கோயில் கட்டிடக்கலையுடன் பெயர் இணைக்கப்பட்டவருமான ஹேமாத்ரி என்கிற ஹேமாட்பந்த் எழுதிய ‘சதுர்வர்க்க சிந்தாமணி’ என்ற நூலிலும் யோகினி சம்பிரதாயம் மற்றும் அவர்களின் சாதனை பற்றிய குறிப்பு உள்ளது. பத்தாம் நூற்றாண்டின் காலிகா புராணத்தில் அர்த்தம் மற்றும் காமத்தைப் பெறுவதற்காக ௬௪ யோகினிகளின் வழிபாடு சொல்லப்பட்டுள்ளது. யோகினி சாதனையில் தந்திர உபாசனைக்கு முக்கியத்துவம் அளிக்கப்படுவதால், அங்கு பஞ்ச ‘ம’காரங்கள் முக்கியமானவை. இந்த பஞ்சமகாரங்களில் மது, மாமிசம், மீன், மைதுனம் மற்றும் முத்திரை ஆகியவை அடங்கும். நாட்டில் பதினைந்தாம் நூற்றாண்டிற்குப் பிறகு இந்தச் சம்பிரதாயம் வீழ்ச்சியடைந்தது மற்றும் இன்று அது மறைந்துவிட்டது. இருப்பினும், பல இடங்களில் யோகினிகள் கிராம தேவதைகளாக வழிபடப்படுகிறார்கள். இந்தியாவில் ஒடிசாவின் ஹிராபூர் மற்றும் ராணிப்பூர், அத்துடன் மத்தியப் பிரதேசத்தின் கஜுராஹோ மற்றும் பேடாகாட் ஆகிய இடங்களில் உள்ள யோகினி கோயில்கள் தனிச்சிறப்பு வாய்ந்தவை. மாண்காவ் யக்ஷிணி கோயிலில் செதுக்கப்பட்டுள்ள சிலைகளும் ௬௪ யோகினிகளுடையவை என்பது ௨௦௧௫-ல் நடந்த ஒரு ஆய்வின் மூலம் உலகிற்குத் தெரியவந்தது. ‘கல்ட் இமேஜஸ் ஆஃப் கொங்கண் – எ ஸ்டடி த்ரூ ட்ரெடிஷன்ஸ், ரிலிஜியஸ் பிலீஃப்ஸ் அண்ட் ஐகானோகிராபி’ என்பது இந்த ஆய்வுக்கட்டுரையின் தலைப்பாகும், இது ஷில்பா ஹடப் என்ற ஆராய்ச்சியாளரால் புனே திலக் மகாராஷ்டிரா பல்கலைக்கழகத்தில் பி.எச்.டி-க்காகச் சமர்ப்பிக்கப்பட்டது.

உட்புறத்தின் கூரையில் உள்ள இந்தச் சிலைகள் அனைத்தும் சுமார் ௨௫ சென்டிமீட்டர் அளவுள்ளவை. இதில் மீனின் மீது அமர்ந்திருக்கும் மற்றும் தவளை முகம் கொண்ட, குதிரை முகம் கொண்ட, கழுதை வாகனம் மற்றும் ஆட்டு முகம் கொண்ட, கழுதை முகம் கொண்ட எனப் பல வடிவங்களில் இந்த யோகினிகள் உள்ளனர். அவற்றில் வேதாளி, சூரியபுத்ரி, காந்தாரி, குமாரி, ஜசா அல்லது சந்திரகாந்தி, கக்ராலி, சண்டிகா, தாரா, யமுனா, பத்மாவதி, அகோரா, அக்னிஹோத்ரி மற்றும் கேமுகி ஆகிய யோகினிகளின் அடையாளம் சிற்பக்கலை ஆய்வின் மூலம் உறுதி செய்யப்பட்டுள்ளது.

இந்த ஆலயத்தின் கருவறை நுழைவாயிலும், அதன் பக்கவாட்டில் உள்ள மரத்தாலான சட்டமிட்ட சுவர்களும் அற்புதமான வேலைப்பாடுகளுடன் செதுக்கப்பட்டுள்ளன. வெள்ளி நிறத்தில் வர்ணம் பூசப்பட்ட இந்த நுழைவாயில் மூன்று கிளைகளைக் (திரிசாகீய) கொண்டது. இந்த மூன்று வாயில் கிளைகளின் அடிப்பகுதியில் சுரசந்தரிகளின் உருவங்கள் செதுக்கப்பட்டுள்ளன. அதன் மேல் யானை, அன்னம், வ்யாளம் (வெவ்வேறு விலங்குகளின் உறுப்புகளைக் கொண்ட கலப்பு விலங்கு), சிங்கம், குதிரை மற்றும் மயில் ஆகியவற்றின் சிற்பங்கள் உள்ளன. இதில் நடுவில் உள்ள வாயில் கிளையின் அடியில் இருக்கும் சுரசந்தரிகள் தலையில் குடங்களை ஏந்தியபடி காணப்படுகின்றனர். அவர்கள் நதிகளின் குறியீடு என்று ஆய்வாளர்கள் கூறுகின்றனர்.

வாயில் கிளைகளின் வெளிப்புறத்தில் இருபுறமும் வேலைப்பாடுகள் நிறைந்த மரத்தூண்கள் உள்ளன. அவற்றின் மீதும் தெய்வங்களின் உருவங்கள் செதுக்கப்பட்டுள்ளன. அவற்றில் பறவையின் முகத்தைக் கொண்ட ஒரு தேவி காமாக்ஷி என்று ஆய்வாளர்கள் குறிப்பிடுகின்றனர். இந்த மகரத்வாரத்தின் லலாடபிம்பத்தில் (உச்சியில்) விஷ்ணுவின் உருவம் உள்ளது. இங்கே விஷ்ணு சேஷசாயியாக வீற்றிருக்க, அவருக்குச் சேவை செய்யும் லக்ஷ்மி, கருடன் மற்றும் பக்கத்தில் பிரம்மதேவரின் உருவங்களும் செதுக்கப்பட்டுள்ளன. வாயிலின் உச்சியில் அதாவது மேல் வரிசையில் தசாவதாரங்கள் செதுக்கப்பட்டுள்ளன. இந்த நுழைவாயிலுக்கு மண்டாரகம் எனப்படும் வாசல் படி இல்லை என்பது குறிப்பிடத்தக்கது. நுழைவாயிலின் பக்கவாட்டுச் சுவர்களில் பெரிய அளவிலான துவாரபாலகர்களின் நின்ற கோலத்திலான உருவங்கள் செதுக்கப்பட்டுள்ளன. திரிசூலம், அம்பு, டமருகம் மற்றும் கதாயுதம் ஏந்திய இந்த துவாரபாலகர்களுக்குத் தாடி மற்றும் மீசைகள் உள்ளன. கருவறையில் கல் பீடத்தின் மீது யக்ஷிணி தாயின் திருவுருவம் உள்ளது. இந்தச் சிலை கல்லால் ஆனது மற்றும் சுமார் ஒரு மீட்டர் உயரம் கொண்டது. அதன் வலது கையில் வாள் உள்ளது. வஜ்ரபீடத்திற்கு அருகில் இடதுபுறம் தியான முத்திரையில் இருக்கும் யோகியின் உயரமான கல் சிலை உள்ளது. கருவறையின் பின்புறம் உள்ள பிரகாரத்தில் சில உள்ளூர் தெய்வங்களின் கல் சிலைகள் உள்ளன. அங்கேயே தரங்கக்கம்புகளும் (ஊர்வலக் குச்சிகள்) வைக்கப்பட்டுள்ளன. அந்தராளத்தின் கூரைக்கு அடியில் உள்ள இந்த கருவறை சமீப காலத்தில்தான் புனரமைக்கப்பட்டிருக்க வேண்டும் என்று தோன்றுகிறது. அதற்கு வெளிப்புறத்தில் பளிங்குக் கற்கள் பதிக்கப்பட்டுள்ளன. கருவறையின் மேல் தங்கக் கலசம் உள்ளது. இந்த ஆலயத்தின் கட்டுமானத்தில் மரம் பெருமளவில் பயன்படுத்தப்பட்டுள்ளது. ஒவ்வொரு இடத்திலும் அதன் கலைத்திறன் வெளிப்படுகிறது. இங்குள்ள உத்தரங்களும் ஒரே மாதிரியான தனித்துவமான வடிவம் கொடுக்கப்பட்டுள்ளன.

மாங்காவிலுள்ள இந்த ஆலயத்திற்கும் தத்தாவதாரமான வாசுதேவானந்த சரஸ்வதிக்கும் தொடர்பு உண்டு. இது குறித்து ஒரு கதை சொல்லப்படுகிறது: தத்தாவதாரமான நரசிம்ம சரஸ்வதியின் சேவையில் சில யோகினிகள் இருந்தனர். அவர்களில் யக்ஷிணி தேவி ஒரு முக்கியமான தெய்வம். நரசிம்ம சரஸ்வதி அடுத்த அவதாரத்தை எடுப்பதற்கு முன்பு அவரிடம், எனது அடுத்த அவதாரம் மாங்காவில் நிகழப்போகிறது. எனவே நீ முதலில் அங்கு சென்று கிராமத்தை உருவாக்கு என்று கூறினார். அவர்களின் விருப்பப்படி யக்ஷிணி மாங்காவின் கிராம தேவதையானாள். வாசுதேவானந்த சரஸ்வதி டெம்பே சுவாமிகளின் வடிவில் இங்கே நரசிம்ம சரஸ்வதியும், அதன் மூலம் தத்தகுருவும் அவதரித்ததாக பக்தர்கள் நம்புகின்றனர். இந்த ஆலயத்திற்கு அருகிலேயே டெம்பே சுவாமிகளின் பிறந்த இடம் உள்ளது.

யக்ஷிணி ஆலயத்தில் ஒவ்வொரு ஆண்டும் திரிபுராரி பௌர்ணமிக்கு மறுநாள் பெரிய திருவிழா நடைபெறுகிறது. பஞ்சக்ரோஷி கிராமங்களில் இருந்து மட்டுமல்லாமல், வேலை நிமித்தமாக வெளியூர் சென்றவர்களும் இந்த திருவிழாவிற்காக மாங்காவிற்கு வருகிறார்கள். இதேபோல் ஆலயத்தில் ராமநவமி, விஜயதசமி நாட்களிலும் பெரிய உற்சவம் நடைபெறுகிறது. மாக் வத்ய அஷ்டமி ஆலயத்தின் ஆண்டு விழாவாகக் கொண்டாடப்படுகிறது.

பயனுள்ள தகவல்கள்

• குடாலிலிருந்து ௧௭ கி.மீ, சாவந்தவாடியிலிருந்து ௨௪ கி.மீ தொலைவில்
• சாவந்தவாடி – குடால் பாதையில் உள்ள மாங்காவு பாட்டாவிலிருந்து ௭ கி.மீ
• சாவந்தவாடியிலிருந்து அரசுப் பேருந்து வசதி
• தனியார் வாகனங்கள் ஆலயத்தின் வாகன நிறுத்துமிடம் வரை வரலாம்
• பகுதியில் தங்குமிடம் மற்றும் உணவு வசதி
• தொடர்பு : சேகர் துரி, தலைவர், அலைபேசி: ௯௪௨௦௨ ௬௧௫௩௯,
• ரூபாஜி துரி, உறுப்பினர், அலைபேசி: ௯௪௦௫௭ ௬௧௬௯௧