நவநாக தேவஸ்தானம்

நாகாவ், தாலுகா அலிபாக், ராய்கட்

அலிபாக் தாலுகாவில் தற்போது முக்கியமான சுற்றுலாத் தலமாகத் திகழும் நாகாவ், முன்னதாக ‘நாககிராமம்’ அல்லது ‘நாகும்’ என்று அழைக்கப்பட்டு வந்தது. கொங்கண் பகுதியில் பண்டைய காலத்தில் நாக வம்சத்தினர் பெருமளவில் வாழ்ந்து வந்தனர். கொங்கண் என்ற பெயரே இங்கு வாழ்ந்த நாகர்களின் ஒரு பராக்கிரமமிக்க குலத்தின் பெயரால் உருவானது. அதன் நினைவாகப் பல இடங்களில் நாகர்களுக்குத் தெய்வத்தன்மை அளித்து வழிபடப்படுகிறது. நாகாவ் அத்தகைய கிராமங்களில் ஒன்றாகும். இங்கு நாகர்களின் கோயில் உள்ளது, அதில் நாகர்களின் கல் சிலைகள் உள்ளன. இந்த நவநாகக் கோயிலாலேயே இந்த கிராமத்திற்கு நாகாவ் என்று பெயர் வந்ததாகக் கூறப்படுகிறது.

பண்டைய காலத்தில் பாதாளத்தில் அல்லது ரசாதளத்தில் நாகலோகம் இருந்ததாக நம்பிக்கை நிலவியது. மஹீதலம் என்பது இதன் ஒரு பகுதியாகும். வரலாற்றாசிரியர் வி. கா. ராஜவாடே அவர்கள் ‘கொங்கண் மற்றும் நாகலோகம்’ என்ற தனது கட்டுரையில் (ராஜவாடே கட்டுரைத் தொகுப்பு, பகுதி ௨, பக்கம் ௨௨௯-௨௩௫), மஹீதலப் பிரதேசம் அல்லது அதன் ஒரு பகுதி பிற்காலத்தில் அபராந்தகம் என்று அழைக்கப்பட்டதாகக் குறிப்பிட்டுள்ளார். நாகர்களுக்குப் பல குலங்கள் இருந்தன. வாசுகி, தக்ஷகர், கர்கோடகர், காளியர், குக்குணர் ஆகியவை அவற்றில் சில. குலங்களின் இந்த சமஸ்கிருதப் பெயர்களிலிருந்தே பிற்காலத்தில் மராத்தியில் குடும்பப் பெயர்கள் உருவாயின. வாசுகியிலிருந்து வாசே, பாசே; தக்ஷகரிலிருந்து தக்ஷே, திக்ஷே; கர்கோடகரிலிருந்து கோகட்டே, கோகட்டே; காளியரிலிருந்து காளியை, காள்யே, காளே; அதேபோல் குக்குணரிலிருந்து கொங்கணே போன்ற பெயர்கள் வந்தன. இதில் குக்குணர் என்ற நாககுலத்தைச் சேர்ந்த ஒரு பராக்கிரமமிக்க நபரின் பெயரால் கொங்கண் என்ற பெயர் உருவானது. 

நாககுலங்களின் பூர்வீக வாழ்விடமாக நாகலோகம் அல்லது மஹீதலம் அல்லது அபராந்தம் அல்லது கொங்கண் இருந்தது, அங்கிருந்து அவர்கள் நாலாபுறமும் பரவினர். சில காலம் மற்ற மக்களுடன் நாகர்களுக்குப் பெரிய மோதல்கள் இருந்தன. இருப்பினும், மகாபாரதத்தில் அர்ஜுனன் உலூபி என்ற நாக கன்னிகையைத் திருமணம் செய்துகொண்டார். இதிலிருந்து நாக வம்சத்தினருக்கும் மற்ற மக்களுக்கும் நல்லுறவு இருந்ததாகத் தெரிகிறது. நாகாவ், பால், நாகோঠணே, தளே போன்ற பகுதிகளில் கோவர்தன பிராமணர்கள் இன்றும் காணப்படுகின்றனர். அவர்கள் நாகர்களின் பாதாளத்தில் வாழ்ந்த கோவ்ரதம் என்ற பிரம்மரிஷியின் வம்சாவளியினர் என்று வரலாற்றாசிரியர் ராஜவாடே குறிப்பிட்டுள்ளார். இந்த நாகாவ் கிராமத்தில் நாக வம்சத்தின் பண்டைய அடையாளங்கள் இன்றும் உள்ளன. நவநாகக் கோயில் அதில் முதன்மையான அடையாளமாகும். அதுவே நாகாவ் கிராமத்தின் குலதெய்வம் என்று கூறப்படுகிறது. இங்கு நாகேஸ்வரர் கோயிலும் உள்ளது.

மும்பையிலிருந்து ரேவதண்டா கடற்கரை வரையிலான பகுதி பண்டைய காலத்தில் ராய்கட் மாவட்டத்தின் அஷ்டாகர் பகுதி என்று அழைக்கப்பட்டது. நாகாவ் இந்த அஷ்டாகர் பகுதிகளில் ஒன்றாகவும், வரலாற்றின் தடயங்களைப் பாதுகாக்கும் கிராமமாகவும் உள்ளது. போர்ச்சுகீசியப் பயணி டிகேஸ்ட்ரோவின் ௧௫௩௮-ஆம் ஆண்டின் பயணக் குறிப்பில் நாகாவ் குறிப்பிடப்பட்டுள்ளது. அதன்படி, முன்னதாக இப்பகுதி நிலப்பகுதியிலிருந்து கடலில் ஒரு பீரங்கி குண்டு விழும் தொலைவில் இருந்தது. அது ஒரு நீண்ட மற்றும் குறுகிய தீவாக இருந்தது. இப்பகுதியில் முன்னதாகப் பல தீவுகள் இருந்தன. மக்கள் தொகை அதிகரிப்பால், அவற்றுக்கிடையேயான நீர்நிலைகள் நிரப்பப்பட்டு, இந்தத் தீவு நிலப்பகுதியுடன் இணைக்கப்பட்டது. இந்த கிராமத்தில் உலாவும்போது இங்குள்ள கல்வெட்டுகள், கோயில்கள் மற்றும் பெரிய மரங்கள் அதன் பழமைக்குச் சான்றாக உள்ளன. இன்று நாகாவ் என்பது கடற்கரையோரம் தென்னை மற்றும் பாக்கு மரங்களுக்கு இடையே அமைந்துள்ள அழகான கிராமமாகச் சுற்றுலாப் பயணிகளிடையே மிகவும் பிரபலமானது. 

வரலாற்றாசிரியர் வி. கா. ராஜவாடே அவர்கள் இப்பகுதியிலுள்ள சில கல்வெட்டுகளை வாசித்துள்ளார். அதன்படி, பீமேஸ்வரர் கோயிலுக்கு அருகில் கண்டெடுக்கப்பட்ட கல்வெட்டு கி.பி. ௧௩௬௭-ஆம் ஆண்டைச் சேர்ந்தது. தேவநாகரி எழுத்துகளில் உள்ள இந்த கல்வெட்டின்படி, அக்காலத்தில் தானேவைச் சேர்ந்த சக்ரவர்த்தி ஹம்பீரராவ் இப்பகுதியை ஆட்சி செய்தார். இந்த ஆட்சியின் காலத்தில்தான் இந்த கிராமம் செழிப்படைந்திருக்க வேண்டும் என்று கருதப்படுகிறது. கி.பி. ௧௬௪ முதல் ௧௩௩௦ வரையிலான காலத்தில் இப்பகுதி மாலிக் அம்பரின் கட்டுப்பாட்டில் இருந்தது. அதன்பின்னர் அடில்ஷாஹி, நிஜாம்ஷாஹி மற்றும் முகலாயர்களின் ஆட்சி அவ்வப்போது இப்பகுதியில் இருந்தது. கி.பி. ௧௬௭௭-இல் சிவாஜி மகாராஜாவின் ஆட்சி இங்கு இருந்தது. அதன் பிறகு ஆங்கரே காலத்தில் போர்ச்சுகீசிய ஆட்சிக்குக் கடுமையான அடி விழுந்தது, அவர்கள் இங்கிருந்து வெளியேறினர். நாகாவ், காந்தேரி, உந்தேரி மற்றும் பத்ம துர்க்கிற்கு அருகில் இருந்ததால், ஆங்கிலேயர்கள் இப்பகுதியைக் கைப்பற்றப் பலமுறை முயன்றனர். அதற்காக சிவாஜி மகாராஜா இங்கு கோட்டைச் சுவர்களை எழுப்பிப் பாதுகாப்பை உறுதி செய்தார். மராட்டிய தளபதிகள் மாயனக் பண்டாரி மற்றும் தர்யாசாரங் தௌலத்கான் ஆகியோர் தங்கள் வீரத்தால் ஆங்கிலேயக் கடற்படையைத் தடுத்து நிறுத்தினர்.

அலிபாக்கிலிருந்து ௭ கி.மீ தொலைவில் உள்ள நாகாவ் நவநாக தேவஸ்தானம் இப்பகுதியின் மிகவும் சக்திவாய்ந்த தலமாகக் கருதப்படுகிறது. தென்னை மற்றும் பாக்கு மரங்களுக்கு இடையே சாதாரணக் கோயில் போலத் தோன்றும் இந்த இடத்தில் எந்தவொரு தெய்வத்தின் சிலையும் இல்லை. இங்கு கற்களில் செதுக்கப்பட்ட ஒன்பது நாகங்களின் சிலைகள் மட்டுமே உள்ளன. நவநாகக் கோயில் என்று பெயர் இருந்தாலும், உண்மையில் இங்கு பத்து நாகச் சிலைகள் உள்ளன. இதில் ஒரு சிலை காவலருடையது. இந்தச் சிலைகள் எவ்வளவு பழமையானவை என்பது குறித்துத் தெளிவான தகவல் இல்லையென்றாலும், அவை நூற்றுக்கணக்கான ஆண்டுகளுக்கு முந்தையவை என்று கிராம மக்கள் கூறுகின்றனர். நிலத்தைத் தோண்டும்போது இந்தச் சிலைகள் கண்டெடுக்கப்பட்டன. பல ஆண்டுகளாக அங்கேயே வைத்து வழிபடப்பட்டு வந்தன. ௨௦௧௦-ஆம் ஆண்டில் இந்தச் சிலைகள் ஒரு மேடையில் பிரதிஷ்டை செய்யப்பட்டு, இந்த இடம் கோயிலின் வடிவத்தைப் பெற்றது. இன்றும் இந்தக் கோயிலுக்குச் சுவர்கள் இல்லை. பக்தர்களின் வசதிக்காகத் தகரக் கூரை மட்டுமே அமைக்கப்பட்டுள்ளது. 

இந்தக் கோயிலின் ஐதீகம் என்னவென்றால், முன்னதாக நவநாத சுவாமிகள் பயணம் செய்யும்போது இந்த இடத்திற்கு வந்தனர். இப்பகுதி பிடித்திருந்ததால், அவர்கள் இங்கேயே தங்குவதற்கு விரும்பினர். அவர்கள் தங்கள் சுயரூபத்தைக் கைவிட்டு நாக வடிவம் எடுத்து, பிற்காலத்தில் பாஷாண (கல்) வடிவில் இங்கேயே தங்கிவிட்டனர். ஒவ்வொரு திங்கட்கிழமை மற்றும் வியாழக்கிழமை, மற்றும் நாகபஞ்சமி அன்று பக்தர்களின் கூட்டம் இங்கு அதிகமாக இருக்கும். இந்த நவநாக தேவஸ்தானத்தில் வியாழன் அல்லது திங்கட்கிழமை விரதத்தைத் தொடங்கி, மூன்று மாதங்கள் தொடர்ந்து கடைப்பிடித்தால் துன்பம் மற்றும் வறுமை நீங்கும் என்பது பக்தர்களின் அசைக்க முடியாத நம்பிக்கையாகும். 

இந்தத் தலம் வேண்டுதல்களை நிறைவேற்றும் தலம் என்று நம்பப்படுகிறது. இங்கு வேண்டுதல் நிறைவேறியதற்காக மணிகள் கட்டப்படுகின்றன. இது குறித்து ஒரு கதை சொல்லப்படுகிறது: இந்தத் கோயிலில் முன்னதாக ஒரு மணி கட்டப்பட்டிருந்தது. ஐந்து பெண் குழந்தைகளைப் பெற்ற ஒரு பெண்ணுக்கு ஆண் குழந்தை இல்லாததால், புகுந்த வீட்டில் துன்புறுத்தப்பட்டாள். அதனால் அவள், தனக்கு ஆண் குழந்தை பிறந்தால் இங்கு மணி கட்டுவதாக வேண்டிக்கொண்டாள். அதன்படியே அவளுக்கு ஆண் குழந்தை பிறந்தது; ஆனால் அவள் செய்த வேண்டுதலை மறந்துவிட்டாள். இதற்காக நாகதேவதை அவளுக்குக் கனவில் தோன்றி வேண்டுதலை நினைவூட்டியது. தன் தவறை உணர்ந்த அவள், உடனடியாக இங்கு வந்து மணி கட்டினாள். அதன்பிறகு, இப்போது இந்த மணி மண்டபத்தில் நூற்றுக்கணக்கான பக்தர்கள் வேண்டுதல் நிறைவேறிய பிறகு மணிகளைச் சமர்ப்பிக்கின்றனர். 

பயனுள்ள தகவல்கள்

• அலிபாக்கிலிருந்து ௭ கி.மீ தொலைவில்
• பேருந்து மற்றும் ரிக்‌ஷா வசதி உண்டு
• சொந்த வாகனங்கள் நேரடியாகக் கோயில் வரை வரலாம்
• தங்குவதற்கும் உணவிற்கும் கோயில் பகுதியில் பல வசதிகள் உள்ளன