தேவ்மோக்ரா மாதா கோவில்

தேவ்மோக்ரா, சாக்பாரா தாலுகா, நர்மதா மாவட்டம்

மகாராஷ்டிரா, குஜராத், மத்தியப் பிரதேசம் மற்றும் ராஜஸ்தான் ஆகிய மாநிலங்களைச் சேர்ந்த பழங்குடியின சமூகங்களின் குலதெய்வமாக விளங்கும் பழமையான தேவ்மோக்ரா மாதா கோவில், குஜராத்தின் நர்மதா மாவட்டத்தில் உள்ள சாக்பாரா தாலுகாவில் உள்ள தேவ்மோக்ரா கிராமத்தில் அமைந்துள்ளது. தானியங்களின் தெய்வமாக வழிபடப்படும் இவரை, பழங்குடியின மொழியில் அன்போடு ‘யஹா மோகி’ (அன்னை) என்று அழைக்கின்றனர். பாண்டூரி அல்லது பாந்தர் மாதா மற்றும் கன்சாரி மாதா என்றும் அழைக்கப்படும் இந்த தேவி, சத்புரா பகுதியில் பெரும் பக்தியுடன் போற்றப்படுகிறார். ஒவ்வொரு ஆண்டும் மகாசிவராத்திரியின் போது இங்கு நடைபெறும் ஐந்து நாள் திருவிழாவில் 5,00,000-க்கும் மேற்பட்ட பக்தர்கள் கலந்துகொள்கின்றனர்.

பாண்டூரி மாதா குறிப்பாக சத்புரா மலைத்தொடர்களில் வசிக்கும் பீல் பழங்குடியினரிடையே குலதெய்வமாக போற்றப்படுகிறார். லண்டன் பல்கலைக்கழகத்தின் கீழைத்தேச மற்றும் ஆப்பிரிக்க ஆய்வுகள் மையத்தைச் சேர்ந்த மானுடவியலாளர் டி. பி. நாயக், 1956-ஆம் ஆண்டு வெளியிட்ட ‘தி பீல்ஸ் – ஏ ஸ்டடி’ (The Bhils – A Study) என்ற புத்தகத்தில் பீல் கலாச்சாரத்தைப் பதிவு செய்துள்ளார். ராஜா பாந்தா பீல் பழங்குடியினரின் முக்கிய தெய்வம் என்றும், தேவ்மோக்ரா அவரது மனைவி என்றும் அவர் பதிவிட்டுள்ளார். உள்ளூர் தல புராணங்களின்படி, பழங்காலத்தில் பழங்குடியின அரசர்கள் அக்கல்புவா (நந்துர்பார் மாவட்டம், மகாராஷ்டிரா) பகுதியை ஆண்டு வந்தனர். இந்தப் பகுதி ‘தாப்’ என்று அழைக்கப்பட்டது. இன்றைக்கும் தாப் என்ற பெயரில் ஒரு கிராமம் உள்ளது. இப்பகுதிக்கு அருகில் நஹால்,

நிம்பாடி, அம்புடா (வாஸவா), டூப்ளா, தேஹ்வாவ்யா, மாவ்சி போன்ற பல பழங்குடியின சமூகங்கள் ஒன்றாக இணைந்து ‘தாப்மண்டலம்’ என்ற பெரிய அரசை உருவாக்கின. மாவ்சர் பதியைச் சேர்ந்த ஒரு பழங்குடியின விவசாயியின் வீட்டில் தேவ்மோக்ரா (யஹா மோகி) பிறந்ததாகக் கூறப்படுகிறது. அந்த விவசாயிக்கு ஏழு மகள்கள் இருந்தனர்; பாண்டூரி தேவி மிகவும் பேரழகியாக இருந்தார். அவரது மூத்த சகோதரிகளைப் பெண் பார்க்க வந்தவர்கள், அவர்களுக்குப் பதிலாக பாண்டூரி தேவியையே மணப்பெண்ணாக விரும்பினர், இதனால் அவரது சகோதரிகளின் திருமணம் தாமதமானது. இந்தச் சூழ்நிலையால் மனவேதனை அடைந்த பாண்டூரி தேவி, தன் வீட்டை விட்டு வெளியேறி காட்டில் வாழத் தொடங்கினார்.

அதன்பின் விரைவில், அப்பகுதியில் கடுமையான பஞ்சம் ஏற்பட்டது. பசியோடும் பட்டினியோடு காட்டில் அலைந்து திரிந்து உயிருக்குப் போராடிக்கொண்டிருந்த பாண்டூரியை, தாப் பகுதியின் ஆட்சியாளரான பாஹா கோரியா என்று அழைக்கப்படும் கோல் பாத்ஷா கண்டெடுத்தார். அவர் அவளைத் தன் வீட்டிற்கு அழைத்து வந்தார், அவரது ராணி தேவ்கோந்தர் அவளைத் தன் சொந்த மகளைப் போல வளர்த்தார். இதனால் அவளுக்கு ‘போஹ்லி பாந்தர்’ (வளர்க்கப்பட்டவள்) என்ற பெயர் வந்தது.

மேற்கே உள்ள அம்புடாவில், நாயக் என்பவரால் தார்யா பாமன் என்று அடையாளம் காணப்பட்ட தர்ஹாமல் என்ற அரசர் ஆட்சி செய்து வந்தார். அவரது மகன் ராஜா பாந்தா மிகவும் பலசாலியாகவும் வீரம் மிக்கவராகவும் இருந்தார். பாண்டூரி பருவமடைந்ததும், பாந்தா அவளை மணக்க விரும்பினார். இருப்பினும், ஏற்கனவே எட்டு ராணிகளைக் கொண்டிருந்த பாஹா கோரியா, பாந்தா ஏழு ஆண்டுகள் தன் வீட்டில் வீட்டு மருமகனாக தங்கி வாழ வேண்டும் என்று நிபந்தனை விதித்தார். அந்த நிபந்தனையை நிறைவேற்றிய பிறகு, பாந்தா பாண்டூரியுடன் புறப்பட்டார், ஆனால் அவரது தந்தை தர்ஹாமல் அவர்களைத் தன் நாட்டிற்குள் அனுமதிக்க மறுத்துவிட்டார். பின்னர் அவர்கள் தேவ்மோக்ராவில் குடியேறினர்.

பின்னர், மீண்டும் ஒரு கடுமையான பஞ்சம் ஏற்பட்டது. மக்கள் புலம் பெயர்ந்த போது, பாண்டூரி துணிச்சலுடன் குஸ்ரிக்கு பயணம் செய்து, ராஜா பாந்தா மற்றும் தனது சகோதரன் வீணா தாகூர் ஆகியோரின் உதவியுடன் உணவு மற்றும் கால்நடைகளைப் பெற்று மக்களுக்கு வழங்கினார். இந்த நற்செயல் அவருக்கு ‘யஹா மோகி’ (மக்களின் அன்னை) என்ற பட்டத்தைப் பெற்றுத் தந்தது.

அவரது மறைவுக்குப் பிறகு, அவரைக் கெளரவிக்கும் வகையில், ராஜா பாந்தாவும் வீணா தாகூரும் அவருடைய தங்கச் சிலையைச் செய்ததாகக் கூறப்படுகிறது. படையெடுப்பாளர்களிடமிருந்து அதைப் பாதுகாக்க, அவர்களின் சந்ததியினர் அந்தச் சிலையைப் பூமிக்குள் புதைத்து வைத்தனர். சாக்பாரா அரச குடும்பத்தின் முன்னோரான சம்பாஜி வாஸவா, ஒரு தெய்வீக கனவு தரிசனம் பெற்று, ஒரு பாறையின் அடியிலிருந்த அந்தச் சிலையைத் தோண்டி எடுத்தார். அவர் மகாசிவராத்திரி அன்று அச்சிலையைப் பிரதிஷ்டை செய்து, தங்களின் குலதெய்வமாக நிறுவினார். இவ்வாறு இந்த தேவி, அந்த கிராமத்தின் பெயரான தேவ்மோக்ரா என்ற பெயரிலேயே அழைக்கப்படலானார்.

தொடக்கத்தில் ஒரு சிறிய சந்நிதியாக இருந்த இந்தக் கோவில், பல்வேறு புனரமைப்புகள் மூலம் விரிவாக்கப்பட்டுள்ளது. பரந்த வளாகத்தில் அமைந்துள்ள இக்கோவில், நேபாளத்தில் உள்ள புகழ்பெற்ற பசுபதிநாத் கோவிலைப் போன்ற நேபாள கட்டிடக்கலை பாணியில் கட்டப்பட்டுள்ளது. நவீன கோவிலின் முன் சிவப்புக் துணிகளால் (சுன்றி) சுற்றப்பட்ட உயரமான மரக் கொடிமரம் உள்ளது. படிகளேறிச் சென்றதும், பக்தர்கள் தங்கம் பூசப்பட்ட, நுட்பமாகச் செதுக்கப்பட்ட நான்கு தூண்களால் தாங்கப்படும் ஒரு பிரம்மாண்ட மண்டபத்தை அடைகிறார்கள். அங்கு பழங்குடியினரின் பாரம்பரிய ஆடையில், தானியக் கூடையில் நின்றவாறு காட்சிதரும் தேவ்மோக்ரா மாதாவின் தங்கச் சிலை அமையப்பெற்றுள்ளது. தேவி ஒரு கையில் பால்குடத்தையும், மறுகையில் கால்நடைகளைக் கட்டும் கயிற்றையும் ஏந்தியுள்ளார். அவருக்கு மேலே ஒரு வெள்ளி விதானம் உள்ளது.

இக்கோவில் கலசம் மற்றும் ஆமலகத்தால் உச்சியலங்கரிக்கப்பட்ட பகோடா பாணி கோபுரத்தைக் கொண்டுள்ளது. வலதுபுறம் தேங்காய் உடைக்கும் சடங்கிற்கான மேடை உள்ளது. அருகில் உள்ள ஒரு மரத்தின் அடியில், தேவியின் பல சிறிய சிலைகள் வைக்கப்பட்டு வழிபடப்படுகின்றன. இந்த புனித மரத்தைப் பற்றி ஒரு தனித்துவமான நம்பிக்கை நிலவுகிறது: புதிய இலைகள் துளிர்க்கும் திசையானது, அந்த ஆண்டில் எந்தப் பகுதியில் அமோக விளைச்சல் இருக்கும் என்பதைக் குறிப்பதாக நம்பப்படுகிறது.

பக்தர்கள் தங்கள் சொந்த நிலத்தில் அறுவடை செய்த தானியத்தை வீட்டில் பயன்படுத்துவதற்கு முன்பு அதை தேவிக்கு காணிக்கையாகச் செலுத்துகின்றனர்; இந்த பாரம்பரியம் ‘நோவன் வேருலோ’ என்று அழைக்கப்படுகிறது. வெள்ளி மாலைகள், துண்டுகள் மற்றும் ஆபரணங்களும் காணிக்கைகளாக வழங்கப்படுகின்றன. தேவியின் கூடையில் உள்ள தானியத்தில் இருந்து ஒரு கைப்பிடி தானியம் வீட்டிற்கு எடுத்துச் செல்லப்பட்டு, வீட்டில் உள்ள தானியத்துடன் கலக்கப்படுகிறது; இது செழிப்பைக் தரும் என்று நம்பப்படுகிறது. பாரம்பரியமாக, இலிப்பைப் பூவிலிருந்து (மஹுவா) காய்ச்சப்படும் முதல் மது தேவிக்கு படைக்கப்படுகிறது.

ஆண்டுதோறும் மகாசிவராத்திரியின் போது நடைபெறும் ஐந்து நாள் தேவ்மோக்ரா திருவிழா, குஜராத்தின் 1,521 வருடாந்திர திருவிழாக்களில் உள்ள 280 பழங்குடியின திருவிழாக்களில் ஒன்றாகும். சாக்பாரா சமஸ்தானத்தால் ஏற்பாடு செய்யப்படும் இந்த விழாவில், முதல் சிறப்புப் பூஜையை அரச குடும்பத்தினரே செய்து, அதன் செலவுகளையும் ஏற்கின்றனர். முதன்மை நாளில், சிலை சுமார் 1 கி.மீ தொலைவில் உள்ள ராஜா பாந்தாவின் தளமான மோகர்முகிக்கு ஊர்வலமாகக் கொண்டு செல்லப்படுகிறது. அங்கு, கட்கா நதியில் தேவிக்கு புனித நீராட்டு நடத்தப்படுகிறது. இந்தச் சடங்கின் போது, ஐந்து ஆயுதம் ஏந்திய காவலர்கள் மரியாதை நிமித்தமாகத் துப்பாக்கிச் சூடு நடத்துகின்றனர். பின்னர் பூசாரிகள் ஒரு ஈட்டியால் பாறையைக் குத்துவார்கள், அதிலிருந்து கசியும் நீரைக் கொண்டு வரும் ஆண்டிற்கான மழைப்பொழிவு மற்றும் பயிர் விளைச்சல் கணிக்கப்படுகிறது.

இத்திருவிழாவில் சுமார் 5,00,000 பக்தர்கள் கலந்துகொள்கின்றனர். பலர் மது, தேங்காய் மற்றும் அரிசி போன்ற காணிக்கைகளைக் கொண்ட மூங்கில் கூடைகளை (ஹிஜாரி) சுமந்துகொண்டு, 10-15 மாட்டு வண்டிகள் கொண்ட ‘ஹோப்னே’ ஊர்வலங்களாக வருகிறார்கள். இக்கூடைகள் கோவிலை அடையும் வரை தரையில் வைக்கப்படுவதில்லை. சில பக்தர்கள் நேர்த்திக்கடனாக சேவல்கள் அல்லது ஆடுகளையும் கொண்டு வருகிறார்கள், பலர் ஒன்றேகால் மாதங்கள் விரதமிருந்து தேவியின் தரிசனத்திற்குப் பிறகே விரதத்தை முடிக்கிறார்கள். தேவ்மோக்ரா தவிர, மகாராஷ்டிராவின் நந்துர்பார் மாவட்டத்தில் உள்ள தாப் கிராமம் மற்றும் பர்திபாடாவிலும் இந்த தேவிக்கு கோவில்கள் உள்ளன.

முக்கிய அம்சங்கள்

• சாக்பாராவிலிருந்து 12 கி.மீ தொலைவில் அமைந்துள்ளது
• சாக்பாரா நகரத்திலிருந்து அரசுப் பேருந்து (ST) சேவை உள்ளது
• தனியார் வாகனங்கள் திருக்கோயில் வாகன நிறுத்துமிடம் வரை செல்லலாம்
• அருகில் தங்குமிடமும் உணவு வசதியும் கிடைக்கின்றன