ரேணுகா மாதா মন্দির

பாத்தூர், தாலுகா பாத்தூர், மாவட்டம் அகோலா

மகாராஷ்டிராவின் மூன்றரை சக்தி பீடங்களில் ஒன்று माहூரின் ரேணுகா மாதா. இவர் தேவி பார்வதியின் அவதார வடிவமாவார். ஏலாம்பா (எல்லம்மா), ஏகவீரா, யாமாம்பா (யமாயி), லஜ்ஜாகௌரி, ஜோகுளாம்பா, பூதேவி, மாதங்கி, சாந்தேரி ஆகிய அனைத்தும் ரேணுகா மாதாவின் வடிவங்களே என்று ஆய்வாளர்கள் கூறுகின்றனர். நாட்டில் பல இடங்களில் ரேணுகா மாதாவின் கோயில்கள் உள்ளன. அவற்றில் ஒன்று விதர்பாவின் ‘பிரதிமாஹூர்’ என்று அழைக்கப்படும் பாத்தூரில் உள்ள ரேணுகா மாதா கோயிலாகும். இங்கு சுவர்ணா (போர்டி) நதிக்கரையில் உள்ள ஒரு உயரமான, இயற்கை எழில் கொஞ்சும் குன்றின் மீது ரேணுகா மாதா வீற்றிருக்கிறார். माहூர் கட் பகுதியில் உள்ள ரேணுகா மாதாவின் தரிசனத்திற்குச் செல்ல முடியாத எண்ணற்ற பக்தர்கள் இங்கு தேவியைத் தரிசிக்க வருகிறார்கள்.

ரேணுகா தேவி பூதேவி ஆவார். ரேணுகா என்ற சொல்லுக்கு ரேணுமயமான பூமி என்று பொருள். புராணக் கதைகளின்படி, ரேணுகா ஜமதக்னி முனிவரின் மனைவி ஆவார். ‘ரேணுகா மகாத்மியம்’ நூலில் அவரது வாழ்க்கை வரலாறு இவ்வாறு கூறப்பட்டுள்ளது: பண்டைய காலத்தில் கன்யகுப்ஜ தேசத்தில் இக்ஷ்வாகு வம்சத்தைச் சேர்ந்த ரேணு என்கிற பிரசேனஜித் என்ற மன்னர் ஆட்சி செய்து வந்தார். அவர் கன்யாகமேஷ்டி யாகம் செய்தபோது, அந்த யாகத் தீயிலிருந்து ஒரு பெண் குழந்தை பிறந்தது. தொட்டிலில் அவளுக்கு காம்லி என்று பெயரிடப்பட்டது. ரேணு மன்னரின் மகள் என்பதால் அவர் ரேணுகா என்று அழைக்கப்படலானார். அவர் வளர்ந்த பிறகு, ரேணு மன்னர் பாகீரதி க்ஷேத்திரத்தில் அவரது சுயம்வரத்தை நடத்தினார். அதில் அவர் ஜமதக்னி முனிவரை மணந்தார். இந்தத் தம்பதியருக்கு ருமண்வத், சுஷேண, வசு, விஸ்வாவசு மற்றும் ராமபத்ரர் அதாவது பரசுராமர் ஆகிய ஐந்து புதல்வர்கள் பிறந்தனர்.

ரேணுகா தனது கணவரின் நித்ய பூஜைக்குத் தேவையான நீரை மண் குடத்தில் நிரப்பி துங்கபத்திரையிலிருந்து கொண்டு வருவார். ஒரு நாள் துங்கபத்திரையின் நீர்ப்பரப்பில் சித்ரரத கந்தர்வன் ஜலக்கிரீடை செய்து கொண்டிருந்தான். அதைப் பார்த்த ரேணுகாவின் மனம் ஒரு கணம் சஞ்சலப்பட்டது. ஜமதக்னி முனிவர் தனது ஞானதிருஷ்டியால் இந்த நிகழ்வை அறிந்தவுடன், தனது புதல்வர்களில் ஒருவரை அவளது தலையைக் கொய்யுமாறு கட்டளையிட்டார். முதல் மூன்று புதல்வர்கள் தாயைக் கொல்ல மறுத்துவிட்டனர். ஆனால் பரசுராமர் தந்தையின் கட்டளையை உடனடியாக நிறைவேற்றினார். அவர் வெட்டிய தாயின் தலை ஒரு தோல் பதனிடுபவரின் நீர்த்தொட்டியில் விழுந்தது. அவரது கீழ்ப்படிதலைக் கண்டு மகிழ்ந்த ஜமதக்னி முனிவர், அவருக்கு வரம் கேட்கச் சொன்னார். அப்போது அவர் தனது தாயை உயிர்ப்பிக்கும்படி வரம் கேட்டார். அதற்கு ஜமதக்னி முனிவர், அது இப்போது சாத்தியமில்லை என்று கூறினார். ஏனெனில் நீ வெட்டிய அவளது தலை தீட்டுள்ள இடத்தில் விழுந்துவிட்டது. அதனால் அதை அவளது உடலுடன் இணைப்பது உசிதமல்ல. ஆனால் இனி மக்கள் அவளது தலையை எல்லம்மா என்ற பெயரில் வழிபடுவார்கள், உடல் பூதேவி என்று புகழப்படும் என்றார். ரேணுகா மாதாவின் இந்தக் கதை நன்கு அறியப்பட்டதாகும். ‘மகாபாரதத்தில்’ ரேணுகா தாமரையிலிருந்து தோன்றியதாகவும், ரேணு அவரது சகோதரர் என்றும், சோமபர் அவரது தந்தை என்றும் கூறப்பட்டுள்ளது. ‘காலிகா புராணத்தில்’ ரேணுகா விதர்ப தேசத்து மன்னரின் மகள் என்று கூறப்பட்டுள்ளது.

பாத்தூரில் ரேணுகா கிராம தேவதையாக வழிபடப்படுகிறார். இந்த கோயிலின் வரலாறு என்னவென்றால், இந்தக் குன்றின் மேட்டு நிலத்தில் தேவியின் இருப்பு பண்டைய காலத்திலிருந்தே இருந்தது. சுமார் ௨௦௦ ஆண்டுகளுக்கு முன்பு தத்த பக்தர்களின் புனிதத் தலமான கங்காபூரிலிருந்து (மாவட்டம் கலபுர்கி, கர்நாடகா) தீனநாத் மகாராஜ் குல்கர்ணி என்ற பெரியவர் இங்கு வந்தார். அப்போது அவருக்கு குன்றின் மீதுள்ள ஹிவரா மரத்திற்கு அருகில் வீற்றிருந்த தேவியின் தரிசனம் கிடைத்தது. அதன் பிறகு அவர் தேவிக்கு ஒரு சிறிய கோயிலை எழுப்பினார். காலப்போக்கில் இந்த குன்றுப் பகுதி அத்தார் தே குடும்பத்தினரின் வசம் வந்தது. அவர்கள் இந்தக் கோயிலைப் புதுப்பித்ததுடன், அப்பகுதியில் ஸ்ரீராமர், ஸ்ரீகிருஷ்ணர் மற்றும் தத்தாத்ரேயர் ஆகியோரின் சிறிய கோயில்களையும் கட்டினர். ௧௯௭௬ இல் இந்தக் கோயில் புதுப்பிக்கப்பட்டதாகக் கூறப்படுகிறது. உயரமான குன்றின் மீது வீற்றிருக்கும் ரேணுகா மாதா கோயிலுக்குச் செல்ல அடிவாரத்திலிருந்து ௨௫௬ படிகள் ஏற வேண்டும். ஆரம்பத்தில் இங்கு நடைபாதை மட்டுமே இருந்தது. பின்னர் இங்கு படிக்கட்டுகள் அமைக்கப்பட்டன. குழந்தைகள் மற்றும் முதியவர்களின் வசதிக்காக இந்தப் படிகளின் இருபுறமும் துருப்பிடிக்காத எஃகு கைப்பிடிகள் பொருத்தப்பட்டுள்ளன. படிகளில் ஏறி மேலே வரும்போது முதலில் தீனநாத் மகாராஜ் குல்கர்ணியின் சமாதியைக் காணலாம். வழியில் அனுமன் மற்றும் கணபதி கோயில்களும் உள்ளன. படிகளில் ஏறி கோயிலின் பிரகாரத்திற்குள் நுழையலாம். இந்தக் குன்றின் பசுமை மற்றும் தூய்மை காரணமாக இப்பகுதி மனதிற்கு இதமாக உள்ளது. இந்த பிரகாரத்தில் கோயிலுக்கு முன்னால் தீபஸ்தம்பம் உள்ளது மற்றும் பக்தர்களுக்காக அமரும் வசதிகள் உள்ளன.

சபா மண்டபம் மற்றும் கருவறை என இந்தக் கோயில் கட்டமைக்கப்பட்டுள்ளது. அரை திறந்த நிலையில் உள்ள சபா மண்டபத்தில், முன்பக்கத்தில் பிரதட்சிண பாதை விடப்பட்டு கருவறை அமைக்கப்பட்டுள்ளது. கருவறையின் நுழைவாயிலின் மேல் பகுதியில் கணபதி சிற்பம் உள்ளது. இந்த நுழைவாயிலின் வலதுபுறம் தேவியின் பெரிய திருவுருவம் உள்ளது. கருவறையில் உள்ள வஜ்ர பீடத்தில் அழகான அலங்காரத்துடன் தேவியின் தனித்துவமான சிலை உள்ளது. இந்த சிலை கழுத்திலிருந்து மேல் பகுதி வரை உள்ளது. செந்தூரம் பூசப்பட்ட சிலையின் தலையில் கிரீடம், வெள்ளி கண்கள் மற்றும் மூக்கில் மூக்குத்தி உள்ளது. கிழக்கு நோக்கி இருக்கும் இந்த தேவியின் சிலையின் மீது குடை உள்ளது. கோயிலின் கருவறையின் மீது வெள்ளை நிறத்தில் அழகான கோபுரம் உள்ளது. அதன் மீது இரு அடுக்கு ஆமலக்கம் மற்றும் கலசம் உள்ளது.

முக்கிய கோயிலின் பிரகாரத்தில் மகாதேவர், ஸ்ரீகிருஷ்ணர், ஸ்ரீராமர் மற்றும் ஸ்ரீதத்தர் ஆகியோரின் கோயில்கள் உள்ளன. இந்தக் குன்றிலிருந்து பாத்தூர் நகரத்தின் பரந்த காட்சியைக் காணலாம். குன்றிலிருந்து வடக்கு திசையில் நானாசாகேப் வாடா (கோயில்), மற்றும் தெற்கே ஷாபாபு தர்காவைக் காணலாம். குன்றின் அடிவாரத்தில் காயத்ரி தேவி கோயில் உள்ளது மற்றும் அருகில் தபே அனுமன் கோயில் உள்ளது. இங்குள்ள ரேணுகா மாதா வேண்டுதலை நிறைவேற்றுவார் என்பது பக்தர்களின் நம்பிக்கை. வேண்டுதலை நிறைவேற்ற வரும் பக்தர்களின் கூட்டத்தால் இப்பகுதி எப்போதும் பரபரப்பாக இருக்கும். செவ்வாய்க்கிழமைகளில் தரிசனத்திற்கு வரும் பக்தர்களின் எண்ணிக்கை அதிகமாக இருக்கும். இங்கு ராமநவமி, தத்த ஜெயந்தி, கிருஷ்ண ஜன்மாஷ்டமி உள்ளிட்ட இந்து மதத்தின் பல்வேறு பண்டிகைகள் உற்சாகமாகக் கொண்டாடப்படுகின்றன. ஷேகாவுக்குச் செல்லும் பல பாதயாத்திரை குழுக்களும் இங்கு தங்குவார்கள். சாரதீய நவராத்திரி உற்சவம் இங்கு நடைபெறும் மிகப்பெரிய விழாவாகும். இந்த உற்சவத்தின் போது ஒன்பது நாட்களும் பல்வேறு மத நிகழ்ச்சிகள் ஏற்பாடு செய்யப்படுகின்றன. இந்த உற்சவத்தின் போது காலை ௬:௩௦ மற்றும் இரவு ௮ மணிக்கு ஆரத்தி நடைபெறுகிறது. இந்த ஆரத்தியில் அகோலா, வாடேகாவ், பாலாப்பூர், மாலேகாவ், பார்ஷி தாக்ளி உள்ளிட்ட பகுதிகளில் இருந்து வரும் நூற்றுக்கணக்கான பக்தர்கள் கலந்து கொள்கின்றனர்.

பயனுள்ள தகவல்:

• பாத்தூர் பேருந்து நிலையத்திலிருந்து ௧.௫ கி.மீ தொலைவில்
• மாவட்டத்தின் பல நகரங்களிலிருந்து பாத்தூருக்கு அரசுப் பேருந்து வசதி
• தனியார் வாகனங்கள் கோயிலின் அடிவாரம் வரை வரலாம்
• இப்பகுதியில் தங்குமிடம் மற்றும் உணவு வசதிகள் உள்ளன