அஹோபிள மடத்தின் லக்ஷ்மி-நரசிம்ம திருக்கோயில்

டயமண்ட் கார்டன் அருகில், செம்பூர் (மேற்கு), மும்பை

ஆந்திரப் பிரதேசத்தில் உள்ள அஹோபிளம், விஷ்ணுவின் நரசிம்ம வடிவத்தின் அவதாரத் தலமாகக் கருதப்படுகிறது. அங்கு நரசிம்மரின் ஒன்பது கோயில்கள் உள்ளன. இங்குள்ள அஹோபிள மடம் தென் இந்திய வைணவப் பாரம்பரியத்தில் வடகலைப் பிரிவைச் சேர்ந்த மிக முக்கியமான பீடமாகும். இந்த மடத்திற்கு இந்தியா முழுவதும் பல கிளைகள் உள்ளன. மும்பையின் செம்பூர் புறநகரில் உள்ள கிளை அவற்றுள் ஒரு முக்கியமான கிளையாகக் கருதப்படுகிறது. இந்த மடத்தில் உள்ள லக்ஷ்மி-நரசிம்மர் திருக்கோயில், மும்பையில் உள்ள எண்ணற்ற தென்னிந்திய வைணவர்களின் நம்பிக்கையின் முக்கிய மையமாகும். இத்தெய்வத்தின் தரிசனம் தைரியத்தையும் பாதுகாப்பையும் வழங்கும் என்று பக்தர்களின் அசைக்க முடியாத நம்பிக்கையாகும்.

தென்னிந்திய வைணவப் பாரம்பரியத்தில் மொத்தம் ௧௦௮ ‘திவ்ய தேசங்கள்’ கருதப்படுகின்றன. திவ்யம் என்றால் தூய்மையானது மற்றும் தேசம் என்றால் இடம் என்பதாகும். கி.பி. ௫௦௦ முதல் ௮௫௦ வரையிலான காலத்தில் பன்னிரண்டு தமிழ்ப் வைணவச் संतகவிகள் (வினோதமான புலவர்கள்) தோன்றிச் சென்றனர். அவர்களை ‘ஆழ்வார்கள்’ அதாவது முழுமையாக அர்ப்பணித்துக் கொண்டவர்கள் என்று அழைக்கிறோம். இந்த ஆழ்வார்கள் பெருமான் விஷ்ணுவின் திருத்தலங்களின் புகழைப் பாடினர். இத்திருத்தலங்களை ‘திவ்ய தேசம்’ என்று அழைத்தனர். அவர்கள் இது போன்ற ௧௦௮ மகாவிஷ்ணுத் தலங்களை அதாவது ‘திவ்ய தேசங்களை’ நிர்ணயித்தனர். இவற்றுள் ௧௦௬ தலங்கள் பூவுலகில் உள்ளன. திருப்பாற்கடலும் வைகுண்டமும் மீதமுள்ள இரண்டு ‘திவ்ய தேசங்கள்’ ஆகும். இத்தலங்கள் புவியியல் அமைப்பின்படி சோழ நாடு, சேர அல்லது மலை நாடு, நடு நாடு, தொண்டை அல்லது பல்லவ நாடு, பாண்டி நாடு, வட நாடு மற்றும் விண்ணுலக நாடு எனப் பிரிவுகளாகப் பிரிக்கப்படுகின்றன.

இவற்றுள் விண்ணுலக நாடு என்பது திருப்பாற்கடலையும் வைகுண்டத்தையும் குறிக்கும். வட நாடு என்பது தமிழ்நாட்டிற்கும் கேரளத்திற்கும் வெளியே உள்ள தலங்களாகும். இதர நாடுகள் என்பவை தமிழ்நாட்டிலும் கேரளத்திலும் உள்ள தலங்களாகும். இந்த வட நாட்டுக்குள் அஹோபிளம் அடங்குகிறது. ஆந்திரப் பிரதேசத்தின் நந்தியாள் மாவட்டத்தில் உள்ள நல்லமலை மலைத்தொடரில் அமைந்துள்ள அஹோபிளம் ‘நவ-நரசிம்ம க்ஷேத்திரம்’ என்று அழைக்கப்படுகிறது. இங்குள்ள மலையின் மீது அஹோபிள நரசிம்மரின் திருக்கோயில் உள்ளது. இத்துடன் மலையின் மேல் பகுதியில் பார்கவ நரசிம்மர், யோகானந்த நரசிம்மர், க்ரோத அல்லது வராஹ நரசிம்மர், சதுர்வர்ண நரசிம்மர் ஆகியோரின் கோயில்கள் உள்ளன. கீழ் பகுதியில் மாலோலா, பாவன மற்றும் காரஞ்ச நரசிம்மர்களின் கோயில்கள் உள்ளன. சிகரத்தின் மீது நரசிம்மரின் மிக உக்கிரமான வடிவமாகக் கருதப்படும் ஜ்வாலா நரசிம்மரின் திருக்கோயில் அமைந்துள்ளது. இந்த அனைத்துக் கோயில்களுமே சேர்ந்து ஒரு ‘திவ்ய தேசம்’ என்று கருதப்படுகிறது.

‘ஸ்ரீமத் பகவத் கீதையின்’ பத்தாம் அத்தியாயத்தில் பகவான் ஸ்ரீகிருஷ்ணர் “அசுரர்களில் நான் பிரஹ்லாதன் ஆவேன்” (“प्रल्हादश्चास्मि दैत्यानां”) என்ற சொற்களில் பகவத் பக்தரைப் பெருமைப்படுத்தியுள்ளார். அந்தப் பிரஹ்லாதனின் புராணக் கதை அஹோபிளத்தில் நிகழ்ந்ததாகக் கூறப்படுகிறது. ‘பாகவத புராணத்தின்’ கதையின்படி, ஹிரண்யகசிபு என்ற அசுர அரசனின் அழிவுக்காக அவனுடைய மகன் பிரஹ்லாதனின் வேண்டுகோளின் பேரில் பகவான் விஷ்ணு நரசிம்ம அவதாரம் எடுத்தார். ஹிரண்யகஷ்யபு என்பது மூல சமஸ்கிருதப் பெயரின் சிதைந்த வடிவமாகும். ‘அக்னி புராணத்தில்’ இந்த அவதாரத்தின் வடிவம் பின்வருமாறு வர்ணிக்கப்பட்டுள்ளது: “सिंहस्य कृत्वा वदनं मुरारिः सदा करालं च सुरक्तनेत्रम् । अर्ध वपुर्वै मनुजस्य कृत्वा ययौ सभां दैत्यपतेः पुरस्तात् ।।” இதன் பொருள், விஷ்ணு சிங்கம் போன்ற கோர முகத்தை ஏற்றுக் கொண்டார் என்பதாகும். அவருடைய கண்கள் இரத்தச் சிவப்பாக இருந்தன. அவருடைய பாதி உடல் மனிதனுடையதாக இருந்தது. இத்தகைய வடிவத்தை ஏற்று அவர் அசுர அரசனின் மாளிகையில் இருந்த சபைத் தூணில் தோன்றினார் மற்றும் பகலும் இரவும் அல்லாத மாலையில் ஹிரண்யகசிபுவை வதம் செய்தார். ஹிரண்யகசிபுவின் இந்த அரண்மனை அஹோபிளத்தில் இருந்தது என்று கூறப்படுகிறது. இங்குள்ள அஹோபிள நரசிம்மர் கோயிலில் ஒரு தூண் செதுக்கப்பட்டுள்ளது. இந்தத் தூணில் இருந்தே நரசிம்மர் வெளிப்பட்டதாக நம்பப்படுகிறது.

இங்குள்ள அஹோபிள மடத்தை பதினான்காம் நூற்றாண்டில் அதிவண் ஷடகோப யதீந்திர மாகேசிகர் (அதிவண் ஷடகோப ஜீயர்) தோற்றுவித்தார். அவர் கி.பி. ௧௩௭௯ இல் மைசூருக்கு அருகில் உள்ள திருநாராயணபுரம் எனப்படும் மேல்கோட்டையில் பிறந்தார். சந்நியாச ஆசிரமத்தை ஏற்கும் முன்பு அவருடைய பெயர் கிதம்பி ஸ்ரீனிவாசாச்சார்யா என்பதாகும். தனது இருபதாவது வயதிலேயே அவர் வேதாந்த சாஸ்திரத்தில் ஈடு இணையற்ற தேர்ச்சி பெற்றிருந்தார். ராமானுஜாச்சாரிமாரின் விசிஷ்டாத்வைத வேதாந்தத்தின் மாபெரும் அறிஞர் என்று அவர் புகழ் பெற்றிருந்தார். அவரைப் பற்றி ஒரு ஐதிகம் கூறப்படுகின்றது. அதன்படி ஒரு நாள் அவருக்கு லக்ஷ்மி-நரசிம்மரின் தரிசனம் கிடைத்தது. நரசிம்மர் அவருக்கு அஹோபிளத்திற்கு வருமாறு கட்டளையிட்டார். அதன்படி அச்சென்ற அவர் லக்ஷ்மி-நரசிம்மரின் மூர்த்தியின் முன் பக்திப் பரவசத்துடன் பிரார்த்தனை செய்தார். பிரார்த்தனை நடந்து கொண்டிருந்த போதே அவருக்கு முன் ஒரு முதிய சந்நியாசி தோன்றினார். அந்தத் திவ்ய சந்நியாசி கிதம்பி ஸ்ரீனிவாசாச்சார்யாவுக்கு சந்நியாச தீட்சை அளித்தார் மற்றும் அவருக்கு ஷடகோப யதீந்திர மாகேசிகர் என்ற சந்நியாசப் பெயரை வழங்கினார். அதிவண் ஷடகோப ஜீயர் என்ற பெயரால் அவர் வைணவ உலகத்தில் பிரசித்தி பெற்றவர். வைணவப் பாரம்பரியத்தில் உயர்பதவியில் உள்ள சந்நியாசி அல்லது ஆச்சாரியாரை ‘ஜீயர்’ என்று அழைக்கிறார்கள். இதன் பின்னர் அவர் செப்டம்பர் ௧௩௯௮ இல் இங்கு வைணவப் பாரம்பரியத்தில் வடகலை வழிமுறையைச் சேர்ந்த மடத்தை அதிகாரப்பூர்வமாக நிறுவினார். அவரே மடத்தின் முதல் சந்நியாச ஆச்சாரியார் அதாவது ‘அழகியசிங்கர்’ ஆவார். இந்த மடப் பாரம்பரியத்தின் தத்துவம் விசிஷ்டாத்வைத சித்தாந்தத்தை அடிப்படையாகக் கொண்டது. இந்த வழிமுறையின் ‘உபநிடதங்கள்’, ‘பிரம்ம சூத்திரம்’ மற்றும் ‘பகவத் கீதை’ ஆகிய மூன்றும் அடிப்படை நூல்களாகும். இந்த மூன்று நூல்களும் கூட்டாக ‘பிரஸ்தான த்ரயம்’ என்று அழைக்கப்படுகின்றன. பகவான் ஸ்ரீநரசிம்மரின் பக்தி மற்றும் பாஞ்சராத்ர ஆகம முறைப்படி வழிபாடு ஆகியவை இந்த மடத்தின் முக்கியச் சிறப்பம்சங்களாகும்.

செம்பூரில் உள்ள லக்ஷ்மி-நரசிம்மர் கோயிலும் மடமும் இதே அஹோபிள மடத்தின் கிளையாகும். செம்பூர் என்ற ஊர்ப் பெயருக்கான ஒரு பிரபலமான சொற்பிறப்பியல் கூறப்படுகின்றது. அதன்படி இப்பகுதியில் அதிக அளவில் செம்போரிகள் (நண்டுகள்) காணப்பட்டன. எனவே இப்பகுதிக்குச் செம்போரி என்று பெயர் வந்தது. எனினும் ஆங்கிலேயர்களுக்குச் செம்போரி என்று உச்சரிப்பது கடினமாக இருந்ததால் அவர்கள் அதைச் செம்பூர் என்று அழைக்கத் தொடங்கினர். மும்பையின் ஆதி மன்னரான பிரதாப பிம்பன் கி.பி. ௧௧൪௨ இல் மும்பையில் உள்ள மாஹிமில் தனது தலைநகரை நிறுவினார். மேலும் அதன்பின்னர் கி.பி. ১২௯௫ இல் யாதவ அரசன் ராமதேவராயரின் மகன் பிம்பதேவ யாதவ் ஆட்சிக்கு வந்தார். இந்த மன்னர்களின் வரலாறு ‘மாலிகாவதி பக்கா்’ என்ற நூலில் கொடுக்கப்பட்டுள்ளது. இந்நூலில் ஊரின் பெயர் ‘செம்பூர்’ என்றே காணப்படுகிறது. எனவே செம்போரியிலிருந்து செம்பூர் என்ற பெயர் வந்தது என்ற சொற்பிறப்பியல் பொருளற்றதாகி விடுகிறது. இது பண்டைய காலத்தின் மிக முக்கியமான ஊராகும். இங்குள்ள மாஹுலி கடற்கழி முகத்துவாரத்திலிருந்து சர்வதேச வர்த்தகம் நடைபெற்று வந்தது என்று கூறப்படுகின்றது. கிபி முதல் நூற்றாண்டைச் சேர்ந்த கிரேக்க-ரோமானிய கணிதவியலாளர் மற்றும் புவியியலாளர் கிளாடியஸ் டாலமி குறிப்பிட்ட ‘சிமுல்லா’ அல்லது ‘டிமுல்லா’ என்பதே செம்பூர் ஆகும் என்று சில வரலாற்று ஆய்வாளர்கள் கருதுகின்றனர். கிபி ११७० முதல் ११९७ வரையிலான காலத்தில் வட கொங்கங்கை ஆட்சி செய்த சிலார அரசரான அபராதিত্য முதலாவதற்குக் காலத்தைச் சேர்ந்த கல்வெட்டுகள் இங்கு கண்டெடுக்கப்பட்டுள்ளன. இக்கல்வெட்டில், தேவாலயமாக செம்பூருக்கு அருகிலுள்ள வடவலி கிராமத்தைச் சேர்ந்த ஒரு தோட்டத்தின் குறிப்பிட்ட வருவாயை அரசர் நிர்ணயித்து வழங்கியதாகப் பதிவு செய்யப்பட்டுள்ளது. ஜனவரி १८०५ இல் பிரிட்டிஷ் கவர்னர் ஜோனாதன் டங்கன் ஆட்சிக்காலத்தில் சிவ் பாலம் கட்டப்பட்ட பிறகு இப்பகுதி மும்பை தீவுடன் சாலை வழியாக இணைக்கப்பட்டது. ஆண்டு १८५३ இல் மும்பைக்கும் தானேவுக்கும் இடையே ரயில் போக்குவரத்து தொடங்கியது. அதன் பிறகு १९०६ இல் குர்லா முதல் செம்பூர் வரையிலான ரயில் பாதை தொடங்கப்பட்டது. குப்பைப் போக்குவரத்திற்காக இந்தப் பாதை அமைக்கப்பட்டது. செம்பூர், மாங்குர்து, மண்டலா உள்ளிட்ட பகுதியிலுள்ள சதுப்பு நிலப்பகுதிகளில் இந்தக் குப்பையைக் கொட்டி நிரப்பி, இங்கு பெருமளவில் நிலம் உருவாக்கப்பட்டது. ௪ பிப்ரவரி १९२४ அன்று இந்தப் பாதை பயணிகள் போக்குவரத்துக்காகத் திறக்கப்பட்டது. அந்தக்காலத்தில் செம்பூர் இயற்க வளமும் அமைதியும் நிறைந்த கிராமமாக இருந்தது என்று கூறப்படுகிறது. அடர்ந்த காடுகள் சூழ்ந்த குன்றுகள், ஓடைகள், நெல் வயல்கள், பசுமையான மேய்ச்சல் நிலங்கள் மற்றும் அரபிக் கடலின் உப்பங்கழிகளால் சூழப்பட்ட இப்பகுதி மிகவும் அழகாக இருந்தது. இங்கு மக்கள் தொகை பெருக வேண்டும் என்பதற்காக அரசு १९२५ முதல் १९४० வரையிலான காலத்தில் பொதுமக்களுக்கு மிகக் குறைந்த விலையில் இங்கிருந்த நிலங்களை ஒதுக்கீடு செய்தது. १९४५ இல் செம்பூர் பெருமும்பையுடன் இணைக்கப்பட்டது. அந்தக்காலத்தில் பிரிவினையின் காரணமாக இடம்பெயர்ந்த அகதிகளின் மறுவாழ்வுக்காக இங்கு முகா்க்கள் அமைக்கப்பட்டன. இன்று செம்பூர் ஒரு நவீன ஆனால் அமைதியான புறநகர்ப் பகுதியாகும்.

இங்கு அஹோபில மடத்தின் ௪௪ஆவது அழகியசிங்கர் ஸ்ரீ வேதாந்த மகாதேசிகர் முன்னிலையில் ২৫ ஆகஸ்ட் १९६८ அன்று இக்கோயிலின் சம்ப்ரோக்ஷணம் அதாவது மகா கும்பாபிஷேகம் நடைபெற்றது. இதனைத் தொடர்ந்து ११ ஜூலை २००५ இல் ௪௫ஆவது அழகியசிங்கர் ஸ்ரீ நாராயண யதீந்திர மகாதேசிகர் முன்னிலையில் கோயிலின் இரண்டாவது சம்ப்ரோக்ஷணம் நடைபெற்றது. இதனைத் தொடர்ந்து ௯ பிப்ரவரி २००७ அன்று மகாலட்சுமிக்கு அதாவது ‘தாயார்’ தெய்வத்திற்கு அர்ப்பணிக்கப்பட்ட தனிச் சன்னதி அதாவது தேவாலயத்தின், ௯ நவம்பர் २०१४ அன்று தன்வந்திரி சன்னதியின் மற்றும் ௩௧ ஆகஸ்ட் ২০২০ அன்று முக்கிய கருவறையின் ஐந்தாவது மகா சம்ப்ரோக்ஷணம் நடைபெற்றது.

இக்கோயிலின் அமைப்பு திராவிட வாஸ்து கலைப்பாணியைச் சேர்ந்தது. ராஜகோபுரம், சபா மண்டபம், அந்தராளம் மற்றும் முக்கிய கருவறை மற்றும் மகா மண்டபத்தில் பல்வேறு சன்னதிகள் என இக்கோயிலின் அமைப்பு அமைந்துள்ளது. கோயிலின் ராஜகோபுரம் ஐந்தடுக்கு வடிவத்தைக் கொண்டுள்ளது. அதன் மீது லட்சுமி-நரசிம்மர், அஹோபில மடத்தின் ஆச்சரியியார்கள், விஷ்ணு மற்றும் கருடன் ஆகியோரின் சிற்பங்கள் உள்ளன. கோபுரம் ஊர்த்வபுண்ட்ரம் அதாவது ‘திருநாமம்’, சங்கு மற்றும் சக்கரம் போன்ற வைணவச் சின்னங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டுள்ளது. கோயிலிலும் பல இடங்களில் இந்த வைணவச் சின்னங்கள் செதுக்கப்பட்டுள்ளன. கோயிலின் கோபுரத்தில் தங்க நிற உலோகத் தகடால் வேயப்பட்ட ஐந்து படிகளைக் கொண்ட சோபானம் (படி) உள்ளது. இந்தச் சோபானத்தின் இருபுறமும் உள்ள அலங்கரிக்கப்பட்ட சன்னதிகளில் கருடன் மற்றும் அனுமன் ஆகிய தெய்வங்கள் பிரதிஷ்டை செய்யப்பட்டுள்ளன. கோயிலின் சபா மண்டபத்தில் தங்க முலாம் பூசப்பட்ட முகவாசல் அதாவது ‘பங்காரு வாகிலி’ உள்ளது. அதன் மீது அழகிய வேலைப்பாடுகள் செய்யப்பட்டுள்ளன. வாசற்கதவுச் சட்டத்தின் மேல் பகுதியிலும் கருடன், மற்றும் ‘திருநாமம்’, சங்கு மற்றும் சக்கரம் போன்ற சிற்ப வடிவங்கள் உள்ளன. பளிங்குக் கற்கள் பதிக்கப்பட்ட இந்தச் சபா மண்டபத்தின் கூரை சமதளமாக உள்ளது மற்றும் அதன் மீது சேஷசায়ী விஷ்ணுவின் பெரிய வடிவம் வரையப்பட்டுள்ளது. சபா மண்டபத்தில் நேர் எதிரே கோயிலின் முக்கிய கருவறை உள்ளது.

திராவிட வாஸ்து கலைப்பாணியைச் சேர்ந்த இந்தக் கருவறையின் முகப்புச் சுவரில் ஜெய-விஜயன் என்னும் வைணவ துவாரபாலகர்களின் நேர்த்தியான சிற்பங்கள் உள்ளன. கருவறைக்குச் செதுக்கப்பட்ட வேலைப்பாடுகளைக் கொண்ட தங்கத் தகடு பதிக்கப்பட்ட கதவு உள்ளது. அதன் வாசற்கதவுச் சட்டத்திற்கும், இங்குள்ள இரண்டு படிகளுக்கும் தங்கத் தகடு பதிக்கப்பட்டுள்ளது. வாசற்கதவுச் சட்டத்தின் மேல் பகுதியில் கூரையை ஒட்டி மலர், சங்கு மற்றும் விஷ்ணுவின் தாமரை போன்ற திருவடிகளின் சின்னமான ஊர்த்வபுண்ட்ர கந்தம் ஆகிய சின்னங்களின் சிற்பங்கள் உள்ளன. கருவறையில் உயர்ந்த பீடத்தில் தங்கப் பிரபைக்குள் மூன்று விக்கிரகங்கள் அதாவது மூர்த்திகள் உள்ளன. இதில் நடுவில் இங்குள்ள பிரதான தெய்வமான லட்சுமி-நரசிம்மரின் மூர்த்தி உள்ளது. சிங்க முகத்தைக் கொண்ட, நான்கு திருக்கரங்களைக் கொண்ட, மடியில் வீற்றிருக்கும் ஸ்ரீமகாலட்சுமி, கைகளில் சங்கு மற்றும் சக்கரம், அத்துடன் அபய மற்றும் வரத முத்திரைகள் கொண்ட வடிவத்தில் இங்கு பகவான் நரசிம்மர் வீற்றிருக்கிறார். கோயிலில் உள்ள இந்தப் பிரதான மூர்த்தியின் இடதுபுறம் லட்சுமி-ஹயக்ரீவர் மூர்த்தி உள்ளது. லட்சுமி-ஹயக்ரீவர் என்பவர்கள் அறிவு, கல்வி மற்றும் வேதங்களின் அதிபதி தெய்வம். குதிரை முகம், நான்கு திருக்கரங்கள் கொண்ட வடிவம், கைகளில் சுவடி மற்றும் ஞானமுத்திரை போன்ற வடிவத்தில் இங்கு ஹயக்ரீவர் வீற்றிருக்கிறார். வலதுபுறம் லட்சுமி-நாராயணர் மூர்த்தி பிரதிஷ்டை செய்யப்பட்டுள்ளது. இந்த அனைத்து மூர்த்திகளும் கருங்கல்லால் செதுக்கப்பட்டவை. மூர்த்திகள் உடைகள், நகைகள் மற்றும் பூமாலைகளால் அலங்கரிக்கப்பட்டுள்ளன. இந்த மூர்த்திகள் தங்கக் கவசத்தால் அலங்கரிக்கப்பட்டுள்ளன. இவற்றுள் நாராயணன், ஹயக்ரீவர் மற்றும் நரசிம்மர் ஆகிய மூர்த்திகளின் மேற்பகுதியில் சேஷநாராயணன் குடை பிடித்துள்ளார். இந்தப் பீடத்தின் எதிரே உலோகத்திலான உயர்ந்த சதுரத்தின் மீது பஞ்சலோகத்திலான பிரகலாதவரதர், ஸ்ரீதேவி, பூதேவி, ஆண்டாள், ஆச்சரியியார் மற்றும் உற்சவ மூர்த்திகள் பிரதிஷ்டை செய்யப்பட்டுள்ளனர்.

இந்தக் கருவறையின் வெளிச்சுவர் தேவகோஷ்டங்களில் அதாவது உபசன்னதிகளில் கணபதி, திருமலை ஸ்ரீநிவாசர், ஜ்வாலா நரசிம்மர், குருவாயூரப்பன், மற்றும் சூரியநாராயணர் மூர்த்திகள் வீற்றிருக்கின்றனர். கருவறையின் பிரகாரப் பாதையில் பின்பகுதியில் தன்வந்திரி தெய்வத்திற்கு அர்ப்பணிக்கப்பட்ட தங்க நிறத் தகடால் வேயப்பட்ட சன்னதி உள்ளது. அதில் உயர்ந்த பீடத்தில் தங்க மக்கரத்திற்குள் தன்வந்திரி வரத முத்திரையுடன் கூடிய கருங்கல் மூர்த்தி வீற்றிருக்கிறார். இதைப் போலவே இங்கு அன்னபூரணா தாயாரின் சன்னதியும் உள்ளது. அதில் உயர்ந்த பீடத்தில் உள்ள சிறிய சன்னதியில் அன்னபூரணா தாயாரின் உடை மற்றும் நகைகளால் அலங்கரிக்கப்பட்ட மூர்த்தி வீற்றிருக்கிறார். வைணவக் கோயில்களில் விஷ்ணுநாராயணருக்கு ஈடான முக்கியத்துவம் ‘தாயார்’ அதாவது மகாலட்சுமிக்கு வழங்கப்படுகிறது. இக்கோயிலின் சபா மண்டபத்தில் வலதுபுறம் மகாலட்சுமியின் தனித் தேவாலயம் உள்ளது. இங்கு தாமரைப் பீடத்தில் மகாலட்சுமியின் அதாவது ‘தாயாரின்’ மூர்த்தி, அத்துடன் செஞ்சுலட்சுமியின் உற்சவ மூர்த்தி வீற்றிருக்கிறார்கள். செஞ்சுலட்சுமி நரசிம்மரின் மனைவியாகக் கருதப்படுகிறார். புராணக் கதையின்படி, நரசிம்மர் இரண்யகசிபுவை வதம் செய்த பிறகு தனது உக்கிரமான வடிவத்தைச் அமைதிப்படுத்திக்கொள்வதற்காக அஹோபிலத்தில் உள்ள செஞ்சு இனத்தைச் சேர்ந்த ஒரு கன்னியைத் திருமணம் செய்துகொண்டார். அவர்தான் இந்தச் செஞ்சுலட்சுமி. ஆந்திரப் பிரதேசத்தைச் சேர்ந்த செஞ்சு இன மக்கள் இன்றுவரை நரசிம்மரைத் தங்கள் மருமகனாகக் கருதுகின்றனர். அஹோபிலத்தில் உள்ள ஒரு கோயிலின் முக்கியத் தூணில் இந்தத் திருமண நிகழ்வு செதுக்கப்பட்டுள்ளது.

இக்கோவிலில் திங்கள் முதல் வியாழக்கிழமை வரை காலை ௬ முதல் ௧௧ மணி வரையிலும், மாலை ௫ முதல் இரவு ௯ மணி வரையிலும் பக்தர்கள் தரிசனம் செய்து பேறு பெறலாம். மேலும், வெள்ளி முதல் ஞாயிற்றுக்கிழமை வரை காலை ௬ முதல் பகல் ௲ மணி வரையிலும், மாலை ௫ முதல் இரவு ௯ மணி வரையிலும் தரிசன நேரம் இருக்கும். இக்கோவிலில் உள்ள அனைத்து பூஜைகளும் பாஞ்சராத்ர Agama முறைகளின்படி செய்யப்படுகின்றன. இங்கு நித்ய திருவாராதனம், வேதபாராயணம், திவ்யப்பிரபந்த பாராயணம், சுவாதி நட்சத்திரத்தில் ஜ்வாலா நரசிம்ம சந்நிதியில் சுவாதி ஹோமம், ஸ்ரீசூக்த ஹோமம், ஒவ்வொரு வெள்ளிக்கிழமையும் செஞ்சுலட்சுமி தாயார் டோலோற்சவம், ஒவ்வொரு ஞாயிற்றுக்கிழமையும் மஹாலட்சுமி சஹஸ்ரநாம அர்ச்சனை, ஏகாதசியன்று அச்சித்பாராயணம் மற்றும் ஒவ்வொரு துவாதசியன்றும் அன்னதானம் அதாவது துவாதசி பாரணை போன்ற நிகழ்ச்சிகள் நடைபெறுகின்றன. இதேபோல் இங்கு நரசிம்ம ஜெயந்தி, வைகுண்ட ஏகாதசி, பிரம்மோற்சவம் மற்றும் பல்வேறு ஆச்சார்ியர்களின் ஜெயந்தி உற்சவங்கள் விமரிசையாகவும் மடத்தின் தத்துவ பாரம்பரியத்தின்படியும் கொண்டாடப்படுகின்றன.

பயனுள்ள தகவல்

• செம்பூர் ரயில் நிலையத்திலிருந்து ௧.௫ கி.மீ தூரத்தில்
• செம்பூர் பேருந்து நிலையத்திலிருந்து ௨ கி.மீ தூரத்தில்
• மும்பை நகரத்தின் பல பகுதிகளிலிருந்து பெஸ்ட் பேருந்து வசதி
• சொந்த வாகனங்கள் கோவில் வரை வரலாம்
• பகுதியில் தங்குமிடம் மற்றும் சிற்றுண்டிக்கு பல வழிகள்
• தொடர்பு : கோவில் அலுவலகம், தொலைபேசி : ௦௨௨-௨௫௨௮௭௧௫௩